Foto bij 040 • Oud huis, nieuw huis



Eleanor liep statig door de gangen richting de kelder. Ze hield haar blik strak voor zich, niet lettend op de veroordelende blikken van de passerende studenten. Ze wist wat zij dachten, maar ze kon zich niet gek laten maken. Ze wist dat als ze zou zwichten haar ergere straffen stonden te wachten dan elk van hen ooit kon verwachten. En het ergste was nog dat de Carrows wisten dat zij dat aan kon en dat ze haar uithoudingsvermogen op de proef zouden stellen zodra ze de kans kregen.
      Ze legde haar hand op haar hals en voelde de glanzende steen onder haar vingertoppen, alsof ze daar hoopte kracht uit te putten, zelfs als ze wist dat het gevaarlijk was erom te vragen. Ze was er niet bang voor. Ze had een keuze gekregen en zolang ze zich daaraan hield, kon de ketting haar niets maken. Of dat hoopte ze tenminste.
      Ze trippelde de trap af en kwam uit bij de opgestapelde tonnen die naar de Hufflepuff gemeenschappelijke ruimte leidde. Een plek waar ze lang niet meer was geweest, maar nog goed herinnerde. Het was voor haar een plek van sereniteit, rust en blijdschap, met goede herinneringen en goede vrienden. Maar dat was verleden tijd. Dat wist ze. Daar moest ze niets meer van verwachten.
      Ze opende de ingang en stapte de kamer binnen. Het was druk in de gemeenschappelijke ruimte. Het leek alsof alle Hufflepuff leerlingen aanwezig waren, samen met hun afdelingshoofd Pomona Sprout. Het moment dat de klep van de ton achter haar dichtviel, draaiden alle hoofden zich naar haar om. Opnieuw heerste er een stilte, waarin Eleanor zich bleef afvragen of ze haar zouden belagen of welkom heten.
      De eerste die een stap naar voren zette, was Pomona Sprout. Ze omarmde Eleanor stevig en Eleanor verwijdde verbaasd haar ogen. 'Eleanor, kindje, wat je allemaal wel niet moet hebben meegemaakt!' Ze keek haar aan en veegde met haar duim over Eleanors wang. 'Maar je bent nu veilig. Ik laat die verschrikkelijke mensen niet meer bij je in de buurt komen.'
      'Ik krijg Malfoy nog wel te pakken, Ella,' zei Zacharias, 'ik zal die lafaard leren spelletjes met jou te spelen.'
      'Blijf bij haar vandaan!' Jenna en Ernie stormde uit de holle gang, beide hun staf op Eleanor gericht. 'Ze is niet wat ze lijkt.' Jenna hield een natte, bloederige lap tegen haar achterhoofd. Pomona liet en gesmoorde kreet horen. 'Jenna en Ernie! Laat onmiddellijk jullie staf zakken!' Toen zag de vrouw ook dat Jenna gewond was en hobbelde naar haar toe. 'Kind, wat heb je gedaan?'
      'De vraag is wat zíj gedaan heeft!' zei Jenna fel, terwijl ze Eleanor strak bleef aankijken. De groep Hufflepuffs keken in stilte toe. Pomona keek geschokt om naar Eleanor. 'Eleanor, is dat waar?'
      Eleanor grijnsde. 'Ja. Ik had haar gewaarschuwd, maar ze wilde niet luisteren. En wie niet wil luisteren.. moet voelen.'
      'Ze viel me aan! Ze blies me zo een gat in mijn kop!' Jenna haalde de doek van haar hoofd om het bloed erop te laten zien.
      Pomona schudde radeloos haar hoofd. 'Het spijt me, maar dit zal ik bij de hoofdmeester moeten melden, Eleanor. Er zit niets anders op. In deze tijden zou ik het graag vermijden. Joost mag weten wat die verschrikkelijke mensen voor straffen uitdelen.'
      'Martelingen,' antwoordde Eleanor, 'maar niet zo heftig als ik ben ondergaan, kan ik je verzekeren.' Met een lege blik staarde ze de ruimte in. 'Doet u wat u wilt. Ik deins nergens voor terug, niet meer.'
      'Wat bazel je allemaal!' Zacharias leek de druk even niet meer aan te kunnen. 'Wat is er met je gebeurd? Zo ken ik jou niet. Niemand van ons. Waarom heb je Jenna zomaar verwond?'
      'Ik waardeer deze sentimentele gesprekken, echt waar,' sprak ze sarcastisch, 'maar jullie hebben mij al die jaren nooit gekend. Dit is wie ik ben. En jullie zullen het allemaal maar moeten accepteren!' Met een ruk trok ze haar mouw omhoog en toonde haar bleke arm met het Dark Mark aan de kamer. Leerlingen hapten geschrokken naar adem. Pomona Sprout sloeg haar handen voor haar mond en keek met tranen in haar ogen naar haar leerling. Maar Eleanor vouwde nonchalant de mouw weer over haar arm. 'Was dat duidelijk genoeg?'
      'Verraderlijk kreng!' siste Jenna giftig. 'Hoe kun je?! Is dat onze dank voor al die jaren? Hoe kun je nog slapen?! Justin is op de vlucht geslagen, weet je dat? Hij is voor zijn leven gevlucht en heeft alles moeten achterlaten door alles wat die walgelijke dooddoeners hebben gedaan! Waarom? Waarom heb je je tot dat niveau verlaagd?'
      'Wat mijn redenen zijn gaat jou niets aan.' De toon in haar stem was koud als ijs, tot op het punt dat zelfs zij er rillingen van kreeg.
      Er klonk een kort geschraap van een keel. 'Ailionora,' sprak Pomona zachtjes, 'is dit vanwege je ouders? Is dat de reden dat je dit doet?'
      Ze keek de vrouw aan. Een schaterlach ontsnapte haar keel. Dit was ronduit komisch. 'Eindelijk. Als het einde van de toverwereld nabij is durft u er iets over los te laten. Was dat nou zo moeilijk?' Ze schudde haar hoofd. 'En het antwoord is nee, zelfs al hebben de dooddoeners me meer over mijn ouders geleerd dan iemand dat ooit wilde.'
      'Wat moet je hier dan nog!' riep Jenna verhit. 'Als je niet aan onze zijde kan staan, dan kun je beter vertrekken! Je bent de naam Hufflepuff niet waardig. Je bent hier niet welkom!
      Eleanor knikte. 'Dat had je me niet hoeven vertellen. Dat wist ik al.' Ze keek opzij naar Ernie, die geschokt alles had gadegeslagen en haar enkel weemoedig aankeek. Eleanor haalde diep adem, draaide zich om en liep de kelder uit. Buiten viel de deur achter haar dicht en leunde ze haar rug tegen de muur. Ze rukte de stropdas van haar nek en smeet hem op de grond. Dat was het laatste beetje van zichzelf dat ze losliet; ze was geen Hufflepuff meer. Wat ze wel was, wist ze niet. Een verraderlijk kreng dan. Een verloren kind. Een meisje dat niet wist waar ze zichzelf in verzeild had. Iemand die wenste dat ze zoveel overnieuw kon doen, maar wist dat ze vast zat waar ze was en geen kant meer op kon. Tranen stroomden over haar wangen, maar ze veegde ze bruusk weg met haar mouw en begaf zich naar de dungeons.

Eleanor bonkte met haar vuist op de deur van de Slytherinruimte. Een paar tellen later werd de deur opengedaan en een een verbaasde Blaise Zabini haar aan. 'Whelan? Wat moet jij hier?'
      Ze trok een wenkbrauw op. 'Ik mag dan wel in Hufflepuff zitten, ik ben toch je Head girl, Zabini. Mag ik binnen komen?'
      'Volgens mij niet.'
      'Ga aan de kant, idioot.' Draco trok zijn vriend aan zijn kraag opzij en verscheen in de deuropening. Hij keek haar verbaasd aan. 'Eleanor, wat is er aan de hand?'
      'Ik ben uit mijn gemeenschappelijke ruimte getrapt. Of niet zozeer getrapt, misschien ben ik er zelf weggegaan. Ik weet het niet zeker. Kan ik hier slapen vannacht?'
      Haar blonde vriend knikte en liet haar langs hem heen lopen. Het koste maar een paar tellen voordat de Slytherins haar aanwezigheid opmerken en hun protesten erop losgooiden. 'Draco, wat heeft dit te betekenen?' Natuurlijk was Pansy de eerste die zich liet horen. Eleanor keek naar het meisje, die haar vanaf de grote bank vuil aankeek.
      Draco zuchtte vermoeid. 'Luister Pansy, Ik weet dat niet iedereen het eens is met de hele bloedlijn-hiërarchie, maar voor diegene die dat wel zijn, het was niet zover gekomen zonder haar hulp. Ik zou dit niet doen als ik geen keuze had, maar Eleanor is uit de Hufflepuff kelder gegooid, omdat ze mij steunt in mijn werk.
      'En waarom is dat ons probleem?' vroegen Crabbe en Goyle tegelijkertijd. De twee sukkels legden hun armen over elkaar en hoewel ze gek waren van Draco, leken ze het niet te waarderen dat hij partij koos voor haar.
      'Omdat zij je Head Girl is en ik het zeg,' antwoordde Draco ongeduldig. 'Laten we hier nou geen ruzie om maken. De situatie is al vervelend genoeg.'
      'Tuurlijk,' sneerde Pansy sarcastisch terug, 'alles voor de langbenige, groenogige sirene. Draco, je bent echt een zwakkeling hoe snel je voor haar zwicht.'
      Eleanor voelde haar bloed bijna koken. Ze trok haar staf en stapte op Pansy af, die geschrokken zichzelf dieper in de bank duwde toen de stok in haar wang werd geprikt. 'En nu ga je goed naar me luisteren. Mijn aanwezigheid mag jou dan niet zinnen, maar weet je wat, jouw aanwezigheid bevalt me ook niet en dat betekend dat jij een groter probleem hebt dan ik. Waarom denk je dat ik hier nog ben, een Hufflepuff in het huis van de grootste en gevaarlijkste tovenaar op de wereld. Je denkt toch niet dat ik hier sta alleen omdat ik Draco mijn steun biedt? Nee, de waarheid is dat Voldemort weet hoe sterk en machtig ik kan zijn. Ik ben niet bang, Pansy. Afgelopen zomer ben ik gemarteld en bedreigd en jij denkt dat ik bang wordt van jouw beledigingen? Ik zou die grote mond maar houden, dan leef je langer.'
      'Eleanor!' Ze draaide zich met een ruk om en keek Draco aan, die haar met kalme ogen gade sloeg. 'Zo is het wel genoeg.'
      Ze trok de staf uit Pansy's wang en liep naar hem toe. Ze keek toe hoe Pansy overeind krabbelde en slaakte zelf een zucht. 'Ik zou hier graag, met jullie toestemming, een onderkomen willen voor de nacht.' Ze keek de kamer rond. Het was doodstil en iedereen leek nog bij te komen van haar plotselinge uitbarsting. Draco merkte het ook en besloot het woord te nemen. 'Jullie kennen haar. We hebben afgelopen zomer veel doorgemaakt en ik weet dat het niet haar bedoeling is iemand kwaad te doen, maar de dooddoeners hebben haar veel aangedaan. Ze kan niet anders meer dan zich verdedigen.'
      Ze knikte langzaam. 'Ik ben hier niet om iemand kwaad te doen.'
      'En daarom boor je een staf in Pansy's gezicht? Dan maak je wel een goede start,' zei Blaise sarcastisch en grijnsde licht. Eleanor keek hem aan en beantwoordde zijn glimlach. 'Ik heb me misschien iets te veel laten gaan.' Meer zei ze er niet over. Ze zou zich niet verontschuldigen tegenover dat wicht. Uiteindelijk stond Blaise op en liep naar Draco toe. 'Hebben we een keuze?'
      'Niet echt,' antwoordde Draco grijnzend en Blaise knikte. 'Goed dan. Vannacht. Kijk morgen maar hoe jullie het verder aanpakken.'
      Eleanor keek hem dankbaar aan. 'Dank je.'

Toen het tijd was om te gaan slapen, liep Eleanor richting de jongens slaapkamer; die gelukkig geen bezwering op zich had, anders dan bij de meisjes. Ze was niet van plan gezellig een bed te delen met Pansy of een van haar vriendinnen. Dan zou ze de nacht niet doorkomen zonder kaalgeschoren te worden of zo. Crabbe en Goyle lagen al in hun bedden te slapen toen ze binnenkwam, dus ze voelde zich vrij genoeg om zich klaar te maken om te gaan slapen. Al haar spullen lagen in de Hufflepuff dormroom, dus ze moest het doen met wat ze in huis had. En dat was vrijwel niets. Ze schopte haar schoenen uit en propte haar sokken erin. Ze ritste de rok open en liet het stuk stof op de grond terecht komen. Glimlachend draaide ze zich met half open blouse om naar de bedden waar de jongens lagen te slapen.
      'Zeg,' zei ze, 'wat is dit nou? Zodra de zwart-gele stropdas om is ben ik niet welkom, maar wel kijken wanneer er ineens kleren uit gaan. Typisch jongens.' En op dat moment kwamen Draco en Zabini binnenlopen, die haar allebei met grote ogen aanstaarden. Draco wierp een boze blik op de "slapende" jongens die bijna met kwijl op hun kinnen snel onder de dekens doken. 'Heb een beetje respect ja!' riep hij, terwijl hij naar zijn kist liep en Eleanor een shirt toewierp om in te slapen.
      Ze liet de witte bloes zonder pardon op de grond vallen en trok het shirt over haar hoofd. Daarna keek ze Zabini aan en knipoogde. 'Slechte timing.' De jongen draaide zich met een rode kop om en liep naar zijn eigen bed toe. Eleanor grinnikte en ging in Draco's bed liggen.
      'Moest dat nou? Zo rond paraderen?' vroeg Draco chagrijnig toen hij naast haar ging liggen. Ze haalde haar schouders op. 'Ach, geef ze eens wat leuks om over te dromen.' Ze keek hem aan, maar merkte aan hem dat hij dit voorval niet los kon laten. Zachtjes kuste ze vlak onder zijn oor. 'Jij bent de enige die verder komt dan kijken. Niet jaloers zijn. Dat zijn alleen zij.'
      Hij kuste haar lippen zachtjes en ging liggen. 'Zolang je dat maar niet vergeet,' bromde hij voordat hij langzaam begon in te dommelen. Eleanor krulde zich dicht tegen hem op en viel eindelijk weer in een diepe slaap.


Yesss! Ik ben eindelijk klaar met mijn examens! De uislag krijg ik pas over een maand helaas, maar ik heb de volle vertrouwen -en berekeningen- dat ik geslaagd ben! (En anders gaat de school nog wat beleven, Eleanor-style;))
Happy holiday!




Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Haahaaa

    2 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Pjedo's x)

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Hahaha, die school zal dan wat meemaken ja;)echt weer een geweldig hoofdstuk!:D

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Dankjewel! Haha de leraren mogen gaan rennen hoorxDNee, ik denk dat het wel goed komt met me haha

      2 jaar geleden
  • Teal

    Ohh geweldig. Ik hou van Ella hahaha

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Mooi zo! Gelukkig zijn we nog niet van haar af!

      2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Gaaf stuk weer. Je weet goed te beschrijven dat ze eigenlijk nergens welkom is nu

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Dankjewel! ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen