Foto bij ~ Alyssia ~ Ravianna ~ Jenson ~

Mijn moeder heeft de plannen om met zijn allen naar de stad te gaan afgezegd en heeft besloten dat het spelletjes middag wordt. Bij het voorstel keek ze ons weifelend aan, maar Raiden knikte enthousiast en zit nu naast me op de bank met ongeveer een heel pakje paracetamol in zich.
“Ha af!” Roept Yasmin enthousiast terwijl ze mijn pionnetje van het bord gooit. Mijn blik schiet haar kant op terwijl ik het kleine blauwe ding opraap en op tafel neerzet. Ondertussen gooit Raiden de dobbelsteen en schiet triomfantelijk met zijn vingers het rode ding van Yasmin van tafel.
“Ha af!” Doet hij mijn zusje na en ik schiet in de lach bij haar beteuterde blik.
“Ach mens, erger je niet.” Grinnik ik wat ervoor zorgt dat ik de dobbelsteen naar mijn hoofd gegooid krijg. Ons pionnetjes gevecht wordt onderbroken door een klop op de deur die daarna opengaat. In de deuropening verschijnt Reeves die zijn blik direct op zijn zoon richt.
“Ik moet met je praten over je gedrag van gisteren.” Zijn stem trilt van woede en hij trekt zijn mond open om nog iets te zeggen, maar mijn moeder vliegt al overeind. “Hoe durf je!” Gilt ze en ik krimp lichtjes in elkaar bij haar stemgeluid. “Hoe durf je hier te komen en over het gedrag te preken van de kinderen, terwijl jij degene bent die zich zo vreselijk heeft misdragen. Als ik jou was zou ik ervoor zorgen dat je het eerste beste vliegtuig naar je huis pakt, voor ik al mijn kinderen op je af stuur.”
Mijn vader komt overeind en slaat beschermend zijn arm om mijn moeders schouder heen. “Dit gaat jullie niks-” Reeves maakt aanstalten om naar binnen te komen, maar ik laat een luide rol van donder door de kamer galmen en duw daarmee de deur voor zijn neus dicht.
“Chocomelk” snauwt mijn moeder gefrustreerd terwijl ze naar de keuken beent en in de kastjes begint te rommelen. Met een korte blik op mij en Raiden vluchten Yasmin en Amylle achter mijn moeder aan naar de keuken om haar te helpen met het maken van haar stressdrankje.
“Ray?” zeg ik zachtjes terwijl ik zijn tot een vuist gebalde hand vastpak. “Gaat het nog?” Stug kijk hij naar onze handen en wikkelt zijn vingers om die van mij.
“Sorry dat ik jullie familietijd verprutst.” Mompelt hij en ik sta op het punt om dat heftig te ontkennen als Yorick verontwaardig overeind komt.
“Waag het niet dat te zeggen, sinds je Alyssia kent ben je ook onze familie. En je hebt helemaal niks verprutst, als we iemand de schuld moeten geven is het die droplul van een vader van je.” Barst hij los en ik kijk Yorick dankbaar aan waarna ik mijn blik weer op Raiden richt.
Wat ik zie verbaasd me, hij kijkt ons aan als of hij ons voor de eerste keer ziet. En er schieten zoveel emoties door mij heen via de band dat ik zijn hand steviger vastgrijp.
“Hij heeft gelijk Raiden, je hoort bij onze familie.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen