Foto bij O29 • Chaos

Ethan Carson

Net zoals al die andere keren als we ook maar een klein beetje intiem werden en we ons beseften waar we mee bezig waren, heeft er zich nu ook weer een stilte tussen ons verspreid. Ik kan nog altijd niet geloven dat ik heb zitten huilen terwijl zij juist diegene was die getroost moest worden. Dat is al de tweede keer dat ik mezelf bij haar heb laten gaan.
Rose zucht terwijl ze met haar handen over haar benen wrijft.
“Dat was dus onze laatste toevluchtsoord,” hoor ik haar zachtjes zeggen.
Ik onderdruk een zachte zucht. Er zijn niet veel plaatsen meer waar we naartoe kunnen gaan wat Atlanta betreft. Het oude kamp kunnen we niet meer gaan bezoeken omdat deze vernietigd is door een horde zombies, in CDC zitten een hoop mannen die ons nu waarschijnlijk wel willen vermoorden en het politiebureau waar we eerder zijn geweest, is ook al geen optie.
We zouden natuurlijk naar een woonwijk in Atlanta kunnen rijden om te zien of daar ergens een pand vrijstaat waar we gebruik van kunnen maken, maar ik durf te wedden dat er geen enkel huis is waar geen nare herinneringen achtergelaten zijn. Bovendien zou een gewone woonwijk me te veel herinneren aan wat ikzelf heb achtergelaten en ik vrees dat ik daar nog niet klaar voor ben.
“Ik vraag me af of er ooit wel een tegengif was,” zeg ik tegen haar. “Misschien logen ze wel gewoon om ons daar te houden. Ze hadden een vermoeden dat we iets met de dood van hun vriend te maken hadden en wilden waarschijnlijk voorkomen dat we er meteen vandoor zouden gaan als we zouden ontdekken dat er geen reden was om daar te blijven. En dan heb je nog die creep die het de hele tijd op jou gemunt had.”
Stephen. De kerel die ik door zijn been heb geschoten. Misschien had ik hem wel door het hoofd moeten schieten in plaats van Joseph. Ik schrik om mijn eigen gedachten en bijt gefrustreerd op de binnenkanten van mijn wangen. Ik weet dat het kinderachtig van me is, maar ik wilde dat ik weer terug kon gaan naar die nonchalante persoon die ik was voor ik Rose ontmoette.
Maar toch… Ik vind het moeilijk om Rose uit mijn leven te denken. En hoewel alles naar de hel is gegaan vanaf het moment dat we CDC bereikten, betekent het feit dat er zich geen tegengif bevond dat we niet hoeven te scheiden, dat we nog even bij elkaar kunnen blijven.
Maar wat is onze volgende goal? Ik heb geen idee waar we nog kunnen gaan zoeken voor een tegengif en het is nu niet bepaald alsof ik mijn telefoon even kan raadplegen. Een andere optie zou zijn dat we het stadsgedeelte weer opzoeken en opzoek gaan naar een groep die ons kan helpen, maar voor nu heb ik het even gehad met groepen en hun zogenaamde goede bedoelingen.
“Er is misschien wel iets,” zegt Rose opeens.
Ik draai mijn hoofd en kijk haar aan. Ik zie dat ze een stuk rechter zit dan eerst en dat haar wond gestopt is met bloeden. Haar zwarte haren vallen voor haar gezicht zodat ik haar ogen niet kan zien, maar ik hoef alleen maar haar lichaamshouding te zien om te weten dat ze opgewonden is.
“Ik weet een boerderij zijn in de buurt waar ik als kind vroeger vaak naartoe ging samen met mijn ouders. Daar woonden een paar vrienden van ons.”
Ik haal mijn schouders op.
“Er is niet veel anders wat we kunnen doen,” zeg ik tegen haar. “Ik ben allang blij als we ergens alleen kunnen zijn.”
“Ik weet niet of ze er nog wonen, maar als ze er nog zouden wonen, zijn het in elk geval geen mensen waar we bang voor zouden moeten zijn.”
Ik hoop dat ze gelijk heeft. Ik hoop dat we eindelijk naar een plek kunnen gaan waar we kunnen leven zonder de hele tijd over onze schouder te moeten kijken. Rose legt uit dat de plek die zij voor ogen hoofd zich op een afgelegen gedeelte buiten Atalanta bevindt en dat er een dorpje in de buurt ligt waar we onze spullen zouden kunnen halen.
Ze vertelt me steeds meer over de plek en hoewel ik lichtelijk achterdochtig ben tegenover die zogenaamde vrienden die daar zouden kunnen wonen, staat het idee me wel aan dat we eindelijk een dak boven ons hoofd zouden hebben en zelfs elektriciteit als ik het aan de gang zou kunnen krijgen. En natuurlijk warm water.
Ik neem een afslag vlak voordat we de stad van Atalanta weer terug binnen rijden en volg de instructies op van Rose. Onderweg komen we slechts een paar verdwaalde zombies tegen, niets waar we ons zorgen over zouden kunnen maken.
Het bevindt zich een flink stuk van CDC af en de kans dat de mannen ons ooit zouden kunnen vinden, is vrij klein. Ik begin steeds meer enthousiast te worden over onze toekomstige woonplaats en als we uiteindelijk het pad oprijden dat ons leidt naar het boerderijachtige gebied kan ik niet anders dan met een kleine glimlach naar het huis kijken dat zich aan onze rechterkant bevindt.
“Ethan,” prevelt Rose zachtjes. “Als dit iets zou worden, zouden we hier een leven op kunnen bouwen. Of toch tenminste totdat er een tegengif wordt gevonden.”
En voor de eerste keer in dagen merk ik dat ik niet meer aan dat tegengif wil denken. Het enige waar ik me mee bezig wil houden, is het feit dat we een potentiële woonplaats hebben gevonden en dat ik voor de eerste keer in weken niet meer constant over mijn schouder hoef te kijken.

Volgende week wordt er niet geüpdatet in verband met een te lage voorraad en te weinig tijd om bij te werken door het werk. Sorry!

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Is er iemand verliefd? *O* (wedding) (wbw);)

    2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Die smileys ik sterf. Ik zweer dat ik echt nog nooit zo vaak reacties heb gekregen van iemandxD

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Ik ben wel echt iemand die bij sommige stories ALTIJD een reactie achterlaat en bij sommige stories echt NOOIT. Meestal eigenlijk wel. En bij een storie als deze is het zeker heel belangrijk dat ik mijn ongenoegen over het leed van de karakters uit, of in dit geval zwaar ga fangirlen.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Nu komt er opeens zo'n zware druk op mij...:O

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Opeens? Die was er altijd al. Jij bent de uitverkorene. Dit is precies zoals in de profetie voorspeld was.

      2 jaar geleden
    • Dragonrage

      Oké dan, haha

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen