De dagen daarop zijn gevuld met training, training en nog eens training, maar er hangt duidelijk een andere sfeer. Axel is verschrikkelijk gespannen en al zijn schoten missen doel, net als die van Fay. De bezorgdheid is op haar gezicht af te lezen en wat ik doe, niets kan de bezorgde blik uit haar ogen krijgen. Zelfs Mark lijkt niet helemaal met zijn hoofd bij de training, terwijl dat helemaal niets voor hem is.

Met iedere training die voorbij gaat, komt de wedstrijddag dichterbij en wordt de voelbare spanning steeds groter - bij Axel, Fay en Mark in ieder geval. Ik kijk om me heen. Het is nog maar een paar dagen tot de wedstrijd en iedereen staat klaar om weer te gaan trainen. Hurley staat te popelen om te beginnen. “Goed, Fay. Vandaag zullen we extra hard moeten werken en er vol voor moeten gaan, oké? We moeten onze supertechniek goed krijgen en perfectioneren!” Hurley slaat Fay enthousiast op haar schouder en grijnst.

“Ja hoor, duidelijk. Geen probleem,” stemt Fay net iets te laat in. Ze scheurt haar blik van Axel los en glimlacht naar Hurley. Een geforceerde glimlach, dat is duidelijk. Haar blik staat bezorgd en verdrietig. Ik probeer haar blik te vangen om bemoedigende te glimlachen, maar ze wendt haar blik meteen weer af. Haar ogen dwalen onbewust naar Axel.

“Cassi, is er iets aan de hand?” Xavier komt naast me staan en kijkt me doordringend aan, ook zijn ogen staan bezorgd.

Nog voordat ik kan zeggen dat alles in orde is, duikt Izzy aan de andere kant naast me op. “Er is iets mis, nietwaar?” vraagt ze zacht. Ze legt haar hand op mijn schouder. “Jullie gedragen je al een paar dagen anders dan normaal, Fay al helemaal. Al haar schoten missen, net als die van Axel, en jij lijkt ook steeds ergens anders met je gedachten. Wat is er aan de hand, Cass?”

“Nee, het… eh…” stamel ik hopeloos. Ik kan ze niet vertellen wat er met Axel is. Dat is iets wat hij het team zelf moet vertellen, maar Xavier en Izzy zijn mijn vrienden. Ze weten dat er iets niet klopt. “Het is niets,” lach ik vlug.

Ze lijken er niets van te geloven, maar voordat ze verder kunnen vragen, klinkt de schelle stem van Willy ineens. “Hé, jongens!” Nooit gedacht dit te zeggen, maar ik ben blij dat Willy zo binnen komt vallen - en zijn timing is perfect. “Het is zo ver!” Hijgend komt de jongen die hoek om rennen. “We kennen onze tegenstander in de finale.”

“Oh, dat klopt,” zegt Thor opeens. “Vandaag was de halve finale tussen Korea en Saudi-Arabië!”

“Nou, vertel op! Wie heeft er gewonnen, Willy?” Nathan spreekt de woorden uit die iedereen wil horen. “Korea of Saudi-Arabië?” Alle ogen richten zich verwachtingsvol op Willy, iets wat de jongen maar al te leuk lijkt te vinden.

Hij pakt de rand van zijn bril vast en glimlacht. ‘Wat denk je?” vraagt hij uitdagend. “Eens kijken of jullie het kunnen raden.”

Die woorden leveren hem een heleboel boze blikken en een tierende preek van Hurley op, waarna de jongen razendsnel vertelt dat het team van Korea degene is die de wedstrijd gewonnen hebben. Zij zullen onze tegenstanders zijn in de finale, de laatste die we nog moeten verslaan voordat we naar het FFI gaan. Nog één wedstrijd winnen, dan zullen we Paolo terugzien. Ik kijk weer naar Fay en de lach verdwijnt van mijn gezicht. Ze lijkt niet blij, ze kan er niet blij mee zijn als Axel niet mee kan.

“Mark,” breekt de stem van Nathan door mijn gedachten, en ook duidelijk door die van Mark. De jongen kijkt verbaasd op, en slaat dan met zijn handen tegen zijn wangen om zichzelf wakker te schudden.

“Oké, nu we eindelijk weten wie onze tegenstander is, moeten we focussen op de training!” Hij slaat met zijn vuist in de lucht en grijnst.

“Dat zal niet nodig zijn.” Coach Travis staat met zijn armen over elkaar geslagen naar ons te kijken. De uitdrukking op zijn gezicht is dodelijk serieus.

“Wat bedoelt u daar nu weer mee?” vraag ik verbaasd en enigszins nerveus. De ideeën van coach Travis zijn over het algemeen niet mijn favoriete plannen. Straks mogen we weer niet trainen, of zoiets.

De coach zegt niets, maar gaat ons voor naar buiten, waar we bij het veld blijven staan. Of eigenlijk, dat ene wat eerst het veld was. Op de plek van het veld ligt nu één grote modderpoel. “We hebben nog drie dagen tot de finale,” legt hij uit. “Tot dan oefenen jullie op dit terrein.”

Na zijn woorden blijft het even ongelovig stil en dan barsten de verbaasde kreten los. “Trainen? In dit modderbad? Hij kan dit toch niet serieus menen,” weet ik verbaasd uit te brengen. Hoe kunnen we trainen in een laag modder tot boven onze enkels?

“Wat heeft dit te betekenen, coach?” vraagt Jude, en als zelfs Jude het niet begrijpt dan moet het wel heel vreemd zijn. “Wilt u nou echt dat wij voetballen in een modderpoel?”

“Denkt u niet dat we beter kunnen trainen aan onze supertechnieken? We zijn zo dichtbij!” zegt Nathan. “Die van Thor en Shawn zijn al bijna geperfectioneerd!”

“Jullie hoeven niet meer te werken aan de supertechnieken.” Coach Travis is niet van gedachten te veranderen.

“M-maar natuurlijk wel!” roept Mark uit.

“Jullie zullen trainen hoe ik het zeg en niet anders.” Zijn toon is dreigend geworden en de blik in zijn ogen laat me achteruit deinzen. Die man jaagt me de stuipen op het lijf. “Waar wachten jullie op?” schreeuwt hij uitdagend, als niemand een vin verroert. “Kom, schiet op!”

Het hele team blijft stilstaan. Verward en verbaasd, totdat iemand in beweging komt. Zonder een woord te zeggen, stapt Axel naar voren, met een voetbal onder zijn arm. Hij kijkt niemand aan en stapt zonder een moment te twijfelen de modder in. Hij vertrekt geen spier terwijl de modder zijn schoenen en sokken doorweekt en loopt stug verder het veld op, waar hij de bal neergooit. De modder spat op zijn shirt, maar hij lijkt het amper op te merken. Met een verbeten trek om zijn mond begint hij te rennen.

Fay volgt hem met haar ogen, duidelijk bezorgd. Ik leg mijn hand op haar schouder en glimlacht bemoedigend. “Kom, Fay, we kunnen Axel moeilijk in zijn eentje laten trainen, hij geeft alles wat hij heeft zolang het nog kan. Wij moeten dat ook doen.” Ik laat haar los en stap in de modder, met Fay op mijn hielen. Tijd om te trainen!

Reacties (1)

  • Effy_Stonem

    Ik houd, ondanks alles, nog steeds van dit verhaal

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen