Foto bij 058 • Flashes of History

Emma Lewis pov.

Grimassend keek ik naar de klok boven de openhaar en weer terug naar Christie, die enthousiast voor me stond. Het was bijna middernacht, maar ze wilde door het kasteel lopen en dingen ontdekken. Dit deden we in onze tijd op school vaak zat en Severus had ons meer dan genoeg keren betrapt. Ik glimlachte bij het idee ervan en zuchtte diep.
'Oké, prima. Waar wil je naar toe?' vroeg ik, terwijl ik naar mijn kledingkast liep om te om te kleden. Ik zocht niet lang naar een trui en trok het vlug over mijn T-shirt heen. Het kon redelijk koud worden in de nacht in het kasteel.
'De dungeons,' zei ze en keek met een grote grijns op naar me. Ik lachte en zuchtte zuchtend mijn hoofd. 'Wat? We hebben de kerkers nooit volledig kunnen onderzoeken doordat Snape ons altijd tegen hield! Nu kan hij ons niks meer doen,' zei ze grijnzend en ik keek haar stil aan.
'Christie, ik denk niet dat dat heel erg veranderd zal zijn,' zei ik, terwijl ik mijn stok van de tafel af pakte en naar de deur toe liep. Christie volgde me ijverig met een grote glimlach en ze trok haar schouders op.
We liepen de gang op, waarna ik mijn deur magisch vergrendelde en mijn stok in mijn trui stopte. Het was heerlijk stil in de gang en ik wist zeker dat de rest van het kasteel ook dezelfde sfeer zou hebben. Het was zo stil dat je het bijna kon horen, zo stil. Het voelde fijn en ik werd er ontzettend kalm van.
Ik herinnerde me weer goed waarom ik altijd zo graag met een boek naar de astronomie toren sloop. Dit was het enige moment van de dag dat het daadwerkelijk rustig was.
Ik glimlachte en draaide mijn hoofd naar Christie toe, terwijl we langzaam begonnen af te dalen in het kasteel, op weg naar de dungeons.
'Maar genoeg over mijn liefdesleven, of het gebrek daaraan. Ik herinner me nog hoe je naar je telefoon zat te grijnzen voordat ik gisteren binnen kwam lopen? Wie is het?' vroeg ik grijnzend en ze haalde onschuldig haar schouders op.
'Iemand van werk,' grijsde ze en ik humde glimlachend.
'Vertel verder,' zei ik.
'Nou, hij heet Luke en werkt in hetzelfde gebouw als mij, alleen op een andere afdeling. We zijn tot nu toe op een aantal dates gegaan en heel eerlijk gezegd heb ik er een super goed gevoel bij,' zei ze en de kleine glimlach op haar gezicht vertelde me genoeg. Ze leek blij en gelukkig terwijl ze over hem sprak, dat was een goed teken.
'Ik ben blij om te horen dat het goed gaat,' zei ik en we praten nog een tijdje verder over Luke en hoe het ging.
Niet veel later kwamen we bij de dungeons aan, waardoor ik me om draaide naar Christie.
'Ik denk dat het verstandig is als we vanaf nu iets stiller zijn,' zei ik met de bedoeling dat het verstandiger zou zijn als we Severus niet zouden alarmeren. Ik had geen idee hoe hij zou reageren, zeker niet nadat ik hem zo grof had aangesproken eerder vandaag.
Christie knikte, waarna ik mijn stok pakte en zacht lumos zei. Het was erg koud en donker in dit gedeelte van het kasteel en we konden wel wat licht gebruiken.
Onze voetstappen klonken zacht door de gang heen en we probeerde zo voorzichtig mogelijk ons voort te bewegen. Het was zo stil dat we hier en daar het geluid van een waterdruppel die viel konden horen. De klamme muren glinsterde door het licht van mijn stok en zoekend keek ik verder de gang in.
Met mijn stok wees ik naar de trap die om de hoek lag en keek daarna vragend naar Christie.
'Hoe ver wil je de dungeons in gaan?' vroeg ik.
'Zo ver mogelijk,' grinnikte ze. Ik rolde met mijn ogen, terwijl we weer verder liepen. De trap leidde ons nog dieper het kasteel in en de temperatuur werd nu onaangenaam koud.
Christie liep naar de muur toe en liet haar vingers grimassend over de klamme stenen glijden.
'Moet je kijken wat vies,' zei ze en fronsend richtte ik mijn stok op haar hand waar water overheen liep. Ik trok een vies gezicht, maar liep toch door. We hadden niet voor niets hier geen les. Verder in de dungeons zaten wel wat verlaten lokalen als ik me het nog goed herinnerde, maar niemand kwam zo ver.
De kerker was verdeeld in meerdere lagen en eigenlijk alleen de eerste werd veel gebruikt. Daar was het Potion lokaal, Severus' kantoor en kamers en de Slytherin common room. Ook had Severus nog een voorradenkast, maar ik wist niet precies meer hoe ik daar kwam. Dat was de voorradenkast die ik in mijn zesde jaar had vernield.
Waar we nu liepen was een verdieping onder het Potions lokaal. Ook hier liepen zo nu en dan nog leerlingen, vaak Slytherin, maar niet veel. Severus was redelijk streng wanneer andere leerlingen in de kerkers waren en stuurde ze meestal ook weg, zonder duidelijke reden.
'Hey, Emma,' zei Christie zacht en ik keek zuchtend naar haar grijnzende gezicht. Haar blauwgroene ogen glinsterde in het licht van mijn stok.
'Wat?' vroeg ik zacht en kwam wat dichter bij haar lopen.
'Weetje dat er geruchten rondgingen dat de leerlingen vroeger gemarteld werden in de kerkers en dat dat de reden is dat Snape ons altijd tegen houd?' Ik trok een wenkbrauw op, terwijl we weer een hoek omsloegen.
Overal aan de muur hingen fakkels in versierde, ijzeren houders die helemaal op waren en het zorgde voor een enge sfeer.
'Dat zou best kunnen, duizend jaar geleden toen Hogwarts opgericht werd,' zei ik en lachte zacht. Ze humde, maar haalde haar schouders op.
'Misschien wel ja, maar sta er eens bij stil. Als er zo veel kinderen zijn gemarteld, hoeveel zouden als geest terug gekeerd zijn naar Hogwarts? We kennen redelijk wat geesten die rond het hele kasteel dwalen, maar misschien zijn er wel honderden meer in de dungeons. Misschien mochten we daarom nooit van Snape hier komen,' zei ze en ik zag de grote grijns op haar gezicht ontstaan. Een rilling ging over mijn rug heen en ik schraapte mijn keel, waarna ik ongemakkelijk om me heen keek. Ik hoorde Christie zacht grinniken achter me en zuchtend knikte ik naar de trap die naar beneden leidde aan het einde van de gang.
'Wil je hier nog naar beneden?' vroeg ik aan haar, terwijl ze haar klamme handen van de muur aan haar broek afveegde.
'Ja,' zei ze en nog voordat we konden lopen, stopte een maar al te bekende diepe stem ons.
'Ik denk het niet,' bromde Severus en ik grimaste meteen bij het horen van zijn stem. Hij stond achter ons en ik moest bekennen dat bij het horen van zijn stem mijn hart sneller was gaan kloppen. Of dat nou was omdat hij me liet schrikken of omdat hij het was, wist ik niet. Misschien wel iets van beide.
Ik had hem nou juist niet vanavond willen tegen komen. Ik draaide me langzaam om en werd begroet door het stenige gezicht van Severus dat er niet al te vrolijk uit zag. Waarschijnlijk was hij nog boos van vanmiddag en het vuur in zijn ogen beviel me niet.
Hij keek me diep aan zonder weg te kijken en ik wist niet of hij Christie überhaupt had opgemerkt, aangezien hij zijn ogen nog niet van mij afgehaald had. Christie stond stil schuin achter me en ik hoopte vurig dat ze zich zou gedragen.
'Goedenavond Severus,' zei ik beleefd. Ik had moeite om zijn blik vast te houden, het was iets waar ik nog steeds niet goed tegen kon, maar ik probeerde het. Severus leek echter niet te kalmeren door mijn beleefde toon, het leek hem alleen maar meer te irriteren. Hij vouwde zijn armen over zijn borst heen en rechte zijn rug, waardoor hij automatisch een stap naar voren zetten, direct in mijn personal space. Het zorgde ervoor dat mijn ogen meteen afzakte naar beneden en ik defensief mijn handen voor mijn buik sloeg.
'Miss Lewis... Ik heb nooit veel van je verwacht, maar wel dat je meer verantwoordelijkheid zou bezitten,' zei hij.
'Oeh, achternamen... Kinky,' mompelde Christie die achter me stond grinnikend en vliegensvlug gaf ik haar een por met mijn elleboog. Ze kreunde zacht toen mijn elleboog haar raakte, maar hield toen wel haar mond. Severus' ogen verlieten mijn gezicht voor het eerst, waarna ze fronsend op Christie gericht waren. Niet veel later keek hij weer naar mij, in afwachting op een reactie.
'Volgens mij is het niet verboden om in dit deel van het kasteel te komen, Severus,' zei ik en hij trok een wenkbrauw op.
'Maar volgens mij heb ik vaak zat gezegd dat ik het niet waardeer als er leerlingen in mijn dungeon rondzwerven,' zei hij.
'Volgens mij had ik het ook duidelijk gemaakt dat ik geen leerling meer ben, noch is Christie dat,' zei ik en keek hem afwachtend aan. Zijn blik verduisterde en ik merkte dat de zware sfeer tussen ons kwam door wat er vanmiddag gebeurd was. Hij had duidelijk iets dat hij tegen me wilde zeggen, maar door Christie haar aanwezigheid ging dat niet. Ik trok mijn mondhoek tevreden op. Ik voelde me plots een stuk dapperder doordat hij duidelijk ook niet wist wat hij met de situatie moest doen. 'Als je het niet erg vindt gaan we nu verder, fijne avond nog,' zei ik en ik draaide me om weer verder te lopen.
'Een week strafwerk,' zei hij kalm en met een ruk draaide ik me om. Ik opende mijn mond verontwaardigd om ertegenin te gaan, maar hij onderbrak me. 'En nu naar boven voordat ik er een maand van maak,' siste hij en vlug draaide hij zich om.
Versteend keek ik hem achterna, niet wetend wat ik moest doen. Voordat hij zich had omgedraaid, trok hij een wenkbrauw op. Het was bijna als of hij me uitdaagde om ertegenin te gaan en te laten zien dat hij de baas was.


Iedereen bedankt voor alle felicitaties!(blush)
Ik ben nu ook klaar met mijn stage, dus heb ik veel meer vrije tijd en hoop ik wat meer te kunnen schrijven:Y)


Reacties (6)

  • Stoney

    OH MY GOD
    ik heb zo lang deze story niet meer gelezen en nu ik het weer doe, herinner ik me waarom ik het zo geweldig vind
    HET LEUKSTE IS IS DAT IK GEWOON NU SUPER VEEL TE LEZEN HEB DUS BRB

    4 maanden geleden
  • Muizlet

    Werd helemaal in het verhaal gezogen! Fijn een langer hoofdstuk voor zo’n spannende scene.

    7 maanden geleden
  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    11 maanden geleden
  • Lente2

    Haha geweldig hoofdstuk weer. Nu hoop ik maar dat ze toch door gaan, ben nu wel nieuwsgierig naar wat er zich nog meer bevindt in de dungeons.

    11 maanden geleden
  • ellenlemon

    Posten!!! Posten!!! Posten!!!

    11 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen