Woede stroomt door mijn aderen. Het is die jongen weer. De jongen die Fay vastpakte toen we naar Austin gingen. De jongen die aan mijn zus zat, haar bang maakte. En dat maakt me woest.

“Wat moet je, Crowe?” vraagt Archer de jongen kortaf, de haat klinkt ook door zijn stem.

“Ik wilde je gewoon even succes wensen.” Een arrogante grijns speelt om zijn lippen, even zelfingenomen als toen hij Fay vastpakte. Mijn bloed begint te koken, maar Hurley lijkt het te merken. Zonder een woord te zeggen legt hij een hand om mijn schouder en.houdt me tegen, terwijl de jongen - Crowe - rustig verder gaat. “En kijk, al je vroegere vrienden zijn hier.”

De groep intimiderende jongens staat om de motor heen. Ze bezorgen me de rillingen. Ik weet niet waar Archer in verzeild zat, maar het kan weinig goeds zijn.

Mark laat zich niet intimideren - die idioot denkt enkel en alleen aan de wedstrijd. “Ga opzij. We hebben haast, oké,” gromt Mark de jongen toe.

"We komen van ver om onze oude vriend aan te moedigen en dan zeg je dat we weg moeten gaan?” vraagt de jongen op beledigde toon, maar de arrogantie in zijn ogen laat wat anders zien.

Ik voel Hurleys hand samenspannen tot een vuist. “Volgens mij zijn jullie er niet bepaald om iemand aan te moedigen.”

Het lijkt alsof dit precies het moment is waarop Crowe gewacht heeft. Hij grijnst breed, een grijns vol minachting en arrogantie, wetende dat hij in het voordeel is. “Pas maar op wat je zegt,” waarschuwt hij Hurley, “want volgens mij kunnen jullie de finale wel gedag zeggen als jullie nu een knokpartij veroorzaken.” Hij lacht gemeen. “En dat zou toch jammer zijn.”

En dat was de druppel. Nu gaat hij te ver. Die idioot heeft Fay vastgegrepen en bang gemaakt, bedreigd het team en nu ook nog dit? Voordat iemand me kan tegenhouden, sta ik al vlak voor de jongen.

“Cassi, niet doen. Ga weg bij die jongen,” sist Axel gebiedend. Ik weet dat hij ook denkt aan het moment dat de jongen Fay vastgreep. Ik weet dat hij me wil beschermen, maar ik luister niet.

Ik kijk de jongen woedend aan, en wijs priemend naar voren. “Nu ga je echt te ver, idioot,” grom ik boos.

De uitdrukking op zijn gezicht betrekt, de spottende grijns verdwijnt en hij kijkt me boos aan. “Jij weer,” mompelt hij.

Ik schenk geen aandacht aan zijn woorden, maar tier verder. “Donder alsjeblieft even een eind op en laat ons allemaal met rust. Archer hoort nu bij ons, wij moeten naar die wedstrijd en jij hebt al meer dan genoeg probleem veroorzaakt. Blijf voortaan met je vieze poten van mijn zus af!”

De jongen grijpt ineens mijn polsen ruw vast en trekt me naar zich toe. “Jij kleine heks,” grauwt de jongen boos. “Heb je de vorige keer nog niet genoeg gehad? Ik zal zorgen dat je het voortaan uit je hoofd laat om me nog eens te slaan.” Hij spuugt de woorden haast in mijn gezicht, en ik realiseer me dat hij denkt dat ik Fay ben, dat ik het meisje ben dat hij de vorige vastpakte en het meisje dat hem sloeg. En hij lijkt niet erg blij.

Razend kijk ik naar de jongen op. Zijn intimiderende houding en dreigende woorden vallen in het niets bij de woede die ik nog steeds voel. Ik probeer mijn handen los te krijgen om hem te slaan, maar Crowe houdt me pijnlijk stevig vast. Ik wil hem net een knietje geven, als Thor me vastpakt en naar achter trekt, waardoor de jongen me moet loslaten en ik buiten zijn bereik ben.

“Laat me los, Thor. Hij verdient het! Hij is een eikel!” zeg ik boos.

Hij reageert niet op mijn woorden, maar duwt me achter zich. “Bedank me later maar,” grijnst hij.

Voordat ik me langs hem heen weet te wurmen staat Axel al naast me. Hij pakt mijn arm stevig vast, maar niet op een pijnlijke manier, zoals de motorjongen. “Cassi, kalmeer,” zegt hij serieus. “Je helpt Fay niet door jezelf in gevaar te brengen en die jongen is duidelijk gevaarlijk.”

“Inderdaad,” stemt Hurley in. “Relax, kleintje, wij regelen dit.”

Archer kijkt ons allemaal even aan en kijkt dan weer naar de bende. Hij schudt langzaam zijn hoofd. “Nee, dit is het moment om afscheid te nemen,” zegt hij vastbesloten. Hij richt zich tot Mark. “Ik wil jullie droom niet in de weg staan. Ga maar zonder mij, aanvoerder. Jullie hebben hier niets mee te maken en,” hij kijkt even mijn kant op, “ik wil niet dat jullie iets overkomt. Dit is mijn probleem. Ik regel dit met hen.”

“Nee, Archer,” zegt Mark, nog veel vastberadener dan de jongen. “We laten je niet achter. Ik wil niet naar de finale zonder jou.”

“Ach, wat prachtig, vriendschap,” zegt Crowe spottend. Hij grijnst vals. “Stelletje idioten. Als het zo moet, plakken we jullie allemaal!” Hij wijst onze kant op en de intimiderende jongens om hem heen komen onze kant op.

“Hij gaat eraan,” grom ik, op hetzelfde moment dat Axel me naar achteren trekt en er vanuit het niets een groep jongens tussen ons en de bende van Crowe.

Een jongen met rood haar in hetzelfde model als Archer grijnst even. “Volgens mij zijn we precies op tijd.”

“J-Justin?” stamelt Archer verbaasd.

De roodharige jongen kijkt over zijn schouder naar Archer en knikt overtuigend. “Het is goed, Archer, wij regelen dit. Vertrek jij maar met je team.”

“Wij zorgen ervoor dat Crowe en zijn bende jullie niet langer ophouden,” vult een andere jongen aan.

"Maar jullie gaan toch niet..." stamelt Archer.

“Schiet op, Archer, maak dat je wegkomt." Justin knikt kort en gebiedend. "Ga snel de bus in. Je mag niet te laat komen voor de wedstrijd."

“Justin!" Archer klinkt bijna wanhopig. Axel laat mijn arm los. Allemaal volgen we in stilte het gesprek tussen Archer en zijn oude vrienden.

“Je moet die wedstrijd winnen,” zegt Justin rustig. “Want weet je... Het is niet alleen jouw droom, maar ook die van ons.” Hij glimlacht en kijkt Archer vol vuur aan. “Geef alles voor de overwinning. Als je het niet voor jezelf doet, doe het dan voor ons!"

“De overwinning…” Archer schenkt Justin een bezorgde, maar dankbare blik en gaat dan de bus in, gevolgd door Axel, Hurley en Thor die mij met zich meesleept, om te voorkomen dat ik me alsnog op Crowe stort. Mark sluit de rij. De deuren gaan achter ons dicht en meteen geeft meneer Veteran vol gas.

Gefrustreerd sla ik mijn armen over elkaar en ik kijk Thor verontwaardigd aan. “Ik moest hem nog slaan,” zeg ik nukkig.

“Als je hem geslagen had, was je waarschijnlijk uit het team gegooid, Cassi,” zegt Thor redelijk. “Daarbij was die jongen veel sterker en gevaarlijker dan jij. Je had het niet van hem kunnen winnen.”

“Het was het proberen waard. Hij verdient het, de arrogante kwal,” kaats ik terug, maar mijn protest klinkt weinig overtuigend en nu Crowe weg is, zakt mijn woede weg. Ik zucht verslagen en draai me om, om terug naar mijn plek te gaan, maar Fay blokkeert het gangpad, en haar ogen fonkelen van woede nu we veilig uit de buurt van Crowe en zijn bende zijn en haar angst naar de achtergrond verdwenen is. “Fay, ik, eh… oeps?”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen