Terwijl ik op Peter wachtte, maakte de rest van het circus zich al klaar om te beginnen, kleedde zich al vast om en gluurde naar het publiek.
‘Leo, stop met op je nagels te bijten, daar worden ze lelijk van.’, zei Tyler kalm. Hij zat op een houten bankje naast de opening van de tent die naar de kleedkamers leden. Hij leek totaal niet gestrest meer over het feit dat we binnen een kwartier zouden beginnen, en hij nog steeds geen motor had en we nog niet omgekleed waren.
Ik haalde mijn hand weg van mijn mond en ging verder met ijsberen over het gras.
In de verte floten wat vogels, de zon was nog warm, maar de wind maakte het dragelijk. Alles was in een oranje gloed gehuld, en de mengeling van de geuren van droog gras en jasmijn ging in de lucht. Het was een prachtige, rustgevende avond. En als ik me niet zo’n zorgen had gemaakt over waarom Peter er nog steeds niet was met zijn motor, had ik er misschien ook een beetje van kunnen genieten.
‘Ik denk dat je vriend er is.’, zei Tyler, nog steeds kalm, en hij wees in de verte. Hij had gelijk; Peter kwam met een rood hoofd aan scheuren.
‘Sorry dat ik zo laat ben!’, pufte hij, en hij sprong van het voertuig af. ‘Ik was verkeerd gereden! Ik ben hopelijk toch nog niet te laat?’
Tyler gaf hem zijn gebruikelijke vriendelijke glimlach en schudde zijn hoofd. Hij zei Peter dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, en dat hij hem zeer dankbaar was.
‘Ik heb alleen één probleempje: Ik weet niet hoe ik nu thuis ga komen.’, zei Peter een beetje verlegen. Opnieuw vertelde Tyler hem dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, en overhandigde hem nonchalant een briefje van tien. ‘Koop maar een buskaartje naar huis. Wij moeten ons nu echt om gaan kleden voor de show. Opnieuw erg bedankt.’
‘Wacht!’ Peter rende naar Tyler en drukte het geld terug in zijn handen. ‘Ik heb zelf ook wel geld hoor.’ De zwartharige jongen lachte en duwde het geld weer terug naar Peter. ‘Neem het nou maar aan, jôh. Dat is het minste wat ik voor je terug kan doen. Leo en ik komen je motor morgen wel weer terug brengen, toch Leo?’ Ik knikte vlug.
Tyler knipoogde en trok me mee in de tent. We kleedden ons snel om in de bijna-lege kleedkamer en renden naar de rest van de crew die al op ons aan het wachten waren. Ik kon Emily en Brian nergens vinden, dus bleven we staan waar we waren. Ik gluurde even gauw door een spleet in de gordijnen, en liet mijn blik over het publiek gaan.
En even leek het alsof mijn hart stil stond.
‘Tyler!’, siste ik in paniek, en ik trok hem mee, een stukje van de andere artiesten vandaan. Hij struikelde bijna, en zijn motorlaarzen maakte een schrapend geluid over de zanderige houten planken.
‘Wat is er? Er is toch niet iets mis, hoop ik?’ ‘Nee! Ik bedoel, nou ja eigenlijk wel... Nou nee niet echt maar.. Oh God, Tyler, Leah zit in de zaal!’ Tyler fronste en vroeg langzaam: ‘Wie is Leah ook alweer?’ ‘Dat meisje die ik leuk vind!’, siste ik.
Tyler fronste dieper. ‘Ik dacht dat je zei dat je over haar heen was?’ ‘Ben ik ook! Een soort van... Ik heb dr hoop opgegeven maar dat betekenen niet dat ik haar niet meer leuk vind. Oh hemel, wat moet ik doen?’ ‘Móét je iets doen?’ ‘Wat?’ ‘Je kunt toch gewoon de show opvoeren en geen aandacht aan haar besteden?’ Ik haalde trillerig adem en knikte. ‘Oké. Ik ga haar gewoon negeren en mijn best doen.’ ‘Zo mogen we het horen.’ Tyler stootte me tegen mijn schouder. ‘Laat haar maar zien wat ze nu allemaal misloopt en nooit zal krijgen.’ Ik grimaste en gaf Tyler een stomp.

Toen ik in de piste stond tijdens de opening, voelde ik me weer helemaal thuis. Ik moest toegeven dat ik het optreden gemist had, en dat ik er echt van gebaald had toen ik niet mee kon doen.
Even liet ik mijn ogen afdwalen naar de plek waar ik die vorige keer gezeten had, op stoel 62. Ik kon me nog precies herinneren hoe ik daar had gezeten, naast de vrouw met de baby en... de man met de lange jas.
Toen besefte ik me opeens waarom ik me dat zo goed kon herinneren. Verdraaid, er zat weer een man in een lange jas! Wat moest die kerel hier nou weer?
Maar toen ik afliep realiseerde ik me dat ik dom was geweest. De man waar ik naast had gezeten had een hoed op gehad, en deze had een muts op.
Terwijl ik mijn schoenen strakker aantrok, flitste er opeens een beeld door mijn hoofd.
Een grijze hoed met een veertje, waar had ik die eerder gezien? Er had er eentje in de grot gelegen en... op die man zijn hoofd! Misschien was hij zijn hoed daar verloren!
Maar meteen schudde ik de gedachte van me af. Jemig Leo, je zit de dingen allemaal wel erg bont te maken, hé? Ten eerste wist ik net eens of dit wel dezelfde man was, en ten tweede was dat heus niet dezelfde hoed geweest, want wat zou zo’n gast daar nou opeens in zo’n grot te zoeken hebben? En dan ook nog zijn hoed verliezen zonder het te merken? Ten derde kon ik me niet inzien wat wie dan ook hier bij het circus voor mysterieuze zaken te zoeken had.
Ik liep gewoon weer zoals altijd te overdrijven en veel te veel na te denken.

Na de show, gebeurde er iets verbazingwekkends. Ik was zo druk geweest met die enge gast en mijn best te doen met de show, dat ik Leah helemaal vergeten was.
En ra ra wie er na de show naar me toe kwam? Leah natuurlijk.
Ik had verwacht dat de rest van het publiek al wel vertrokken was toen ik begon met op te ruimen, maar Leah riep mijn naam en kwam naar me toe rennen. Ze had een stralend gezicht, en leek blij me te zien.
‘Ha, Leo!’ ‘H-Hoi Leah.’ Meteen toen ik mijn mond opendeed verspreidde er een rode blos over mijn gezicht. ‘Je was echt geweldig, het zag er zo goed uit!’ Ik glunderde trots en ze schonk me een brede lach die haar hagelwitte tanden ontblootte.
Ik had het gevoel dat ik wel kon smelten. Hoe de lampen haar chocoladebruine huid lieten stralen en haar ogen twinkelden. Wat ik zo leuk aan haar vond, was dat ze er zo aardig uit zag. Soms kon ik meisjes maar gemeen vinden, maar Leah was zo lief, van binnen en van buiten. Ik moest mezelf mentaal in het gezicht slaan en mezelf er aan herinneren dat ze bezet was en dat ik over haar heen was. Getver, ik voelde me echt zo’n vies, verliefd ventje uit zo’n stomme zeikserie waar Emily vroeger naar keek en zo giechelig over zou doen.
Nee, ik was niet verliefd meer. Leah was verleden tijd. Dat was ten minste dat ik mezelf probeerde te vertellen.
‘Toen ik klein was, nam mijn vader me altijd mee anar het circus’, begon ze te vertellen. Ik veegde wat zweet van mijn voorhoofd en stond stil om naar haar verhaal te luisteren. ‘Voor hoever ik me kon herinneren, vond ik het altijd verschrikkelijk stom en saai’ Ik voelde mijn zelfvertrouwen naar beneden zinken en keek haar een beetje aarzelend aan. ‘Maar dit was verre weg van saai! Ik ben verbaasd over hoe jullie zo’n oud iets zoals een circus nog zo in stand kunnen houden.’
‘Oh, het gaat de laatste tijd eerlijk gezged niet meer zo goed, hoor. Ik denk dat de mensen aan iets moderners toe zijn.’, flapte ik er uit, en verbaasde mezelf over dat ik 1: niet gestotterd had, 2: geen totale onzin uit had gekraamd, en 3: waarschijnlijk meer woorden tegen haar had gezegd dan ik bij elkaar ooit had gedaan.
Leah knikte en haald haar hand door haar krullen. ‘Ik hoop dat jullie het halen, dan. Het zou zonde zijn als zulke talenten verloren zouden gaan.’
We werden onderbroken door een lage stem die haar naam riep. ‘Mijn vriend.’, legde ze uit. ‘Ik moet gaan. Ik zie je later wel weer een keer op school na de vakantie. Succes er mee!’ ‘Dank je!’ Mijn stem sloeg over.
Ik keek met een zucht toe hoe ze he hand van een lange jongen pakte, hij haar op haar wang kuste en ze samen lachend te tent verlieten.
Ze lijkt in ieder geval gelukkig met hem...

Reacties (2)

  • aarsvogel

    Neehee, laat hem leah gewoon krijgen(nerd)

    3 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Ahh ik ben zo benieuwd naar gevolg, je schrijft echt super mooi!
    Snel verder:P

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen