Door het team klinken verbaasde reacties op Changsu Choi, maar ik heb nog nooit van die jongen gehoord en mijn aandacht is nogal ergens anders. Mijn blik blijft maar afdwalen naar Claude en Bryce. De laatste keer dat ik Claude sprak hebben we het goed gemaakt, maar daarna heb ik hem maanden gesproken, en ik herinner me de wedstrijd tegen Chaos maar al te goed. Ongemakkelijk kijk ik weg.

Willy schuift zijn bril weer op zijn neus. "Ja, de gevaarlijkste is Changsu Choi. Voor hem moet je op je hoede zijn,” waarschuwt hij alwetend. Ik rol met mijn ogen.

"Oh ja?” vraagt Mark verbaasd. “Echt waar, is hij echt zo sterk?"

Ik kijk afgeleid weer naar de Fire Dragons. Byron staat enthousiast te praten, maar Claude kijkt ook mijn kant op. Fay tikt me aan en ik kijk vlug weg. Ze gebaart even naar Willy en trekt een gek gezicht. Ik kijk naar de jongen en grijns. Willy staat met met zijn armen over elkaar geslagen en zijn gezicht nog betweteriger dan normaal.

"Heb je nog nooit van hem gehoord? Hij is zo dominant op het veld dat ze hem wel eens 'de controlekamer' noemen. Ze zeggen dat zijn tactieken altijd perfect zijn en hij begrijpt de tactieken van zijn tegenstanders en anticipeert erop,” ratelt hij maar door. “Het is een buitengewone strateeg, waar er maar weinig van zijn. Ze noemen hem ook wel eens: 'de man die draken temt'."

"De man die draken temt?" herhaal Jude met een onpeilbare blik.

"Ongelooflijk..." stamelt Mark. Iedereen kijkt verbaasd zijn kant op en dan begint Mark enthousiast te lachen. Uiteraard, hoe meer draken, hoe beter, als het aan hem ligt. “Prima,” grijnst hij vrolijk. “Deze wedstrijd wordt een echte uitdaging!"

Shawn glimlacht klein. “Het is jammer dat Kevin niet meespeelt nu, hij zou die Changsu Choi een échte draak laten zien.”

“Misschien kan die Changsu gast Kevin wel temmen,” mompel ik bedenkelijk. “In dat geval wil ik hem in ons team als Kevin terug komt.”

Mark grijnst. “Nou, we moeten hoe dan ook eerst winnen!” Hij slaat zijn vuisten in elkaar. "Kom op, in positie! Dit is de finale dus geeft alles wat je hebt!”

Ik knik, net als de rest van het team. Er klinken een hele hoop instemmende kreten en ik geef Fay een high five. “We gaan dit winnen en dan-,” begin ik.

“- Gaan we naar het WK en zien we Paolo eindelijk,” maakt Fay mijn zin af. Ze glimlacht en lijkt eindelijk met haar gedachten bij de wedstrijd te zijn en niet constant bezorgde blikken op Axel te werpen. Ik glimlach terug en we beginnen aan de warming-up.

Na een tijdje valt mijn oog op Axel hij staart naar de tribunes waar ik Julia zie zitten. Fay ziet het ook en kijkt hem bezorgd aan. Het verdriet straalt van haar af, terwijl de woede bij mij juist weer boven komt. Het is heel rot voor Axel, maar hij moet niet iedereen zo af sluiten. Ik kijk hem kwaad aan, maar hij negeert ons allebei.

Xavier wenkt me en ik draai me naar Fay. “Ik ben zo terug, oké?” vraag ik bezorgd, maar ze lijkt me niet eens te horen. Ik knijp vlug in haar hand en loop naar Xavier en Jordan. “Wat is er?” vraag ik onschuldig.

“Ja, dat mag jij wel eens uitleggen,” kaatst Jordan mijn vraag meteen terug. “Ik steek liever mijn neus niet in andermans zaken, maar er is duidelijk iets mis. Jij gedraagt je anders, Fay staart als een bedroefde puppy naar Axel en luistert nergens naar en Axel negeert haar gewoon. Wat is er?”

Ik kijk even ongemakkelijk weg. Naar Axel, die nu met Mark praat, en dan naar mijn zus. Ze staat er verslagen bij, verdrietig. Izzy staat om haar heen te springen en lijkt vragen te stellen maar Fay reageert kortaf of niet. Ik voel mijn woede weer opkomen. “Axel gedraagt zich als een ongelofelijke eikel,” barst ik los. Xavier en Jordan deinzen beiden achteruit. Dit zagen ze niet aankomen. “Ja, natuurlijk is het heel moeilijk voor hem enzo, dat gedoe met zijn vader en Duitsland, maar hij doet zó idioot. Hij sluit zich compleet af en hij doet Fay zoveel pijn en-" Ik onderbreek mezelf in mijn razende speech, terwijl ik net begonnen ben. Mijn gezicht kleurt rood. “Nee, wacht, laat maar. Ik eh… het is niet aan mij om dit te vertellen. Ik was boos, maar ik mag het eigenlijk niet zeggen, doei.” Ik wil snel weglopen, maar Xavier houdt me tegen. “Ik mag niets meer ze-" begin ik hopeloos. Ik wil niet dat ze doorvragen.

Xavier glimlacht alleen en wisselt dan tot mijn grote opluchting van onderwerp. “Wie had ooit gedacht dat we weer tegenover Torch en Gazelle zouden staan,” mompelt hij, met een blik op de twee jongens.

"Het was voor mij een donderslag bij heldere hemel, maar... het zei zo, we hebben geen keus.” Jordan kijkt ernstig.”En misschien is het wel ons lot om tegen onze vroegere teamgenoten van Alius Academy te moeten spelen."

Izzy komt bij ons staan en sleept Fay met zich mee. Ze glimlacht, maar in haar ogen ligt bezorgdheid. Ik glimlach terug, met dezelfde bezorgdheid. “De tijd van Alius Academy is nu wel voorbij, jongens. Ze heten Claude en Bryce, weten jullie nog, Janus en Xene?” Ik grijns plagend.

Xavier wordt rood. “Macht der gewoonte,” mompelt hij. “Maar misschien wel, Jordan.” Hij richt zich tot Jordan en glimlacht. “Als dat zo is, dan mogen we niet verliezen, ook al waren het ooit onze vrienden."

Izzy knikt vechtlustig. “We maken ze in!” zegt ze vrolijk. Ik grijns en knik instemmend. Op het veld zijn we geen vrienden of oude bekenden - of ex-vriendje, maar Claude is een apart geval - maar tegenstanders. We moeten winnen.

Na een lange stilte knikt ook Jordan. “Ja,” zegt hij overtuigd. We gaan weer verder met inspelen. Het zal niet lang meer duren voordat de wedstrijd begint. Een wedstrijd met zoveel moeilijkheden. Axels vader, zijn naderende vertrek en afstandelijkheid. Fays verdriet. Het feit dat mijn ex-vriendje meespeelt met de tegenstanders. Maar tegelijkertijd een hoopvol vervolg. Het WK, Paolo. Ik speel de bal naar Fay en glimlach. We vinden een manier, zoals we altijd doen. We moeten wel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen