"Zo, daar zijn die irritante gasten weer." Calebs scherpe en uitermate vervelende stem schalt over het veld en ik draai me met een ruk om, net als Cassi en Xavier. Mijn humeur heeft zojuist een nieuw dieptepunt bereikt: Bryce en Claude zijn nou niet mijn meest favoriete mensen of aliens op aarde, eigenlijk heb ik ze liever niet in mijn buurt, maar het zijn wel Cassi’s… oude teamgenoten. En vrienden, denk ik. En in Claudes geval, ex-vriendje, waarover ik nog altijd een hartig woordje met hem moet voeren. Met Bryce ook, aangezien hij de vorige wedstrijd niet bepaald aardig deed tegen haar. Maar goed, Byron is wel aardig, dus Caleb mag hem, en de mensen waar Cassi om geeft - ook al vraag ik me nog altijd af waarom - niet dissen.

Cassi, naast me, vat het dan ook zeker niet goed op, maar Jude besluit zich met die kwal bezig te houden voordat ze de kans krijgt om uit het team geschopt te worden.

"Caleb..." zegt hij waarschuwend, maar de jongen wacht niet tot hij verder praat.

"Maar goed, wij hoeven ons geen zorgen te maken. Wij hebben ook een grote strateeg in ons team. Hij is de trots van heel Japan," sneert hij, met die spottende grijns op zijn gezicht.

Nu heb ook ik de neiging om hem te slaan. Jude ís een geweldige strateeg, de beste die ik ken. Die arrogante kwal is gewoon jaloers dat hij zoiets nooit zal bereiken.

Jordan weet zichzelf nog aardig kalm te houden, maar Izzy en Xavier zien er uit alsof ze hem echt aan willen vliegen. Ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen; ze kennen Claude en Bryce al hun hele leven en zijn ook nog eens goed bevriend met Jude. Als iemand een dergelijke opmerking over Cassi gemaakt had, was ik veel minder rustig geweest.

"Luister eens, Caleb,” begint Jude. Hij houdt zich in, maar de irritatie en woede is in zijn stem terug te horen. “Als we deze keer niet alles op alles zetten, maken we geen schijn van kans om te winnen."

Caleb trapt de bal de lucht in en kijkt Jude aan. "En wat dan nog? Wat gaat mij dat dan aan? Ik zit op de bank, zoals altijd." Hij vangt de bal met zijn voet en gaat door met hooghouden, tot hij de bal met zijn handen vangt. "Veel succes op het veld, Jude Sharp. We rekenen op jou." Hij zwaait en loopt lachend weg, waardoor hij nog kwaadaardiger lijkt, maar hoewel ik het haat om het toe te geven, hij heeft een punt: Hij is een wisselspeler en we zijn totaal niet op hem ingespeeld. Ik verwacht niet dat hij in zo'n belangrijke wedstrijd opeens het veld op mag.

"Wat is zijn probleem eigenlijk?” zucht Jordan, terwijl hij hem na kijkt. “Hij is zo vervelend..."

Hurley, die vanaf een afstandje het gedoe gevolgd heeft en Jordan hoorde, haalt zijn schouders op en grijnst. "Ach, laat zitten. Bemoei je niet met hem. Laat hem toch lekker uit zijn nek kletsen."

Ik knik instemmend en terwijl Cassi, Jordan, Xavier en Izzy verder praten over Bryce en Claude en hun verwachtingen voor de wedstrijd, laat ik mijn blik afdwalen naar Axel, die samen met Mark aan het opwarmen is. Hij gooit de bal, die Mark steeds naar hem terug kopt, enzovoort. Allebei zien ze er niet erg vrolijk maar wel gemotiveerd uit. Het kan niet anders: dit is onze laatste wedstrijd met Inazuma Japan zoals het hoort te zijn. Dit is onze allerlaatste wedstrijd met de vlammenspits en het is Axels laatste wedstrijd over het algemeen. Over iets meer dan anderhalf uur verlaten we dit stadion weer, ongeacht de uitkomst, en dan zal het allemaal voorbij zijn.

Zodra de coach Mark bij zich roept, grijp ik mijn kans en loopt ik naar Axel toe. Hij reageert niet op me, maar begint de bal in zijn eentje hoog te houden en hoewel ik hem aan probeer te kijken, draait hij zijn hoofd weg, telkens als zijn blik de mijne kruist, net zolang tot ik er genoeg van heb om een stuk lucht te zijn, zijn hand vast pak en hem dwing me aan te kijken. “Axel, wil je me alsjeblieft even aankijken en naar me luisteren?” vraag ik en onmiddellijk merk ik dat mijn stem trilt. “Je kunt me niet blijven negeren, niet nu. Deze wedstrijd is belangrijk voor je, maar dat is hij voor de rest van ons ook. Wij hebben jou nodig om dit te winnen, maar jij kunt dit niet zonder de rest van het team. Jij hoeft ons niet in je eentje naar het WK te leiden, dat doen we samen.” Ik probeer te glimlachen en de tranen die ik voel branden te onderdrukken. “Dus alsjeblieft, laat je niet onder druk zetten door de situatie. Geniet alsjeblieft gewoon van de wedstrijd, dat is het allerbelangrijkste. Maak je geen zorgen om ons - jij draagt niet de verantwoordelijkheid over het hele team. Voetbal draait erom dat we het samen leuk hebben, toch? Tuurlijk, ik wil naar het WK en ik wil Paolo weer zien, en ik snap dat je wilt helpen die dromen van ons uit te laten komen… Maar zorg wel dat je er nog van geniet. Ik wil niet dat deze wedstrijd verdrietig eindigt, onafhankelijk van de uitslag. Ik wil dat je gewoon plezier maakt, oké? Zoals we dat altijd gedaan hebben, zelfs wanneer er van alles op het spel stond.”

Ik krijg geen reactie, niet eens een flauwe glimlach terug. Zijn blik is gefixeerd op een plaats in het publiek, waar ik Julia zie zitten, naast een lege stoel die wel voor hun vader bedoeld zal zijn. Hij heeft waarschijnlijk niets gehoord van wat ik zei, en als hij het al gehoord heeft, heeft hij er zeker niet naar geluisterd.

Mijn tranen kan ik niet langer bedwingen en ik trek me zachtjes snikkend tegen hem aan en sla mijn armen om zijn middel, terwijl ik naar zijn hoge hartslag luister. Ik verwacht geen reactie. Het is net of hij er al niet meer is, het maakt niet uit wat ik doe of wat ik zeg. Hij merkt het allemaal niet, alsof hij al in Duitsland is en ik slechts een herinnering voor me heb.

Maar dan slaat hij toch zijn armen om me heen en geeft hij zacht antwoord. “Ik zal het proberen, Fay.”

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen