Foto bij Liefdesvlees - Hoofdstuk 2

Toen ik de volgende dag schappen stond te vullen bij de lokale supermarkt, voelde ik bij vlagen nog de aanrakingen van de man van gisteren. Hoe meer ik er over nadacht, hoe meer mijn huid weer begon te gloeien en kippenvel zich over mijn lichaam begon te verspreiden. Ik voelde een kriebel zich in mijn buik steeds verder uitbreiden en merkte hoe mijn gedachten steeds verder afdwaalden. Jezus, Rose, je weet zijn naam niet eens.
'Rose!' Een luide stem haalde mij uit mijn dagdromen en dwong me op te kijken. Mijn bazin stond voor mijn neus, kritisch haar blik langs mijn gezicht glijdend. 'Wat zie je er uit, kind. Je wangen gloeien helemaal!'
Ik vloekte binnensmonds en liet de palmen van mijn handen langs mijn wangen gaan. Ze gloeiden inderdaad, en ik durfde er niet eens over na te denken hoe rood ze dan wel niet moesten zijn. Lekker bezig, Rose. Heel lekker bezig.
'Voel je je wel goed?' vroeg ze vervolgens, haar borstelige, donkere wenkbrauwen fronsend. Ik knikte gedwee en frummelde mijn paardenstaart in een knot. Alles om de aandacht van mijn gezicht af te leiden.
'Weet je wat? Je hoeft in principe nog maar een half uurtje te werken. Maak deze colli maar af, dan mag je daarna wel naar huis.' De bazin knikte om haar eigen woorden kracht bij te zetten, en ik wist even niet wat ik moest zeggen. Zo aardig was ze nog nooit tegen me geweest. Zag ik er dan echt zo slecht uit? Dat mijn wangen vuurrood waren, bestond geen twijfel over, maar hoe moest de rest van mijn gezicht er dan wel niet uitzien? Toen ik vanochtend in de spiegel keek, zag ik er wel moe uit - logisch ook; ik had maar een paar uurtjes geslapen, omdat ik constant nadacht over wat er gisterenavond gebeurd was -, maar verder vond ik het wel mee vallen.
Ik zuchtte een keer, knikte en mompelde een bedankje. De bazin lachte haar tanden bloot, klopte een keer ongemakkelijk op mijn schouder en liep vervolgens weg. Haar brede heupen wiegden ritmisch mee op het bewegen van haar benen en haar korte krullen dansten op en neer.
De resterende producten van het doosje wat ik in mijn vingers had, paste er maar voor de helft in waardoor ik een gedeelte noodgedwongen terug moest brengen naar het magazijn. Ik gooide de flesjes deodorant in een geel kistje en tilde deze op de papier kar die er aan het eind van het pad stond.
Nog volledig bezeten door mijn gedachten, duwde ik de kar richting de klapdeuren van het magazijn. De deuren zwiepten achter me dicht en ik zag hoe een collega, Matt, een hoop karton de kartonpers in stampte. Hij keek op toen hij de wieltjes van mijn kar hoorde zwenken en lachte naar me.
'Laat maar staan, doe ik zo wel,' glimlachte hij.
'Thanks!' antwoordde ik met een lachje terug. Ik had een hekel aan karton wegwerken, dus ik was al lang blij.
'Matt!' De luide stem van mijn andere collega, Lauren, galmde door het magazijn, gevolgd door het zwiepen van de klapdeuren. 'Waar heb jij die kar met kratten bier neergezet? Er is een jongen om ze op te halen.'
Ik keek op en keek recht in haar gezicht. Lauren was bijna jaloersmakend mooi met haar perfecte lichaam, haar mooie ronde gezicht en haar sprekende felblauwe ogen. Ze had wimpers waar Bambi nog jaloers op zou zijn en kon kijken op een manier die menig man al voor haar had doen vallen. Bij haar voelde ik me pas echt een lelijk eendje.
Matt lachte, hoe kan het ook anders, onwijs breed naar haar en sprong stoer van de kartonpers af. Jongens en hun hormonen. Hij liep met grote, brede passen op een kar achter in het magazijn af en trok deze vervolgens met één arm naar voren. Dat ding moest ongetwijfeld loodzwaar zijn en met mijn nuchtere insteek kon ik zo al wel zien dat het hem onwijs veel moeite kostte om die kar op die manier te verplaatsen.
Lauren lachte haar parelwitte tanden bloot en hield de magazijndeuren voor hem open. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een enorm brede, gespierde jongen net buiten het magazijn staan. Vrijwel meteen sloeg mijn hart een slag over. Zou het..?
'Je staat te kwijlen, Rose,' lachte Lauren geniepig naar me, waarna ze knipoogde en heupwiegend het magazijn uit liep. Ik wierp een vlugge blik langs de deuren en zag al snel dat het niet de man van gisteren was. Damn it.
Waarom was ik überhaupt zo geobsedeerd door die vent? Ik kende hem helemaal niet.
De brede jongeman lachte naar Lauren en bekeek haar van top tot teen. Hoe voorspelbaar.
Lauren ging hier glimlachend op in en begeleidde de jongen naar de kassa, waardoor de klapdeuren met een zwiep dicht knalden en ik met Matt achterbleef in het magazijn. Ik schudde lichtjes mijn hoofd, knoopte mijn werkschort open en trok deze vervolgens uit.
'Ben je vrij?' vroeg Matt mij lachend. 'Lekker hoor! Ik ben jaloers. Het is fucking mooi weer buiten, gek!'
Ik lachte even om zijn woordkeuze en knikte toen.
'Yes! Ik ga er van door. De groeten, Matt,' lachte ik, voordat ik ook het magazijn uit liep. Onderweg naar de kantine viste ik mijn mobiel uit mijn broek en zag dat ik 3 gemiste oproepen had van Celeste. Met een paar snelle vingerbewegingen belde ik haar terug en liet de telefoon overgaan.
'Rose! Eindelijk. Moet je eens luisteren,' gilde ze meteen zodra ze de telefoon op had genomen. 'Wat denk je ervan om vandaag naar het strand te gaan?'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen