Voor mijn gevoel zaten we eeuwen te kijken naar de oneindige vellen met natuurkundige raadsels. Ik snapte er op zijn zachtst gezegd geen reet van, en hoe vaak Embry ook probeer het duidelijk aan me uit te leggen, ik bleef in het onwetende. Misschien was ik gewoon genetisch allergisch voor Natuurkunde.
'Een cent voor je gedachten,' grijnsde Embry, terwijl hij me een por in mijn ribben gaf. Ik schrok op en liet mijn vingers langs mijn tintelende zij glijden. Jezus, wat was die jongen heet. Letterlijk.
'Ik zat er net aan te denken dat het waarschijnlijk een genetische afwijking is,' antwoordde ik.
'Wat?' reageerde hij hierop verbaasd.
'Ik denk dat ik allergisch ben voor Natuurkunde.'
De bulderende lach van Embry bonsde door de kamer en even was ik bang dat ik de ramen zag trillen in de kozijnen. Hij schudde zijn hoofd en legde lachend zijn hand op zijn borst.
'Jij bent echt vreselijk,' grijnsde hij vervolgens. Ik kon niet anders dan terug lachen en haalde mijn schouders op.
'Vreselijk in Natuurkunde,' was mijn doodsimpele antwoord. Weer lachte Embry.
'Je kunt het wel. Ik zal je helpen. Ik ben immers de best mogelijke bijles-gever die er bestaat,' grijnsde hij toen zelfingenomen. Hij trok zijn armen stoer op en liet daarbij zijn spierballen opkomen.
'Je bent Schwarzenegger niet,' grijnsde ik uitdagend.
'Nee, ik ben nog veel beter,' was zijn ondeugende antwoord. Embry blaakte van zelfvertrouwen toen hij dat zei en de grijns die zijn lippen sierde, was genoeg om me in lachen te doen uitbarsten. Hoewel ik het van te voren niet verwacht had, moest ik toegeven dat ik het goed kon vinden met Embry. Het was een grappige jongen en vrij simpel. Hij deed niet zo snel moeilijk, was niet overdreven en hield wel van een geintje. Hij had dan wel veel zelfvertrouwen, maar waarom ook niet? Hij zag er goed uit, had meerdere talenten en de meeste meisjes liepen vrijwel kwijlend achter hem aan.
'Maar goed. Ik zal je die formule nog een keer uitleggen.' Embry knipoogde naar me en wees een hoop krabbeltjes aan op een A4-vel. Ik knikte en stond vervolgens op.
'Hou die gedachte vast. Ik ga eerst even wat te drinken halen. Wat wil jij?' vroeg ik hem, terwijl ik mijn shirt recht trok. De randjes trokken altijd op door het zitten en ik vond het vreselijk als ik een gedeelte van mijn huid bloot had wanneer dat in principe niet de functie van het shirt was.
'Doe maar cola,' was zijn stellige antwoord. 'En eh.. Niet om brutaal te zijn of zo. Maar heb je ook wat te eten? Ik sterf van de honger!'
Ik zou zweren dat ik die jongen net nog 5 boterhammen had zien weg werken, maar wie was ik om daarover te oordelen.
'Ik ga even voor je kijken,' glimlachte ik hoofdschuddend, waarna ik mijn slaapkamer uitliep en de trap af ging. Eenmaal in de keuken stapelde ik twee glazen op, drukte een fles cola onder mijn arm en hield in mijn andere hand een zak chips en een pak koekjes. Geen idee hoeveel hij nog wilde eten, maar ik kon het maar beter voor zijn. Anders begon hij misschien nog aan m'n bureau straks.
'Volstaat dit?' grijnsde ik toen ik de slaapkamer terug binnen liep. Embry keek op van zijn mobiel en grijnsde breed toen hij het eten in mijn vingers zag.
'Hell yeah!' Met een vingervlugge beweging griste hij het uit mijn vingers en scheurde de zak chips open.

Reacties (1)

  • Chantilly

    Zo leuk dat je weer terug bent!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen