De barista ging veel te langzaam. Dante zuchtte en keek nogmaals op zijn horloge; als het nog lang zou duren, zou Dante te laat op zijn werk zijn. Maar hij kon het zich niet veroorloven om zonder koffie op het werk te verschijnen, want dan was hij eerder weg dan Tony Stark bij de meeste persconferenties. Dus kwam hij liever wat later aan dan dat hij aankwam zonder koffie. Belangrijke keuzes in zijn leven, of iets in die richting.
      Helaas had zijn baas bepaalde eisen aan zijn kop koffie. Zo moest het per se van dit koffiehuis komen en mocht het niet koud zijn. Maar laat dit koffiehuis nou net de drukste van New York zijn. Na vijf minuten was Dante eindelijk aan de beurt en hij keek goed naar de barista. Ze was schattig, nauwelijks twintig jaar oud en nieuw. Dat verklaart al een hoop. Dante zette zijn glimlach op en probeerde niet geïrriteerd over te komen.
      'Een medium size sterke zwarte koffie alstublieft.'
      Het meisje knikte en voerde de bestelling in. 'Verder nog wat?' vroeg ze met een glimlach die schreeuwde dat ze er de hele nacht al gestaan had. Dante schudde zijn hoofd. 'Behalve je nummer? Niet echt,' zei hij met een knipoog. Het meisje bloosde, draaide zich om en krabbelde wat op een papiertje. Geamuseerd volgde hij haar bewegingen. Ze gaf de bestelling door en verdween daarna in de keuken. Dante fronsde. Wat was hier de bedoeling van? Ze had nog niet eens zijn geld aangenomen. Hm, nou ja, niet zijn probleem.
      Na een tijdje in gedachten verzonken gebleven te zijn, hoorde Dante een stem zijn bestelling omroepen. Hij gooide snel een vijf dollar biljet in de pot waar "tips" op stond om toch nog iets te betalen en nam de beker koffie aan. Hij bromde een kort bedankje en liep toen naar buiten. Eenmaal buiten werd hij begroet door het bruisende leven van New York City. Dante liep terug naar zijn auto terwijl hij erop probeerde te letten dat hij niet tegen mensen aan liep. Ook al was hij zelf opgegroeid in Las Vegas, het was voor hem toch wennen om in New York te leven, alhoewel de twee steden in grote lijnen op elkaar leken. Dante vond de sfeer in New York erg anders vergeleken met Las Vegas. Toch had hij geen spijt van zijn keuze om weg te gaan uit de gokstad. Deze baan had een groot assortiment aan keuzes en stond ook nog eens mooi op zijn CV.
      Dante was nog geen tien minuten onderweg toen het begon te regenen. Waar ging hij ook alweer heen? Oh ja, zijn baas ophalen. Geconcentreerd richtte hij zich tot de weg met regen als het enige geluid dat hij hoorde. Na een kleine twintig minuten in stilte te hebben gezeten, arriveerde Dante dan eindelijk bij de woning van Thaddeus Ross. Hij parkeerde zijn auto en pakte zijn spullen, waarna hij de auto verliet. Na een klein sprintje richting de voordeur belde hij aan en wachtte met geduld tot de deur werd geopend. Nog geen tien tellen later werd de deur geopend door Ross zelf.
      'Goedemorgen meneer. Hier is uw koffie. Zoals u ziet is er vandaag regen voorspelt en blijft het de hele dag wisselvallig. Lang leve het verschrikkelijke klimaat dat ze hier hebben. Uw afspraak met meneer Stark is om tien uur, maar ga er maar vanuit dat die tijd veranderd naar elf uur. Stark kennende...' Dante liep het landhuis binnen nadat hij de beker koffie in de handen van zijn baas had geduwd. De man grijnsde naar hem. 'Hallo meneer Lucifer. Altijd weer het zonnestraaltje,' zei Ross terwijl hij de deur weer sloot. Dante haalde zijn schouders op en opende zijn tas.
      'Lange nacht gehad, Dante?'
      Opnieuw haalde de jongere man zijn schouders op. 'Ik was de hele nacht op om de belangrijkste delen uit de Sokovia Accords te halen voor meneer Stark,' antwoordde hij terwijl hij wat in zijn tas rommelde. Triomfantelijk haalde hij een doosje pillen tevoorschijn. Hij haalde er een uit en gaf die aan Ross. 'Vergeet uw pillen niet, meneer.' Ross nam de pillen aan en grijnsde breed. 'Van wie is het nummer op de beker?'
      'Ik zou er maar niet zo zeker van zijn dat ik er om elf uur pas ben,' onderbrak een bekende stem uit het niets. Dante draaide zich om en stond oog in oog met niemand minder dan Tony Stark van Stark Industries.

Reacties (1)

  • ProngsPotter

    Hahaha, acute stress-aanval :’D

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen