Anne Wilshere


De volgende dag had Alexis een meeting met enkele belangrijke personen van Juventus, waaronder de trainer. Ondertussen kon ik de stad meer verkennen. Italië was natuurlijk helemaal anders dan Engeland, maar ik zou het niet erg vinden om hier eventueel naartoe te verhuizen. Het was trouwens maar minder dan twee uur vliegen van Londen naar Turijn.
Nadat ik wat door de stad had gewandeld, kreeg ik een bericht van Alexis dat zijn meeting erop zat en keerde ik terug naar het hotel.
'Hey, how did the meeting go?!' vroeg ik meteen nieuwsgierig.
Alexis, die voor de gelegenheid een mooi pak had aangetrokken, trok zijn das los en keek me toen met een tevreden glimlach aan.
'It went well! Juventus is definitely interested in offering me a position in the squad. I even got a tour around the stadium! He's going to call my agent now and see how everything will go from now on. And of course we have to contact Arsenal.'
'I'm glad it went well!' Ik liep naar hem toe en omhelsde hem om hem te feliciteren. Toen ik hem weer losliet, lukte het me toch niet helemaal om enige somberheid in mijn blik te verbergen. 'So that means you're officially leaving Arsenal? No turning back?'
Alexis sloeg zijn arm om me heen en wreef zachtjes over mijn schouder. 'Well, that's the plan. I know you love the club because your brother's always played there so I understand it's not easy.'
'Yeah, it's not but I also understand your point of view. You're an amazing footballer, Alexis, and you deserve to play in a team that has your back,' zei ik en keek hem vanonder mijn wimpers aan.
'Muchas gracias, guapa. You don't know how much that means to me.' Alexis kuste mijn voorhoofd en hield me even vast totdat hij me weer met verliefde puppy-oogjes aankeek. 'Does that mean that you'd be okay with this transfer?'
'I think so... I mean, it's way better than going to Manchester bloody United or something,' lachte ik.
Alexis lachte ook. 'Good thing I turned them down then. Anyway, did you enjoy Turin so far?'
Ik knikte enthousiast. 'Yes, it's such a beautiful city! And I can't wait to explore more with you!'

Theo Walcott


Die avond gingen Nadieh en ik dineren in de Griekse hoofdstad. Het was al donker buiten, maar de temperatuur was nog niet onder de 25 graden gedaald. We zaten op een authentiek terrasje en in de verte konden we het verlichte Parthenon op de Akropolis zien. Ik genoot met volle teugen van het eten en de vakantiesfeer totdat ik zag dat Nadieh haar eten nog amper had aangeraakt.
'Is something wrong with the food?' vroeg ik. Ik begreep het niet helemaal, want mijn eten smaakte prima!
Voorzichtig schudde ze haar hoofd. 'No, it's not the food... I'm just not that hungry today.'
Ik keek haar met grote ogen aan. 'You're not sick, are you? Would be such a shame during our holidays!'
'No, I'm not sick, Theo!' Haar woorden kwamen er krachtiger en agressiever uit dan ze waarschijnlijk bedoelde, want zo te zien schrok ze er zelf van. 'Sorry... I'm just not really feeling myself lately. I'm trying to lose a bit of weight but it's not going as well as I would've hoped,' gaf ze uiteindelijk toe.
'Lose weight? Babe, you look fantastic! Why would you feel the need to lose weight?' vroeg ik geschrokken.
Ze haalde koeltjes haar schouders op. 'Losing a few pounds won't hurt. I mean, you find skinnier women more attractive anyway, don't you? Every man does.'
'Healthy women are attractive, Nadieh!' probeerde ik haar in te prenten, maar het mocht niet baten. Ze leek alleen maar meer op haar teentjes getrapt te zijn.
Gefrustreerd legde ze haar bestek neer en kruiste ze haar armen over elkaar.
'I knew you wouldn't understand! For god's sake, Theo, I don't really want to argue with you whether or not you want me to lose weight. It's my decision!' riep ze en de mensen aan de andere tafeltjes rond ons begonnen ons vreemd aan te kijken.
Ik verlaagde mijn stemvolume en boog meer over ons tafeltje heen. 'I'm just trying to point out that it's not necessary.'
'Whatever, Theo. I'm not really in the mood for this dinner anymore. Can we pay and just go back to the hotel?' stelde ze plots voor.
Nu werd ik ook kribbig. Waarom was zo opeens zo kattig? Had ik nu zo'n gevoelige snaar geraakt?
Onderweg naar het hotel was Nadieh nog steeds slecht gezind. Met grote passen liep ze voor een beetje voor me uit totdat ze plotseling bijna haar evenwicht verloor en zich aan de straatmuur moest vasthouden.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen