De blik in hun ogen zegt dat ze gekomen zijn om te winnen, dat ze nu gaan scoren en dat ze zullen zorgen dat we het niet meer inhalen. Ik ken die blik - Mark heeft die ook altijd. Nou ja, behalve nu, lijkt het. Terneergeslagen en gefrustreerd zit hij vanaf de bank van de wisselspelers de wedstrijd en zijn eigen doel te bekijken.

Ik werp een kwade blik in de richting van onze coach, maar veel meer kan ik niet doen. Mark hoort daar te staan, hij is de beschermengel van ons doel. Darren is heel lief enzo, en het is overduidelijk dat hij echt wel zijn best doet, maar hij is niet onze Mark Evans, onze aanvoerder. Die plaats kan hij niet overnemen, dat kan zelfs Jude niet, die nu toch de aanvoerdersband om zijn arm heeft. Inazuma Japan heeft hun blije, optimistische leider nodig, zeker nu. Nu ik me zo rot voel, dat zelfs Cassi me niet kan troosten, heb ik zijn bemoedigende woorden harder nodig dan ooit. Maar het blijft stil en het is weer aan mezelf om me uit mijn diepe dal van negativiteit te halen.

Wat daar gelukkig bij helpt, is de verschijning van Shawn tussen Claude, Bryce en het doel in. Hij staat in de spits opgesteld vandaag - hij is dus helemaal komen terugrennen om onze hoop op overwinning te beschermen. "Verder komen jullie niet!" roept hij, terwijl hij zijn nieuwe techniek, Sneeuwengel, gebruikt om de bal af te pakken. Deze keer heb ik helemaal niets op te merken aan de naam. Het lijkt zelfs perfect, zeker in deze situatie. "Het is nog niet voorbij. Thor!" Hij passt de bal naar de verdediger en samen rennen ze naar voren, terwijl ik hem in gedachten wat bedankjes stuur.

Thor neemt de bal aan en sprint de andere helft op, terwijl hij de middenvelders ontwijkt. "Ja, kom maar op!"

Wat ik me bij deze nieuwe techniek voor moet stellen weet ik niet. Eigenlijk heb ik geen idee of het hen überhaupt gaat lukken, aangezien ze maar heel weinig training gehad hebben om hieraan te werken. Aan de andere kant, Shawn is, samen met Axel en in zekere zin Mark, wel degene die altijd ons sterkste wapen is geweest tegen de aliens. Die ene keer dat hij dat echt niet was… Daar hebben we het niet meer over. Met Cassi in mijn buurt, wil ik daar zelfs niet meer aan denken. Dat wil zij ook, dat moet wel. Het is waarschijnlijk de zwartste bladzijde uit onze tijd in Japan.

"Kom op, Shawn, het moet nu!" roept Thor naar Shawn, die meteen instemt. "Kijk maar naar onze gezamenlijke techniek: Donder Beest!”

Ik zet instinctief een stap naar achteren wanneer een grote wolf verschijnt, die bliksemsnel op het doel af schiet. Het is indrukwekkend, heel indrukwekkend zelfs, zeker gezien het gebrek aan tijd. Hierbij verbleekt de nieuwe techniek van mij en Hurley volkomen, maar dat maakt me niet echt uit: Explosieve Mep faalt deze keer en terwijl ik het scorebord zie veranderen naar 1 - 0, vloeit mijn hoop een beetje terug. Dit gaat een mooie wedstrijd worden. En aan het einde van deze wedstrijd staat een hele hoop te gebeuren - ook verdrietige dingen, dat is waar. Maar we gaan wel plezier maken, winnen, en dan onze broer eindelijk weer zien.

Ik ren naar de rest van het team, dat zich rondom onze twee helden verzameld heeft en druk bezig is met juichen en feliciteren, ook al is de wedstrijd nog niet lang bezig en hebben we zeker nog niet gewonnen.

"Jullie hebben ongelooflijk hard gewerkt met z'n tweeën,” zegt Cassi enthousiast. Ik kijk haar even aan en ze lacht. Zij denkt ook aan het WK en aan Paolo. Dat kan niet anders.

Xavier knikt instemmend. “En jullie beheersen die techniek, dat is duidelijk," vult hij haar aan.

"Heel goed, jongens,” zegt Hurley. “We hebben ons ritme te pakken, dat moeten we volhouden en dan gaan we winnen!” Hij slaat een arm om me heen. “En straks nog onze techniek, hè Fay?”

Ik glimlach. “We gaan het proberen,” zeg ik voorzichtig, aangezien ik de rest niet wil teleurstellen, mocht het niet werken.

“Nee, we gaan het gewoon doen!” onderbreekt hij me meteen. “WK, hier komen we!”

Door de hele menigte klinkt gejuich en ik kan even niet anders dan meejuichen. Heel even kijk ik naar Axel, die tot mijn grote opluchting iets meer ontspannen en zelfs haast vrolijk lijkt nu.
Heel even valt mijn blik op Archer, de enige die zich van het team heeft afgezonderd. Een echt, hecht team zijn we nog niet, zoveel is wel duidelijk. Het zet onze allersterkste supertechniek, De Aarde, voorlopig buitenspel. Ik vermoed dat we onze eenheid nodig zullen gaan krijgen, zeker als we eenmaal op het WK zijn, maar op dit moment is het erg ver te zoeken. Niet alleen bij Archer, overal zijn spanningen binnen het team. Ik en Axel, Caleb en eh… eigenlijk iedereen. Ik zucht onhoorbaar, voordat Jude’s stem me weer wakker schudt.

"We moeten oppassen,” zegt hij waarschuwend, wat denk ik wel terecht is. “Het zou me verbazen als ze het hierbij zouden laten."

Er klinkt wat instemmend gemompel en ik werp een blik over mijn schouder, naar Changsu Choi, die net als Jude zijn team toespreekt. Maar waar Jude’s gezicht bezorgd en ernstig staat, is zijn blik zelfverzekerd en trots, alsof wij het niet zijn die een punt voorstaan, maar zij. Ze hebben nog heel wat voor ons in petto, zoveel is wel duidelijk.

Terwijl ik me weer naar mijn teamgenoten keer, kruist mijn blik voor een heel kort moment die van Claude. Herinneringen schieten voor mijn ogen langs, zodra ik die zelfverzekerde blik herken. Het doet me denken aan hem als Torch, hem als de jongen die mijn zusje pijn gedaan heeft. Dat gaat niet nog eens gebeuren. Mijn liefdesleven is op dit moment al wel ingewikkeld genoeg voor ons beiden, dus we kunnen het niet gebruiken dat er nu een ex-vriendje opduikt, samen met zijn boze en ontzettend onaardige beste vriend, om het drama- en miseriegehalte te verhogen. De wedstrijd heeft zojuist een nieuw doel erbij gekregen: Cassi tegen hen beschermen. Dit wordt geen herhaling van de wedstrijd tegen Chaos.

Wacht maar af.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen