Foto bij 059  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Het was hard aan het sneeuwen, terwijl ik over het terrein van Hogwarts heen liep. Grimassend knoopte ik mijn jas wat hoger dicht en kneep mijn ogen fijn om door de dikke sneeuw vlokken te kunnen zien. Heel Hogwarts was bedekt in een dikke laag sneeuw, net zoals het terrein. Op sommige plekken op het kasteel was de deken van sneeuw onderbroken, doordat daar warmte spots zaten. In de verte zag ik Hagrids hutje en ook daar was een kaal, niet onder gesneeuwd stuk van de openhaard. Van uit het verboden bos liep een platgetrapt spoor waar Hagrid overheen was gelopen om hout uit het bos te halen.
Hagrid stond buiten in de sneeuw een grote boomstam in stukken te hakken, terwijl hij op keek en enthousiast zijn hand naar me op stak. Ik deed hetzelfde, ik begroette hem met een kleine glimlach en een opgeheven hand.
Maar ik zou niet naar Hagrid toe gaan vandaag. Zojuist had ik Christie afgezet bij Albus zodat ze weer terug naar huis kon keren. Het was erg gezellig gisteren en vandaag met haar, maar sinds Severus ons gister in de kerkers had gesnapt was ik mezelf niet. Christie had het gemerkt en me ervan verzekerd dat het oké was, dat ik me geen zorgen moest maken. Maar dat deed ik wel. Ik was zo in de war en gefrustreerd dat ik gewoon niet meer wist wat ik moest doen.
Ik moest gewoon naar de natuur toe. Het kalmeerde me, ik voelde me veilig in de natuur. Vandaar dat ik nu richting het verboden bos toe liep met alleen mijn jas en geen handschoenen of sjaal.
Ik liep over de border heen van het schoolterrein en ademde genietend in. Het bos begon hier en de sneeuw die er lag was een stuk minder dik hier dan een paar meter terug. Met een glimlach keek ik in de verte, door de bomen en bosjes heen en zag een vogeltje vrolijk op een stok zitten, terwijl het sjirpte. Het vogeltje leek te schrikken een vloog plots op en ik vroeg me af of het kwam doordat ik onbewust een wilde beweging maakte.
'Miss Lewis, het verboden bos is verboden,' klonk Severus stem van achter me en de opluchting en kalme die zojuist mijn borst gevuld hadden, maakte plaats voor dezelfde frustratie en zware emoties als hiervoor.
Ik grimaste, terwijl ik nog steeds met mijn rug naar hem toe stond en ademde diep in. Ik had hem niet aan horen komen en dat frustreerde me alleen maar meer. Hoe lang had hij al achter me gelopen?
Ik maakte een redelijk roekeloze beslissing, ik besloot om hem te negeren en door te lopen. Ik liep door, verder het bos in en sloeg mijn armen beschermend tegen de kou voor mijn borst.
'Ik waardeer het niet om genegeerd te worden, Lewis. Nu om draaien,' zei hij en het geluid van mijn achternaam maakte me alleen maar gefrustreerder. Hij bleef me expres als een leerling behandelen.
'Nee,' zei ik simpel en versnelde mijn pas, maar nog voordat ik veel verder was gekomen greep hij mijn arm vliegensvlug en werd ik naar achteren getrokken. Een korte, verbaasde gil verliet mijn mond en geschrokken deinsde ik van hem af.
'Laat me los!' riep ik, terwijl ik hem nu aankeek. De grip die hij had op mijn arm was ijzersterk en het was maar al te duidelijk dat we beide op ons toppunt van frustratie zaten. De frustratie die we bij elkaar op gewekt hadden. Zijn zwarte ogen boorde op me neer en ze bevatte ingehouden frustraties en woede.
We stonden net in het bos, afgeschermd van Hagrid die ik nog steeds in de verte kon horen hakken. We keken elkaar vurig aan en de druk van zijn vingers op mijn arm leek hoger en hoger te worden. Mijn ademhaling was snel en ongecontroleerd en door de adrenaline trilde mijn hele lichaam.
'Ik zei, het verboden bos is verboden,' zei hij kalm. Ik barste, ik kon mezelf niet meer inhouden. Zijn gedrag van de afgelopen dagen had zoveel woede in me opgebouwd dat ik het er niet meer in kon houden.
Met zoveel kracht als dat ik kon opwekken stootte ik mijn vrije hand tegen zijn borstkas aan en probeerde hem van me af te duwen. Mijn ogen vulde zich meteen met tranen en een brok vormde zich achter in mijn keel, waarna ik nogmaals mijn palm tegen hem aan stootte.
'Waarom kan je me niet gewoon voor een dag met rust laten?!' riep ik in zijn gezicht, terwijl de tranen nu over mijn koude wangen stroomde. Hij leek nauwelijks effect te voelen van de redelijk krachtige klap die ik hem had gegeven tegen zijn borst en keek fronsend op me neer.
'Wil je dat dan?' vroeg hij en de plotselinge verandering in zijn houding beangstigde me. Zijn rechterhand zat nog steeds rond mijn bovenarm heen, terwijl zijn andere arm langs zijn lichaam hing. Ik merkte nu pas op hoe dicht hij op me stond en hoe ver ik omhoog moest kijken. Ik had hem duidelijk kwaad gemaakt door hem te duwen. Zijn ogen spuwde vuur en een geïrriteerde trek lag rond zijn mond. 'Gisteren zat je nog in mijn lokaal mij een preek te geven waar in je duidelijk maakte, op een nogal onbeschofte manier, dat je het liefst wilde dat ik je juist niet met rust laat,' zei hij en hij trok voldaan zijn mondhoek omhoog. 'Heb je je zo snel alweer bedacht?' vroeg hij honend en van de binnenkant borrelde ik van woede.
'Laat me los voordat-' begon ik, maar hij onderbrak me razendsnel.
'Voordat wat?' Zijn vraag verbaasde me en ik wist niet wat ik moest zeggen. Uit frustratie tilde ik nogmaals mijn hand op, klaar op de derde klap tegen zijn borst te stoten, maar vliegensvlug greep hij mijn pols uit de lucht vast. Zijn andere hand gleed af naar mijn pols, waardoor nu beide polsen stevig in zijn handen lagen.
Dit overrompelde me en toen hij me naar achteren forceerde struikelde ik bijna over mijn eigen voeten heen. Geen enkele keer verlieten zijn ogen mijn gezicht. Ik voelde schors van de boom in mijn rug prikken en Severus liet nauwelijks ruimte tussen onze lichamen over. Ik leek hem deze keer echt boos gemaakt te hebben en ik wist niet wat hij zou doen of wat ik moest verwachten. Hij zou me nooit pijn doen, toch?
Hij drukte mijn polsen langs mijn lichaam, tegen de schors van de boom aan, waardoor ik gepind tussen de boom en zijn lichaam stond. Voorzichtig keek ik omhoog naar zijn gezicht. Hij fronste, maar het was niet per se boos. Meer observerend.
Ik opende net mijn mond om wat te zeggen, maar hij onderbrak me.
'Ik ben extreem privé en gesteld op stilte. Als ik iets wil zeggen, zeg ik het zonder erbij na te denken over iemands gevoelens. Ik ben dominant en zal het niet waarderen als je me op een onbeschofte toon aanspreekt. Ik ben een bezitterig man, ik deel niet met andere wat van mij is. Ik ben geen romantische man... of iemand die al zijn tijd aan een persoon op maakt. Ik ben niet bereid te veranderen voor wie of wat dan ook en ik heb geen geduld voor stommiteiten en onnodig zielig gedrag,' zei hij. De hardheid in zijn stem was significant gedaald. Voor leerlingen zou zijn stem nu alsnog beangstigend zijn, maar ik merkte de verandering op als een soort teken van vrede. Ik fronste bij het horen van zijn woorden.
'Daar heb ik geen probleem mee,' zei ik zacht. Zijn handen drukte nog steeds die van mij tegen de boom achter me aan en plots werd de situatie duidelijk. Ik werd me ervan bewust hoe zijn lichaam tegen die van mij aandrukte en hoe zijn ogen intens mijn gezicht scande. Hij keek naar links, richting de school, waarna zijn ogen alweer snel terug naar mijn gezicht keerde. Toen deed hij iets dat me compleet verbaasde... Hij bewoog zijn hoofd naar voren en drukte zijn lippen op die van mij op een bezitterige, claimende manier. Tintelingen barste uit en elke zenuw in mijn lichaam leek gestimuleerd te worden.
Zijn lippen voelde soepel aan, nog precies zoals ik me kon herinneren van toen hij me gekust had na kerst. Zijn geur drong mijn neus binnen en ik wilde mijn neus in zijn nek begraven om hem in me op te kunnen nemen, zo heerlijk was het. Mijn hartslag en ademhaling schoten de lucht in en nog nooit, maar dan ook echt nog nooit voelde een simpele kus zo geweldig. Mijn lippen tintelde van het contact tussen ons en ik holde mijn rug, zodat er nog meer contact tussen ons ontstond.
Severus hield nog steeds mijn handen tegen de boom aan gepind en wanhopig balde ik mijn vuisten. De drang om hem aan te raken was heel erg groot, maar ik kon het niet, waardoor mijn lichaam ongeduldig tegen die van hem begon te kronkelen. Als reactie daarop plaatste hij rap zijn knie tussen mijn benen om de bewegingen te stoppen en een ik maakte een protesterend geluidje. Ik voelde zijn lippen tegen die van mij aan grijnzen.
Severus' tong eiste ingang tot mijn mond en zonder erbij na te denken gaf ik hem dat.
Het voelde zo fijn hoe hij de controle compleet in zijn handen had en ik machteloos tegen de boom aanstond, terwijl ik hiervan normaal in de paniek zou zijn geschoten. Paniek was het laatste dat er bij me op kwam op het moment.
De kus was zo intens dat ik de kou van de op ons neer vallende sneeuw totaal vergat en het niet opmerkte dat het langzaam donker begon te worden. Mijn benen voelde onstabiel en als of ik elk moment kon instorten, maar doordat hij zijn lichaam tegen die van mij drukte gebeurde dat niet. Hij was met zijn kus ruw, maar toch voelde alles soepel aan. Het was geen tedere kus zoals in zijn lokaal toen ik het boek terugbracht, maar een gefrustreerde kus waarin we beide onze ingehouden frustraties uitten. Het was een behoeftige kus die we al veel te lang hadden uitgesteld.
Plots verlieten zijn lippen die van mij en kort voelde ik teleurstelling en de behoefte om te protsteren, maar dat werd gestopt doordat hij zijn warme mond op mijn nek stortte. Zijn versnelde ademhaling pufte tegen mijn gevoelige huid, terwijl zijn lippen en tanden nipte aan mijn dunne huid.
'Laat me je aanraken,' zei ik vlug toen ik het niet meer uithield. Het was te intens, ik moest hem aanraken, maar hoeveel ik ook probeerde los te komen uit zijn grip, hoe steviger hij mijn handen vasthield. Zijn lippen stopte bij het horen van mijn woorden met het strelen van mijn nek en hij bracht langzaam zijn hoofd omhoog. Hij trok zijn neus langs mijn nek en wang omhoog, naar mijn oor.
'Nee,' zei hij simpel en ik maakte en gefrustreerd geluid. Hij lachte kort en zacht, waarna hij zijn rug rechtte en een stap van me afnam, waarna hij mijn handen losliet.
Vol ongeloof keek ik hem aan en zuchtte diep. Zijn ogen glinsterde geamuseerd.
'Albus had trouwens gevraagd of ik je naar zijn kantoor wilde begeleiden,' zei hij grijnzend, waarna hij zich omdraaide en terug richting het kasteel beende. Ik wist dat het de bedoeling was dat ik hem volgde, maar ik liet mijn hoofd tegen de boom achter me vallen, terwijl ik met een brede glimlach mijn handen over mijn gloeiende gezicht liet glijden, naar mijn lippen die nog steeds tintelde.


Ik wens iedereen een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar!(flower)

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    mooi geschreven

    3 maanden geleden
  • ellenlemon

    Fijne dagen, maar schrijf maar vlug verder!!!!!!

    3 maanden geleden
    • RickmanLover

      Dankjewel! (:
      En ik heb redelijk veel geschreven de afgelopen dagen, kan niet wachten tot jullie het te lezen krijgen!

      3 maanden geleden
  • Lente2

    Die laatste zin ook:P
    (H)

    3 maanden geleden
    • RickmanLover

      Hahahaha
      Bedankt voor je reactie!(flower)

      3 maanden geleden
  • LOKIxMARVELx

    love it snel verder

    3 maanden geleden
  • Dominhe

    Jeeh, eindelijk!! Fijne kerstdagen!

    3 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen