Foto bij H.96.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
Ik stoot mijn elleboog omhoog en raak hem vol in zijn gezicht, wat me een verwoede klap met het pistool tegen mijn achterhoofd oplevert.
Ik val naar adem happend op de grond en probeer door de vlekken voor mijn ogen heen te kijken, maar het zijn niet meer dan tevergeefse pogingen.
Dan hoor ik een pistoolschot en ik krimp ineen op de grond, maak me zo klein mogelijk.
Maar het is niet ik die geraakt word.
Ik was het doel niet eens.
En naast mij valt een bloedende Geoff op de grond.

Oké, ik realiseerde me net dat ik gister wel een hoofdstuk heb geactiveerd, maar het nu pas zaterdag is (ik ben heel erg in de wat). In ieder geval zal ik vanaf nu weer het schema aan proberen te houden.xD

Op het randje van tegelijkertijd bewusteloosheid en een paniekaanval krabbel ik angstvallig een stukje weg.
Naast mij schreeuwt Geoff niet.
Ik weet niet of dat goed of slecht is.
Dan, door alle paniek heen, hoor ik voetstappen en er komt een verongelijkt geluidje uit mijn mond.
Als ik opkijk en eindelijk weer redelijk kan zien, zie ik dat het mijn vader is, waardoor al mijn spieren zich in één keer aanspannen.
Een paar meter verderop staat hij stil, zijn pistool getrokken en op LeNoir gericht.
Hij heeft wel een politieuniform aan, maar nu pas valt het mij op dat hij zijn badge mist.
Hij is geen agent meer, besef ik me, probeert me alleen maar te laten denken dat het wel zo is.
Sinds wanneer niet?
Gisteren ook al, toen hij voor mijn deur stond met de melding dat hij vandaag als bewaker zou dienen?
Is hij dan gewoon zo geobsedeerd met me dat hij, zelfs als het niet moest vanwege zijn werk, bij me in de buurt blijft?
Als ik opzij kijk kom ik tot de beangstigende conclusie dat de man die mij een paar minuten geleden nog met liefde zou hebben vermoord, nu dood op de grond ligt.
Mijn vader loopt iets sneller dan normaal naar me toe, laat zijn pistool op de grond vallen.
Ik denk erover om te proberen weg te komen, maar ik durf hem niet boos te maken.
Ik durf alleen maar onbeweeglijk naar hem te kijken.
'Ben je gewond?' vraagt hij en er klinkt wel emotie in zijn stem, maar geen oprechte bezorgdheid, een verwarrende combinatie.
Trillend schud ik mijn hoofd van nee en het valt me nu pas dat ik huil.
Hij steekt mijn hand uit om me aan te raken, maar zodra hij opmerkt dat ik bevries door zijn beweging, trekt hij zich weer terug.
En dan zie ik zijn pistool dat op de grond ligt.
In een flits pak ik het op en wanneer hij in een reflex gaat staan, doe ik hetzelfde.
Ik richt het op hem, weet dat ik niet meer dan eenmaal de trekker overhalen verwijdert ben van me nooit meer zorgen hoeven te maken over mijn vader.
Toch houd iets me tegen.
Mijn menselijk deel.
'Je doet het toch niet.' zegt hij met een zoals altijd harde stem, al moet hij toch ongetwijfeld iets van onzekerheid voelen.
Zijn handen heeft hij voor zich uitgestoken.
Ik slik en kijk hem bevend aan.
'Ik hem eerder iemand vermoord.'
'Dat weet ik. En daarom zul je het nu niet doen.'
Mijn borstkas gaat hevig op en neer en toch zijn de haperingen die in mijn adem voorkomen uitgevoerd in een regelmatig ritme.
'Wanneer ben je ontslagen bij de politie?' vraag ik met verstikte stem.
Even spant hij zijn kaakspieren aan als hij beseft dat ik het weet.
'Toen ze erachter kwamen waarom jij zo bang voor mij was. De dag dat Ammay stierf.' het klinkt verwijtend, alsof dit allemaal mijn schuld is en hij het eeuwige slachtoffer is.
Ondanks dat mijn handen trillen, weet ik dat ik hoogstwaarschijnlijk een belangrijk orgaan kan raken als ik dat wil.
Ik zou van hem af zijn.
Ik zou nooit meer bang hoeven te zijn dat hij samenwerkt met mijn moeder.
Maar ik zal me er nooit uit kunnen praten.
Nog voordat ik er verder over na kan denken, zie ik een beweging in mijn ooghoek.
In een flits ben ik bang dat het mijn moeder is, maar ik zie dat het James Grint is.
Dezelfde James die ik niet meer heb gezien nadat hij dreigde Evan te vermoorden omdat hij dacht dat hij mij mishandelde.
Kort maken we oogcontact, zijn blik vragend om toestemming om actie te ondernemen.
Hij moet door hebben gekregen wat er aan de hand is en staat ondanks wat er tussen ons gebeurd is klaar om me te helpen.
Maar ik schud mijn hoofd ten teken dat hij niets moet doen.
'Wie is dat?' vraagt mijn vader en ik kijk hem weer fel aan.
'Hou je kop.' snauw ik, maar mijn stem trilt.
Dan hoor ik opeens iemand iets roepen.
Het is Evan.
In een reflex laat ik het pistool uit mijn handen vallen en kijk naar het geluid.
Hij komt naar me toe rennen en zodra ik zijn armen om mij heen voel, verslappen al mijn spieren en is hij het enige wat er nog voor zorgt dat ik niet omval.
'Het is LeNoir', stoot ik hijgend uit,' Hij... hij zei dat hij je liet achtervolgen en wilde me meenemen en... en hij zei dat hij je ging vermoorden en ik....'
Hij pakt me nog steviger vast.
'Ik weet het. Ik had al heel snel door dat er iets aan de hand was. Ik ben oké. Het is oké.' vertelt hij me en dan pas vallen de politiesirenes me pas op.
Ik kijk op om meer dan een dozijn aan politiewagens en ambulances te zien en een helikopter cirkelt door de lucht.
Hij heeft nog net niet de landmacht op me af gestuurd om te voorkomen dat me iets overkwam.
Ik voel hoe ik langzaam ontspan door het gevoel van veiligheid, tot ik ineens over zijn schouder mijn vader weer zie, zijn handen ik de lucht terwijl hij gearresteerd wordt.
Hij heeft iemand vermoord.
En hij is geen agent meer.
‘Mijn vader’, stoot ik dan met verstikte sten uit,’ Hij werkt niet meer bij de politie. De hele tijd al niet.’
Evans spieren spannen zich aan en hij draait me iets weg, alsof hij me van het af wilt schermen.
Plotseling voel ik zijn handen op mijn bovenarmen en hij duwt me iets naar achteren om me beter te bekijken, laat zijn vingers over een plek bij de zijkant van mijn hoofd glijden.
'Bloed? Is dat bloed?' vraagt hij en voordat ik kan antwoorden wenkt hij een verpleegkundige,' We gaan naar het ziekenhuis.'
Met grote, paniekerige ogen kijk ik naar hem op.
'Evan, ik...' begin ik, maar hij schudt zijn hoofd.
'Het was geen vraag.' kapt hij me resoluut af en met een hand om mijn onderarm loopt hij me iets dwingend naar een ambulance toe.
Meteen voel ik hoe hij mijn pols net iets anders vastpakt dan normaal, maar het lukt me niet om er een vinger op te leggen.
Dan begrijp ik het.
Hij houdt me precies zo vast dat hij mijn hartslag kan voelen, alsof hij elk moment precies wilt weten of die sneller of langzamer gaat.
'Ik heb erger meegemaakt.' probeer ik hem gerust te stellen.
Met een gekwelde blik kijkt hij me aan.
'Dat weet ik.'

Reacties (3)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • BethGoes

    Maar als James daar ook is... wordt die niet opgepakt??????

    2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Hij had zich in de bosrand verstopt als een sneaky ninja. En als de politie aankomt, wat hij sowieso wel gemerkt heeft, zorgt hij wel dat hij ergens staat waar hij niet wordt gezien. Heb een beetje vertrouwen in James.xD

      2 jaar geleden
  • Luckey

    Oké biet verwacht van die vader
    Maakt het bog niet goed van jaren terug
    Maar hij heeft der wel beschermd.
    Evan is echt goed voor der

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen