Met open mond staat ik naar Cassi en Xavier, en dan naar de bal. Het gaat niet zoals gepland en de keeper van de Fire Dragons kan de bal zonder al te veel moeite uit de lucht plukken, maar daar gaat het niet om. Wat we net gezien hebben is het begin van een gloednieuwe Supertechniek, eentje van mijn zusje en Xavier, nota bene.

Ik geef Izzy, die langs de zijlijn staat te joelen en te juichen, een veelbetekenende grijns en geef vervolgens dezelfde blik aan Jordan, die het dan opeens lijkt te snappen en ook grijnst.

Snel sprint ik naar mijn zusje toe, die het gejoel en de blikuitwisselingen natuurlijk niet doorheeft en Xavier, die een beetje rood is, ervan verzekerd dat het de volgende keer zeker gaat lukken.

“Cassi, Xavier! Jullie hadden helemaal niet verteld dat jullie samen aan een Supertechniek werkten, hoelang zijn jullie hier al mee bezig?” vraag ik, een beetje verontwaardigd dat ze me niets verteld hebben, maar bovenal enthousiast over deze techniek.

Ze kijken elkaar even aan en halen hun schouders op. “Geen idee, best al een tijdje,” zegt Cassi en Xavier knikt instemmend.

“Maar aangezien het nog niet echt werkt… Het leek ons niet echt nodig om het te vertellen. We wisten niet of het überhaupt zou kunnen werken,” vult Xavier haar aan.

“Precies,” zegt Cassi. “En van de coach mochten we niet meer op Supertechnieken trainen… Maar nu begint het ergens op te lijken en de volgende keer lukt het zeker.” Ze lacht en legt haar hand op Xaviers schouder. “Hè, Xavier? We gaan scoren en winnen! We hebben de Perfecte Zone Druk al overwonnen, ze gaan ons niet meer tegen houden.”

Xavier wordt nog net wat roder, maar lacht dan ook en knikt. “Wij gaan naar het WK!” Ze geven elkaar een high-five.

"Jullie bevallen mij, Inazuma Japan,” hoor ik Changsu zeggen, wat mijn goede hoop weer een beetje doet kelderen. De toon lijkt te vertellen dat ze nog heel wat trucjes achter de hand hebben. “Jullie team is de ideale prooi voor onze draak."

Jude, echter, glimlacht vriendelijk. "Dankjewel. Ik waardeer je compliment."

"Hij ontbloot zijn tanden en is klaar om op te stijgen: onze tactiek is perfect, jullie zullen niet aan hem ontsnappen!" gaat de aanvoerder van de Fire Dragons door, ondanks dat we er al twee keer aan ontsnapt zijn en we nu weten hoe we het kunnen omzeilen.
Iedereen neemt zijn positite weer in en de keeper gooit de bal weer in. Vrijwel meteen springt Austin tevoorschijn om de bal te onderscheppen. "Die is voor mij!" roept hij vrolijk en hij begint aan zijn tocht naar voren. Een speler van de Fire Dragons probeert de bal met een sliding van hem af te pakken, maar onze jongste speler weet hem nog net op tijd te passen. "Nathan!"

Onze snelste speler komt langs de zijlijn aanrennen en neemt de pass aan. "Ik heb hem!"

Dat duurt echter niet heel lang: een van de verdedigers van de Fire Dragons komt aanrennen en gebruikt zijn Supertechniek, Racende Vlam, om de bal af te pakken.

Nathan gaat onderuit en ik kan het niet helpen om te grinniken, wat me een boze blik van Cassi oplevert, die ik negeer. Nee, ik heb de jongen die mijn zusje een enorm schuldgevoel aanpraatte en ons team verraden heeft nog niet vergeven. Niemand doet mijn zusje pijn en komt daar zomaar mee weg, ook al vergeeft Cassi hem wel. Echte excuses heb ik in de afgelopen maanden nog niet van hem gehoord en ik ben er vrij zeker van dat Cassi zich nog altijd schuldig voelt over wat hij tijdens de wedstrijd met de Dark Emperors gezegd heeft: Dat het allemaal haar schuld is dat hij bij Raimon vertrokken is en dat hij bij Alius Academy terecht is gekomen vanwege haar. Zolang hij zijn excuses niet heeft aangeboden, en zolang Cassi rondloopt met het gevoel dat alles wat er gebeurd is met de Dark Emperors helemaal haar schuld was, hoeft hij op mijn vergeving niet te rekenen.

Fire Dragons passen de bal over en weer, totdat Jordan de bal weer voor ons terugsteelt en naar voren speelt. "Austin!"
Austin lacht, neemt de bal aan en rent samen met Axel naar voren. "Het is zover! Dit is het moment om over te gaan op onze geheime trap!"

Ik hou mijn hart vast van de spanning als ik naar mijn vriendje kijkt, maar hij knikt. "Oké!"
"Ben je klaar?" vraagt de kleine jongen.
"Ja!" antwoord hij, maar ik weet dat hij liegt als ik zijn blik af zie dwalen naar het publiek. Een zware last daalt weer neer op mijn schouders en mijn vrees wordt werkelijkheid als Tijgerknal mist en ver over het doel heen vliegt.
De laatste wedstrijd mag niet zo gaan. Dit schot moet lukken, we moeten de overwinning behalen. Axel gaat het zichzelf nooit vergeven als we niet winnen en daardoor niet naar het WK gaan, ook al kan hij daar niets aan doen.

Het meest frustrerende is nog wel dat ik er niets aan kan doen. Het is alsof hij honderden kilometers van me verwijderd is. Hij luistert niet naar me, alles wat ik doe of zeg gaat volledig langs hem heen. De enige die iets aan de situatie kan veranderen is hijzelf.
Austin slaakt een teleurgestelde zucht als hij ziet dat hun schot het doel mist. "Hij zat ernaast. Het is niet gelukt..."
"Nee..." mompelt Axel, hijgend. Opnieuw werpt hij een blik in het publiek en meteen kijkt hij nog meer teleurgestelde uitdrukking op zijn gezicht.

Ik zet een paar stappen in zijn richting en zoek oogcontact, maar hij ontwijkt mijn blik en kijkt naar de grond. Gekwetst sla ook ik mijn ogen neer. Er is niets dat ik kan doen, zolang hij me niet toelaat.
"Wat is er met je, Axel?" vraagt Austin aan hem. Hij klinkt ook bezorgd - natuurlijk, dat is vrijwel het hele team. Iedereen kan zien dat er iets mis is.

"Niets," bromt hij en hij draait zich om, op weg naar onze helft. "De volgende keer lukt het. Kom." Hij klinkt niet overtuigend, alsof hij zelf te gefrustreerd is om vertrouwen te hebben in zijn vaardigheden, en die van Austin. Zijn blik blijft naar het publiek afdwalen, alsof het feit dat dit zijn laatste wedstrijd is, het enige is waar hij nu aan kan denken. En terwijl ik hem na kijk, weet ik dat dat ook zo is, en dat het ook hetgene is waarnaar mijn gedachten steeds terugvoeren. Want als ik eerlijk tegen mezelf ben, weet ik dat ik bang ben voor wat er gaat komen, als ik hem niet meer aan mijn zijde heb.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen