Foto bij Chapter zero

Het is een koude avond als ik mijzelf door de lange, donkere gangen van de verborgen basis begeef. Op een rustig tempo stap ik diep in gedachten rond. Wanneer ik de uiterste vleugel van de basis bereikt heb, ga ik de koepel binnen en kijk ik neer op het bos. Mijn hand leg ik zacht tegen de ruit aan en een magere glimlach krult op, op mijn gezicht. De maan die hoog aan de lucht staat, verlicht de toppen van de bomen en de koepel waar ik in sta. Het is laat, maar omdat we straks een meeting met vader hebben, zijn de trainingen voor vandaag gecanceld. Rond dit tijdstip sta ik normaal gesproken op het veld. Aangeven hoe iedereen moet bewegen en wat de juiste tactiek is tegen de tegenstander. Niet iedereen lijkt het altijd te begrijpen of te willen luisteren. Vaak zijn ze te eigenwijs om te luisteren, doen wat ze zelf willen, maar als een ander het wel doet en het werkt, lijken ze ineens interesse te hebben in mijn strategieën. Zonder een goede strategie en goede flow in het team, zal je alleen maar het doel voor ogen verliezen en zal het eindigen in een nederlaag. Wanneer je de juiste harmonie in een team vindt en je alles geeft om daadwerkelijk te winnen. Als je samen ervoor gaat en je inzet voor elkaar, maar het alsnog eindigt in een nederlaag, dan is het er eentje om trots op te zijn en om van te leren en trots op te zijn. Zodat je kunt streven om beter te worden. Een verlies is dan niet erg, omdat je je best hebt gedaan en je niet roekeloos gespeeld hebt. Niet iedereen begrijpt het, niet iedereen wil het begrijpen, maar uiteindelijk zullen ze dat allemaal moeten doen. Als ze hun doel willen bereiken, zullen ze zichzelf moeten aanpassen, of ze het nu willen of niet.
‘Tsuki.’ Een gevoel van afschuw overvalt mijn lichaam als ik die naam uitgesproken hoor worden en keer mezelf met vernauwde ogen om. ‘Noem me niet zo!’ snauw ik naar de jongen voor me. Hij draagt een kleine glimlach op zijn gezicht en kijkt me vriendelijk aan. ‘Vader vraagt naar ons. De meeting begint.’


Alle aanvoerders staan op éen lijn van elkaar in volgorde van rank. Reize. De groenharige jongen die aan het begin van de lijn staat heeft zijn blik langs vader heen gesteld. Nog nooit heeft hij deze man recht aan durven kijken. Niet sinds hij veranderd is. Desarm. De zwartharige jongen naast hem kijkt vastberaden naar vader. Vanaf begin af aan heeft hij aangegeven beter te zijn de de jongens naast hem, maar uiteindelijk is hij op de eerste rank blijven hangen. Net boven het team van Reize. Ondanks dat hij het niveau van de master rank teams heeft, heeft de rest van zijn team die vaardigheden niet. Nog altijd is hij het niet eens met zijn positie en gaat keer op keer de strijd aan met de master rank teams. Iedere wedstrijd eindigt in een nederlaag voor hem en zijn team en dat terwijl hun teamflow beter is dat van de andere.
De drie jongens na hen strijden voor de hoogst haalbare status. Genesis. Het team dat deze titel in ontvangst mag nemen, zal het succes in vaders plan worden. Terwijl de teams onderling hard strijden voor deze titel, heeft vader al lang en breed een team gekozen. De enige reden dat deze titel nog niet vergeven is, is om ervoor te zorgen dat de enorme rivaliteit ervoor gaat zorgen dat ze elkaar sterker maken. Zodat het plan niet fout kan gaan. Gazel heeft zijn blik op een kalme manier op vader liggen, terwijl Burn de moeite niet neemt om hem überhaupt aan te kijken. Hij staat een beetje nonchalant en ongeïnteresseerd met zijn handen in zijn zakken en zucht af en toe diep. Als laatste Gran. Voordat hij op zijn plek ging staan, heeft hij nog een buiging naar vader gemaakt uit respect. Hij is zonder meer de favoriet van vader, iets waar Gazel en Burn een gruwelijke afschuw voor hebben. Diep van binnen zullen zij ook wel weten dat ze geen kans maken op de titel Genesis en dat Gran met zijn team, Gaia, deze titel al lang en breed verdient heeft. Misschien als ze dan toch eens de moeite zouden nemen om naar me te luisteren, zou ik misschien iets voor hen kunnen betekenen.
Ikzelf sta aan de zijkant. Niet naast de aanvoerders, niet naast vader. Ik word niet geaccepteerd als aanvoerder. Het enige waar ik op dit moment voor dien, is het leiden van trainingen van de andere, maar ook daar word ik niet geaccepteerd. Omdat ik het niet gehaald heb tot aanvoerder, is alles wat ik voorderest doe, meteen niet meer goed.
Het is niet eerlijk. Ik heb ook hissatsu’s. Ik heb de juiste tactieken, maar binnen deze teams en spelers is er geen goede teamflow voor mij. Omdat ze mij niet als hun gelijke zien, maar als een mindere. Ondanks de goede band die ik met ieder van hen heb, lijken ze mij hun rug toe te keren zodra we op het speelveld staan. Dan is het een strijd om de titel Genesis. De titel die ik nooit in ontvangst zal mogen nemen.

Reacties (1)

  • Luckey

    Leuke sfeer hangt daar...

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen