“Cassi.” Claude’s stem klinkt rustig, maar aan zijn houding kan ik zien dat hij niet zo goed weet wat hij moet zeggen, of misschien waar hij moet beginnen. Allebei lijken ze totaal niet verrast om me te zien. “Dat is lang geleden. Je bent vooruitgegaan.”

Bryce rolt met zijn ogen en haalt geërgerd een hand door zijn haar. “Ik weet dat je graag met haar wilde praten, Claude, maar maak dan gewoon je punt en draai er niet zo omheen,” zucht hij.

Claude wordt rood, maar knikt. “Eigenlijk wilde Bryce iets zeggen.” Hij gebaart even naar zijn vriend en kijkt hem dwingend aan.

Bryce zucht. Hij ziet er niet echt uit alsof hij iets wilde zeggen. “Het moest van Claude,” bevestigt hij mijn vermoedens. “Maar mijn excuses voor mijn gedrag tijdens die wedstrijd met Chaos. Dat was oneerlijk van me.” Hij blijft even stil en voegt er heel zacht aan toe: “Maar het was toch terecht.” Dat levert hem een stomp van Claude op. “Wat?” vraagt Bryce verontwaardigd. “Het is zo. Ze heeft je gekwetst, Claude. Ik ging misschien iets te ver, maar het was wel terecht.”

“Ik eh… het geeft niet,” mompel ik ongemakkelijk. Ik kleur ook rood en kijk Claude niet aan. “Sorry nog, Claude.”

Hij haalt zijn schouders op en grijnst arrogant, maar ik zie zijn ongemak er duidelijk achter. “We hebben het toch uitgepraat? Geen prob-" Op dat moment wordt hij ruw onderbroken.

“Cassi, wat doe je?” Klinkt het verontwaardigd. Fay. Ze pakt mijn arm en trekt me een stukje bij Claude en Bryce weg. Beschermend gaat ze voor me staan. “Hebben jullie het nou nog niet geleerd?” vraagt ze kwaad aan de twee jongens. “Laat mijn zusje met rust!”

“Fay, het is oké,” protesteer ik. “Ze doen niets verkeerd.”

Fay draait zich om. “Niets verkeerd? Ze blijven je maar lastig vallen en jij luistert telkens weer naar ze. Weet je niet meer wat er de vorige keer gebeurde, Cass? Wees niet zo roekeloos en ontwijk die twee gewoon, in plaats van er steeds weer naartoe gaan. Ze doen je alleen maar pijn!”

De vorige keer gebeurde dat inderdaad, maar nu is het anders. Ze zijn allebei geen aliens meer en dat heeft ze een beetje veranderd. “Maar Fay, het is nu anders en-"

Ze schudt haar hoofd. ““Geen denken aan, Cassi. Kom, we gaan terug naar ons team.” Ze pakt mijn hand en draait zich nog even om naar Claude en Bryce. “Laat Cassi voortaan met rust,” bijt ze de twee toe, voordat ze me meesleurt naar het veld.

Ik glimlach verontschuldigend en loop met mijn zus mee. “Je kan me wel loslaten, Fay, ik loop al mee,” zeg ik onschuldig.

Ze zucht en laat mijn hand dan los. “Waarom praat je iedere keer weer met ze, Cassi?” vraagt Fay bezorgd. “Ik wil niet dat ze je nog meer pijn doen. Ze hebben meer dan genoeg gezegd tijdens die wedstrijd met Chaos, en dat weten we allebei maar al te goed.”

“Bryce bood zijn excuses aan, soort van,” zeg ik zonder na te denken.

“Cassi, ‘soort van’?” herhaalt Fay met opgetrokken wenkbrauwen.
 
Ik haal mijn schouders op. “Niet helemaal vrijwillig,” geef ik toe. “Hij bood zijn excuses aan voor zijn gedrag tijdens de wedstrijd tegen Chaos, alleen zei hij ook dat hij het alsnog wel terecht vond.”

“Hij is een eikel,” concludeert Fay simpelweg. “Laat ze maar. Praat gewoon niet meer met ze, oké? Ze zijn het niet waard. Laten we nu terug gaan en ze inmaken. Wij gaan naar het WK!”

Ik glimlach. “Wij gaan naar Paolo!” voeg ik eraan toe.

Fay knikt en lacht. “Zo mag ik het horen! Laten we gaan.” Samen lopen we terug naar ons team en iedereen neemt hun posities weer in. Mark zit nog steeds op de bank, maar nu Jordan en Jude eruit zijn en alleen Caleb erin is, staan we maar met z’n tienen.

Ik zie Jordans gefrustreerde blik voordat ik het veld op loop en ga snel naar hem toe. “Hé, geen zorgen, Jordan. Het gaat goed komen. Wij gaan dit winnen.”

“Het is mijn schuld dat we nu maar met z'n tienen staan,” mompelt hij schuldig. “Als ik niet steeds over mijn grenzen was gegaan, had ik nog mee kunnen doen. Ik ben niet eens écht geblesseerd, zoals de rest!” Hij balt gefrustreerd zijn handen tot vuisten.

Ik leg mijn hand op zijn schouder. “Het is niet jouw schuld, Jordan. Rust uit en zorg goed voor jezelf, oké? Als je doorgaat dan loop je wel een blessure op en dan kun je misschien niet eens mee naar het WK.”

Hij knikt met duidelijke tegenzin. “Als jij het zegt,” mompelt hij. Zijn schuldgevoel is duidelijk nog niet weg.

“We gaan ze inmaken, Jordan, geen zorgen!” Ik glimlach naar hem en ren vlug het veld op, zodat de wedstrijd verder kan gaan.

Byron trapt af en Claude rent met de bal naar voren. Naast me zie ik Caleb grijnzen. “Ik zal jullie eens laten zien hoe Caleb Stonewall voetbalt,” zegt hij. En het bevalt me niets, maar ik heb niets te klagen als Caleb meteen op Claude afrent en schouder aan schouder met hem blijft lopen.

"Denk je dat je de bal zo van me af kunt pakken?" vraagt Claude geïrriteerd. Caleb grijnst enkel. "Zeg, dit wordt irritant." Claude probeerde Caleb weg te duwen met een flinke schouderduw, maar precies op dat moment houdt Caleb in, waardoor Claude zijn balans verliest. Met een slim trucje heeft Caleb de bal af weten te pakken. Hij rent de andere helft op, maar blijft staan voor een verdediger. Uitdagend begint hij de bal hoog te houden op zijn knie.

"Neem me niet in de maling, jongen,” gromt de verdediger. Hij probeert de bal af te pakken, maar Caleb ontwijkt hem en rent weer door, zonder de bal over te spelen.

"Nu moeten we goed opletten, jongens,” waarschuwt Changsu zijn teamgenoten. “Met zo'n speler in hun team worden ze een stuk sterker." En hij zou gelijk hebben, als Caleb de bal ook eens over zou spelen. Meteen duikt er weer een verdediger voor hem op, maar in plaats van te spelen, maakt Caleb ineens rechtsomkeert. Hij rent terug onze veld op.

“Caleb! Wat doe je?” roept Fay. Caleb negeert haar en iedereen en rent gewoon door. Dan schiet hij de bal, maar te hard om een pass te zijn. De bal kaatst hard tegen Izzy aan en wordt over de spelers van Fire Dragon terug naar Caleb gekaatst. Isabelle wankelt even en trekt een pijnlijk gezicht. Die bal kwam hard aan. “Alles goed?” vraagt Fay haar.

Caleb grijnst en rent weer terug naar de helft van de Fire Dragons. Hij kijkt opzij naar Nathan en passt de bal, maar ook nu weer veel en veel te hard. Zo hard dat Nathan op de grond valt. De bal kaatst via hem weer terug naar Caleb.

Dit slaat nergens op. "Nathan, gaat het met je?" Ik kom bij hem staan en kijk hem bezorgd aan.

Nathan krabbelt alweer overeind. "Ja, het gaat. Volgens mij heeft hij mij gebruikt als een soort van muur."

Ik werp een dodelijke blik op Caleb, die ondertussen naar voren rent. "Dat is vreselijk."

Xavier rent met hem mee naar voren en loopt helemaal vrij. “Caleb!” De jongen kijkt even opzij, maar rent gewoon door en schiet zelf, recht in de handen van de keeper. Ik zucht. Dit gaat nog een hele moeilijke wedstrijd worden op deze manier.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen