Ik dacht dat vandaag niet erger kon worden, maar ik had het duidelijk mis. Niet alleen is dit de dag waarop Axel zijn laatste wedstrijd speelt en de dag waarop twee van de vervelendste aliens terugkomen om ons aan oude drama's die ik uit alle macht probeerde te vergeten te helpen herinneren, het is nu ook nog eens de dag waarop we de finale gaan verliezen en niet naar het WK en naar Paolo kunnen gaan, omdat onze coach de vreselijke ideeën heeft om met zijn tienen, waaronder een ongelooflijk arrogante en egocentrische imbeciel die de rest van zijn team volledig negeert en niet eens iets bereikt met zijn volslagen belachelijke gedrag, op het veld te zetten. Bovendien lijkt deze wedstrijd nu al een eeuwigheid te duren en telkens als het een beetje positief eruit begint te zien, wordt onze hoop weer compleet vernietigd, dus ik heb het zo onderhand wel een beetje gehad met vandaag. Lang verhaal kort, alles is vreselijk en als de wedstrijd straks is afgelopen wil ik met warme chocolademelk en een echte Italiaanse pizza uithuilen in mijn bed en ben ik een tijdje niet aanspreekbaar.

"Wat ben jij een loser, zeg,” merkt Changsu minachtend op en ik kan niet anders dan me er volledig bij aansluiten. “Je kan zo goed voetballen, en toch snap je niet dat het een teamsport is." Hij grijnst, maar Caleb negeert het en loopt terug.

Een blik op de rest van mijn team is genoeg: hun gedachtengang is op dit moment niet veel positiever dan de mijne en waarschijnlijk vragen ze zich net zo erg als ik af waarom die arrogante kwal überhaupt lid is van een team, van ons team. Dit is de nationale selectie, nota bene, we kunnen hier niet gaan zitten toekijken hoe een of andere egoïst, die aan onze kant hoort te staan, onze kansen zit te vergooien.
Nathan lijkt het met mij - en de rest - eens te zijn, want hij stamp nijdig op de jongen af. “Caleb!"
Hij draait zich verveeld om, alsof wij zijn aandacht allemaal niet waard zijn. Mijn bloed gaat er haast van koken. Hij heeft nog helemaal niets bijgedragen aan dit team, en loopt ondertussen met zijn kin in de lucht over het veld en gedraagt zich alsof hij de enige is die belangrijk is. "Hm?" reageert hij, alsof we het niet waard zijn om een woord aan vuil te maken. Ik ben al onderweg om hem eens flink de waarheid te zeggen, maar Xavier en Izzy houden mij - en Cassi, die net zo boos is- snel tegen.

“Niet riskeren,” zegt Izzy. “Jullie willen niet tussen de supporters terechtkomen, toch?”

Ik zucht en knik toegeeflijk. Sue zit ergens in het publiek en daar wil ik niet in de buurt komen.

Cassi laat het echter niet zo snel gaan en probeert Xavier opzij te duwen. “Op deze manier verliezen we en dat ga ik echt niet laten gebeuren. Ik heb straks nog een WK te spelen en als deze idioot zo door blijft gaan, kunnen we dat wel vergeten.” Ze kijkt mij aan en het is meteen duidelijk dat ze net zo van streek is als ik. “Paolo wacht daar op ons, Fay. We mogen dit niet verliezen, zeker nu we zo dichtbij zijn.”

“Ik weet het,” zucht ik en ik bal mijn handen tot vuisten. “Maar als we Caleb geven wat hij verdient spelen ze straks waarschijnlijk nog maar met zijn zevenen. Dan liggen we uit het team en zijn de kansen om te winnen helemaal vergooid.”

“Waarom kan die jongen niet gewoon samenwerken? En als de coach wist dat hij dat niet kan, waarom is hij dan geselecteerd?” vraagt ze gefrustreerd.

“Ik weet het ook niet,” zucht Xavier. “Maar we kunnen er niets aan doen. Er eh, is geen zalf aan te strijken.” Hij kijkt een vrij trots op zichzelf naar zijn vriend op de bank van de wisselspelers en zowel ik, Cassi als Izzy kunnen ons lachen niet inhouden.

“Hou maar op,” grinnikt Izzy. “Je komt niet in de buurt van Jordan.”

Ik knik instemmend, terwijl Cassi probeert te stoppen met lachen. “Geen zorgen, Xavier, jij hebt andere kwaliteiten. Weet je nog, bij doen, durf of de waarheid? Die romantische scène met Cassi? Je bent duidelijk een meesterlijk acteur, hm? Tenzij het allemaal echt was, natuurlijk.”

Cassi geeft me een stomp. “Dat slaat nergens op, Fay!” zegt ze verontwaardigd, met een rood hoofd van het lachen, al is het niets vergeleken met Xavier. Izzy ligt nu al helemaal dubbel, iets wat haar een hele verwarde blik van Cassi oplevert. “Wat hebben jullie toch steeds? Is dit een of ander vaag binnenpretje?”

“Ik snap het ook niet,” mompelt Xavier.

“Eh, zoiets ja,” geef ik Cassi grinnikend antwoord. “Ik kan het niet goed uitleggen, vrees ik.”

Ze doet haar mond al open om te protesteren, maar het is meteen uit met de pret als we Nathan kwaad horen schreeuwen. "Waarom heb je de bal niet naar Xavier gespeeld? Waarom heb je hem voor jezelf gehouden?"
Caleb trekt een geërgerd gezicht en voelt aan zijn oor, alsof hij pijn heeft door het volume. "Je hoeft niet zo te schreeuwen, hoor. Ik doe toch wel wat ik wil, oké?"
"Zeg dat nog eens?" roept Nathan, kokend van woede.
"Hé, maak je niet druk..." Eindelijk neemr Caleb de moeite hem aan te kijken, maar het is een valse, minachtende blik. "... mijn beste Nathan."

"Nathan, Caleb, geen ruzie!" schreeuwt Mark vanaf de bank, nu het echt uit de hand dreigt te lopen, maar het heeft niet echt veel effect.

“Laat mij maar even,” zegt Xavier voordat wij alsnog op Caleb af kunnen stormen. Hij rent er snel heen en gaat tussen de jongens in staan. "Zo is het genoeg." Hij kijkt Caleb aan. "Dit is niet het moment om je tegen elkaar af te zetten."

Caleb grinnikt alleen maar en loopt weg, terwijl iedereen hem na staart. Het mag dan niet helemaal uit de hand gelopen zijn, de situatie is zeker niet verbetert en het vertrouwen in zowel Caleb als de overwinning is verder te zoeken dan ooit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen