Foto bij 044 • Straf



'Gisternacht zijn een paar studenten betrapt tijdens een poging tot inbraak in het kantoor van de hoofdmeester,' begon Amycus zijn les, terwijl hij met zijn staf in zijn handen achter zijn rug voor de klas stond. Zijn ijzige blik ging de gezichten van de studenten langs. 'Om te zorgen dat een dergelijk voorval voortaan zal worden voorkomen, zullen zij hun straf hier vandaag uitzitten, tijdens deze les.' Een donkere waas trok over zijn ogen het moment dat de deur opensloeg en Ginny Weasley het lokaal binnen werd gedwongen door niemand minder dan Alecto Carrow.
      Eleanor keek onrustig opzij naar Draco, die aan de andere kant van de klas naast Blaise zat. Haar onderbuik roerde. Ze vertrouwde de situatie voor geen meter.
      'Mevrouw Whelan, als u zo vriendelijk wil zijn naar voren te komen.' Amycus hield een hand op naast zich. De sadistische grijns op zijn gezicht deed haar van top tot teen rillen. Ginny keek woedend haar kant op, een façade, dat wist Eleanor. Het Weasley-meisje was doodsbang. Eleanor klom weifelend uit haar schoolbank en liep met trage passen naar de voorkant van het lokaal. De spanning in het lokaal was met de seconde gestegen. Ze kon de studenten bijna voelen zweten. Ze voelde een hand tussen haar schouderbladen en klemde haar kaken op elkaar. 'Aan jou de eer deze student van haar straf te voorzien.'
      Eleanor keek Amycus aan, haar kaken nog altijd stevig op elkaar geklemd. 'Voor al deze leerlingen?'
      'Als u het niet doet, dan kies ik een andere vrijwillig..-'
      'Nee,' zei Eleanor fel toen ze begreep waar hij op doelde, maar dat wilde ze de studenten niet aan doen. Zij was het al gewend en bovendien, de studenten hadden het lef niet de martelspreuk uit te spreken. Zij kondb niet leven met dat schuldgevoel.
      Eleanor keek kort naar Ginny. Haar ademhaling was hevig, haar ogen wijd opengesperd terwijl ze Eleanor aankeek en er parelde druppeltjes zweet bij haar slapen. Eleanor moest zichzelf dwingen zichzelf eraan te herinneren dat haar anders hetzelfde te wachten stond. Eleanor trok haar staf en het moment dat Ginny deze zag, probeerde ze zich los te vechten van Alecto's greep.
      Het lokaal bleef doodstil. Niemand durfde te bewegen, maar aan het aantal geklemde kaken te zien, wilden ze allemaal ingrijpen. Sommige verborgen hun hoofden achter hun boeken of drukte zich angstig tegen hun buurman aan en durfde niet te kijken. Ginny keek Eleanor smekend aan. 'Ella, alsjeblieft.'
      Ze keek het roodharige meisje aan. Ginny was een meisje met vechtlust, pit en ze was een echte waaghals. Zij smeekte niet om genade. En Eleanor wist dat. Het maakte haar aan het twijfelen, maar dat kon ze nu niet gebruiken. Ginny zou háár spreuken ondergaan, of die van Amycus. En hij zou geen genade hebben. Ze reikte naar de ketting en ademde diep in, terwijl haar gedachten afdwaalden. Waarom deed ze dat toch altijd? Ze putte altijd kracht uit de ketting, maar of het veilig was wist ze niet. Het maakte haar eigenlijk ook niets uit, zolang ze er zelf maar controle over bleef houden. Maar toen haar vingers het juweel onder haar kleding raakte, voelde ze opnieuw die vage aanwezigheid van de jonge vrouw in haar hoofd. Ze sprak niet, deze keer niet, maar ze voelde haar.
      'Vandaag nog, mevrouw Whelan,' klonk Amycus ongeduldig. 'Anders zal ik de hoofdmeester moeten jouw ongehoorzaamheid moeten uitleggen.'
      Eleanor kneep woedend haar hand tot een vuist. Vuile lafbek. Ze richtte haar staf op het meisje. Leerlingen hapte geschrokken naar lucht en er klonk angstig gepiep van achterin de klas. Ginny keek Eleanor strak aan en spuugde toen op de grond. 'Prima. Kom maar op.' En daar was ze weer. 'Ik hoop dat je trots bent op jezelf!'
      Eleanors hand tintelde en ze glimlachte. 'Erg. Crucio!' Ginny klapte achterover tegen Alecto aan, wild schuddend en kermend. Haar gezicht stond in een staat van wanhoop en diep gegronde pijn; ogen wijd open, spieren aangespannen en tranen in haar ogen. En Eleanor deed niet eens haar best. Ze liet de spreuk even los om Ginny ademruimte te geven, een paar tellen en toen sprak ze opnieuw de spreuk uit, waardoor Ginny met een gil voorover viel en de grond raakte. Haar lichaam bewoog onnatuurlijk, alsof ze met al haar kracht de pijn uit haar lichaam probeerde te krijgen. Haar nagels braken toen ze deze over de harde grond kraste en ze krijste van de pijn. Studenten in het lokaal begonnen te huilen bij het aanzicht. Gesnik en zacht gesmeek klonk door het lokaal terwijl ze bidden dat het voor hun klasgenoot zou ophouden.
      'Dat is wel genoeg.'
      Eleanor liet haar staf zakken. Stilte heerste opnieuw. Ginny krabbelde hijgend overeind, haar hele lichaam trilde en haar wangen waren nat van de tranen, ook al veegde ze die verwoed weg met haar mouw. Ze spuugde bloed op de grond, ze had waarschijnlijk op haar wang gebeten tijdens het ondergaan van de vloek.
      'Breng haar weg. Hopelijk heeft ze nu haar les geleerd,' grijnsde Amycus naar zijn zus, die Ginny ruw overeind trok en haar het lokaal door duwde. De deur viel achter hen dicht en er heerste weer stilte in het lokaal. Eleanor voelde een hand op haar schouder. 'Dat was een fraaie demonstratie, mevrouw Whelan. Tien punten voor Hufflepuff. Neemt u plaats.'
      Eleanor slikte, haar keel voelde kurkdroog. Dat waren tien punten die ze eigenlijk niet had willen hebben. Ze nam plaats op haar plek en keek opzij naar Draco, die haar bemoedigend aankeek en glimlachte. Ze zond hem er een terug en richtte zich op de les.
      De rest van de tijd werd in stilte uitgezeten. Het was alsof de studenten niet eens meer durfde adem te halen, bang dat zij de volgende zouden zijn die door Eleanor zou worden gemarteld. Zo leren ze het tenminste, dacht ze, dat is alleen maar beter voor hen. Dat offer moet nu eenmaal door iemand worden gemaakt, zodat de rest van de leerlingen wijs hun mond zouden houden.

Eleanor legde haar hand in haar nek en draaide haar elleboog, waardoor ze haar schouderblad voelde knakken. Het was ondertussen al avond en ze had haar middag gespendeerd met het ontlopen van.. eigenlijk elke andere student die Ginny Weasley kende. Die avond was gebleken dat ook Luna tijdens haar Dark Arts les was gemarteld. En Neville, die had de volle laag in de kerkers al gehad.
      In de keuken plofte ze aan een van de tafels neer en beval de huiselven haar wat te eten te brengen. Dat at ze in stilte op, waarna ze door de gangen begon te dwalen. Ze stuitte op de prijzenkast die ze verleden jaar ook was tegengekomen en staarde naar de foto van haar moeder, die met een stralende lach vooraan het Hufflepuff Quidditch stond, met de beker hoog boven haar hoofd gehouden. Als mensen toch eens wisten hoe het meisje zich echt voelde. Het was allemaal een façade. Net als bij zij zelf. Haar vrienden vonden haar een monster, net zoals de leerlingen dat vroeger van haar moeder dachten nadat ze Dennis had vermoord. De appel viel niet ver van de boom. Echt niet ver.
      Ze keek opzij naar de foto ernaast, van het Gryffindorteam. Naar het gezicht van James Potter, dat zo sprekend op dat van Harry leek. Hoe zou het hem nu vergaan? En Hermione en Ron? Waar waren zij? Zouden ze ondergedoken zitten net als Justin? Ze kon zich het eigenlijk niet voorstellen. Het drietal was niet van het weg rennen van problemen, maar veel keus hadden ze nu niet. Ze vroeg zich af waar Justin was. Hij was misschien de enige die niet wist in wat voor een monster ze was veranderd. En Jayden. Hij ook niet. Veel van haar eigen teamgenoten niet. Die waren allemaal van school en het maakte de gangen misschien nog meer somber dan toen de tweeling in het vijfde jaar verdwenen. Ach. Zo was het nu. Eleanor was al lang blij dat de studenten te veel bezig waren met het redden van hun eigen hachje. Dan lieten ze haar en Draco ten minste met rust.
      Haar ogen geleden opzij naar een tweede bekend gezicht op de foto. Dat van haar tante, Laura. Wat zonde dat ze de helft van haar familie nooit heeft leren kennen. Benjamin was zonder spoor verdwenen en Laura was vermoord door Voldemort. Ze fronste diep toen ze naar het gezicht van haar tante staarde. Ze herinnerde zich plotseling Narcissa's woorden. Voldemort was niet achter Laura aangegaan, hij had Snape achter haar aangestuurd.
      Met een ruk draaide ze zich om en stormde de gangen door. Hier zit meer achter. Snape is de laatst die Laura heeft gezien. Waarom heeft hij dat nooit verteld?

En wat vinden jullie van Q's nieuwe ontwerp?





Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Oe geen leuke straf waarschijnlijk

    2 jaar geleden
  • TAMOCHi

    Ik vind het zo heftig hoe je alles omschrijft. Je gaat zo met alle personages meeleven.
    En toch kan ik Eleanor niet haten. Het meisje heeft zoveel vragen, en heeft is in zo’n rotpositie verstrikt geraakt.
    Het is geen leven, het is overleven.

    En het nieuwe ontwerp is niet helemaal mijn ding. Als ik op de laptop een story wil lezen loopt alles door elkaar. En ik moet echt nog heel erg wennen haha

    ‘x

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Wat een superleuke reactie! ^^ dit maakte mijn dag echt goed!

      2 jaar geleden
  • Teal

    Aaaaah zo spannend weer

    2 jaar geleden
  • GoCrazy

    Snape gaat echt wel meer weten! Volgens mij heeft hij Laura helemaal niet vermoord, maar duikt zij onder bij Benjamin... Of iets anders, je komt wel vaker met iets totaal onverwachtsxD
    Ik vind de nieuwe Q wel handiger dan de oude:)in het begin was het een beetje zoeken, maar lukt het allemaal:)

    2 jaar geleden
    • Laleah

      Hahaha heerlijk als lezers zelf dingen gaan bedenken! Misschien raak je wel enorm teleurgesteld hahaha nee ik weet wel wat ik doe, dit alles word een mooie mindfuckxD

      2 jaar geleden
    • GoCrazy

      Hahah dat is goed, dat houdt het verhaal altijd leuk:D

      2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Gaaf stuk! Ben benieuwf wat snape weet!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen