Foto bij H26

‘Nee, Jacob is geen vampier. Maar wel een weerwolf. En nee, ik maak geen grapje.’, zeg ik en ze verslikt zich dan in haar thee. “Wat?!”, zegt ze ongelovig en kijkt dan naar Edward. ‘Alaïs, vanavond wil ik je hele verhaal horen.’, zeg ik en verdwijn dan in de keuken om Jacob te bellen voor nieuwe banden.

Alaïs Spiorad pov.

Ik kijk naar Edward die ongemakkelijk om zich heen kijkt. “Ben jij echt een vampier of verzon mijn moeder dat maar.”, vraag ik dan en hij antwoord dan: “Ja.” Ik ga dan ongelovig onderuit zitten op mijn stoel tegenover hem. Zou mijn vader er ook zo hebben uitgezien? Bleek en van die ogen? Ik zie hoe hij ongemakkelijk de papieren verder sorteert. Hij schrikt op als ik plots recht ga zitten. “Klopt het dat vampieren altijd koud hebben en nooit warmte voelen? En supersnel zijn? En ook bloed drinken? Zijn ze echt snel? Oh! Helen jullie wonden echt sneller dan bij mensen?”, vraag ik rap achter elkaar en hij lacht dan. “Hoe komt het dat je zoveel weet over ons?”, vraagt hij dan nog nalachend. “Mijn vader was een vampier”, zeg ik en aan zijn blik te zien is hij verbaasd. Ik voeg er dan nog snel achter: “Ik ben geadopteerd.” Hij lijkt het te geloven en kijkt dan naar de papieren. “Wel, euhm… Dit zijn de papieren van bio…” “Wacht, ik kom naast je zitten, anders kan ik je niet volgen”, onderbreek ik hem en trek een grimas als ik op mijn beide benen sta. “Wat is er eigenlijk gebeurd? Bij een twee uur lang durende operatie moest het wel ernstig zijn.” Dus dokter Cullen heeft het gezwegen? Maak dat mee. “Er zat een stuk hout in”, zeg ik en plof dan neer op de stoel naast hem. “Zijn al die papieren voor mij?” vraag ik met grote ogen en kijk dan naar het pakket papieren dat wel 37 cm hoog is, of tenminste lijkt. “Ja, iedereen heeft zo’n pakket gekregen, verspreid over de dagen natuurlijk”, zegt hij dan en schuift een stapel papieren naar me toe. “Dit is voor biologie… dit is voor wiskunde…”, begint hij, maar mijn gedachten dwalen meteen af naar McBen, de biologieleerkracht die zijn ondergang vond in het park van Oxford.

Als ik merk dat hij gestopt is met praten, kijk ik naar de stapels voor me. Gelukkig heeft hij op alle stapels de naam van het vak opgeschreven. “Alaïs, waarom was je eigenlijk afwezig? Was je echt ziek of was het een smoes.”, vraagt hij dan en ik zeg dan zonder na te denken: “Ik had buikgriep.” “Wat naar voor je, gaat het al beter?” “Ja hoor, ik ben blij dat ik er vanaf ben”, zeg ik en hij lijkt dan over een vraag te twijfelen. “Alaïs, zou ik je iets mogen vragen?” “Tuurlijk, gooi het eruit”, zeg ik en ga met mijn hand door mijn haar. “Waarom…” “Alaïs, dek je de tafel eens?”, onderbreekt mijn moeder Edward. “Vraag het zo meteen maar”, zeg ik en hij knikt dan instemmend. Ik sta dan met moeite op en leg de stapels aan de kant. “Ik zal de tafel wel in jouw plaats dekken, je staat nogal onhandig op je benen”, zegt Edward en staat dan op. “Ik help wel mee”, zeg ik nog en we stappen allebei naar de keuken waar mijn moeder staat te koken.

De tafel is gedekt en we zitten te eten van onze macaroni. De radio staat zachtjes op om de stilte te doorbreken. “Alaïs, kan ik nu de vraag stellen?”, vraagt Edward dan en ik knik. “Waarom ben je thuis anders dan op school?” vraagt hij en mijn vork met pasta blijft halverwege in de lucht hangen. Ik kijk verschrikt naar mijn moeder. Daar had ik niet aan gedacht. Nu ziet Edward mij niet meer als een asociaal type. Ik zucht. Daar gaat mijn plan… “Wel, ik… euhm… Weet je, ik…” “Edward, wat bedoel je met anders?” vraagt mijn moeder dan aan hem en hij zegt dan: “Wel, uw dochter is thuis lief en zo, maar op school is ze wat… asociaal.” Mijn moeder kijkt me aan, maar ik kan geen specifieke emotie zien: verwarring, kwaad of teleurstelling? Als ik nog dieper in mijn schoenen kon zakken, dan zou ik door de grond zijn gezakt en misschien ook door de kleder. “Alaïs Spiorad, vanavond ga je me alles, maar dan ook echt alles uitleggen. En ik wil je verhaal horen over de reden waarom je auto er zo uitziet.” “Ja, mam”, zeg ik slaafs en ga wat onderuit zitten, geen trek meer om iets door mijn keel te krijgen. “Ik wou je nog iets zeggen”, zegt Edward dan en ik slaag mijn ogen ter hemel. Als hij nog maar één ding zegt dat mijn job in gevaar kan brengen, dan doe ik hem wat aan! “Wat.”, snauw ik hem toe en hij zit dan te twijfelen. “Bij Engels heb ik ons twee opgegeven als een groepje voor de boekbespreking.”

Reacties (2)

  • _Wanheda_

    Hahahahahah, daar begint hij weer over school.
    Ik had echt iets gedacht van; ik heb je gisteren mr McBen zien vermoorden, hahahaha

    Kga snel verder!!!

    1 jaar geleden
  • Allmilla

    37 cm papieren? Hallellujah...:|

    xD

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here