Foto bij Chapter one

Aan de hand van een simulatie op het grote scherm dat zich achter vader bevindt, wordt het plan uitgelegd. Op het scherm wordt de verwoesting van diverse scholen geprojecteerd. Het is slordig in elkaar gezet, maar het laat duidelijk zien wat de bedoeling is. Kenzaki, de assistent van vader, onderbouwd wat we te zien krijgen. Hij vertelt, nee, draagt Reize’s team Gemini Storm op om de verwoesting als eerst op te pakken. ‘Jullie zullen hier gebruik van maken,’ oppert de man voor ons. Hij lift een zwarte voetbal op en aan de manier waarop hij de bal vasthoudt, kan ik zien dat het geen ordinaire voetbal is. Het is overduidelijk zwaarder. Zodra hij de bal naar Reize werpt, is het een onderhandse worp. De jongen vangt de bal met zijn borst op, maar zijn gezicht betrekt meteen door het onverwachte gewicht dat tegen hem aan klapt. ‘Is er een probleem?’ vraagt Kenzaki hem. Zijn ogen zijn vernauwd en zoeken naar het moment dat Reize hem aankijkt. ‘Nee, natuurlijk niet,’ mompelt Reize met een hese stem. Zijn adem stokt nog lichtjes en zet zijn voet op de bal. Een fel groen licht straalt van de bal af en vult de lege vlakken van de zwarte bal. Ook de overige jongens krijgen een bal toegeworpen. De kamer wordt door diverse kleuren even kort verlicht totdat iedere bal zijn persoonlijke kleur heeft. Nog half gefocust op de zwarte voetballen, kan ik iemand een gooibeweging zien maken in mijn ooghoeken. Het moment dat ik mij besef dat ook ik een bal toegeworpen krijg, zet ik me schrap voor de klap die het af gaat geven. Net als de andere, vang ik de bal op mijn borst op. Het gewichtsverschil is duidelijk te voelen en ik moet op mijn lip bijten om het niet te laten merken. De bal valt naar de grond en zodra ik mijn voet erop zet, wordt de kamer gevuld met een aquamarijn blauwe kleur. Zodra de lege vlakken zich gekleurd hebben, kijk ik ongezien onder mijn wimpers door naar de andere. Ieder van hen draagt een andere expressie. Van verbazing, naar ongeloof, naar nog steeds dezelfde minderwaardige blik die ik altijd krijg als ik op het veld sta. Mijn ogen kruisen met de laatste jongen in de rij. Gran. Hij glimlacht me opnieuw toe en draait zijn blik weer naar vader. Er hangt een onaangename stilte in de ruimte en draai mijn blik dan naar Kenzaki. ‘Waa-’ maar ik wordt afgekapt. ‘Wat heeft dit te betekenen?’ sist Gazel tussen zijn geknarste tanden door. Hij strekt zijn arm uit naar mij en kijkt strak naar vader en Kenzaki. ‘Wat moet zij met een voetbal? Ze heeft geeneens een team. Ze kán niet eens spelen in de huidige teams. Prominence heeft zelfs nog meer potentie dan zij,’ spreekt hij minderwaardig uit. Daar is de rivaliteit. De minderwaardigheid naar zijn grootste rivaal, Burn. De woede is te zien in de ogen van de roodharige jongen en hij hapt meteen terug. ‘Wat wil je daarmee zeggen!? Prominence heeft heel veel meer potentie dan Diamond Dust ooit zal hebben. Reize’s team maakt nog meer kans op de titel Genesis dan jullie doen! En hij heeft de laagste rank!’ gromt hij kwaad. Terwijl de twee jongens elkaar onderling aan het afsnauwen zijn, is het vader die de stilte laat terugkeren in de zaal. ‘Genoeg!’ echoot er door de ruimte. Zijn stem is hard en snijd door de kamer, waardoor de twee jongens stoppen. Ze nemen hun positie weer in en werpen elkaar nog snel een doodse blik toe via hun ooghoeken, voordat ze weer voor zich kijken. ‘Tsuki,’ begint vader. Zijn harde stem heeft plaatst gemaakt voor een zachte en vriendelijke stem als hij mijn aliën naam uitspreekt. Een naam waar ik van begin af aan al een hekel aan heb, maar iedereen gebruikt hem. ‘Ja, vader?’ vraag ik. Mijn blik draai ik naar de kleine man die ons allemaal toespreekt. Een onheilspellend gevoel kruipt over mijn rug zodra de man voor mij, zijn ogen opent en er een grijns op zijn gezicht op krult. ‘Jij bent de triumph card in onze missie. Ik wil dat je je gaat aanpassen naar de master rank teams.’ Mijn ogen kruisen met die van vader en vernauw mijn ogen. ‘Dat is niet mogelijk. Ik word niet geaccepteerd en de speelstijl van ieder van hen-’ ‘Geen gemaar!’ roept hij luid. Ik bal gefrustreerd mijn handen tot vuisten en kijk via mijn ooghoeken naar de jongens. Burn heeft een grijns op zijn gezicht staan, Gran kijkt me waarschuwend aan als teken dat ik niet langer tegen vader in moet gaan en Gazel gunt me geen eens een blik. ‘Pas je aan naar de wensen van de aanvoerders. Je zal uiteindelijk geplaatst worden in Genesis, samen met het master rank team die deze titel zal verdienen. Train net zolang totdat je dat niveau bereikt hebt. Gemini Storm zal de eerste fase van het plan in werking zetten. Epsilon zal voor nu hun training hervatten,’ spreekt hij streng uit. Reize buigt naar hem. ‘We zullen u niet teleurstellen,’ zegt hij kalm. Zodra hij zich weer recht heeft gezet, werpt hij een blik op de andere aanvoerders en verlaat hij, samen met Desarm de ruimte. ‘Nee,’ sis ik tussen mijn lippen door. Ik lift mijn hoofd op en kijk vader strak aan. ‘Dat-’ ‘Hou ermee op, Tsuki!’ onderbreekt Gran mij. Ik draai verrast mijn hoofd naar de jongen en bijt hard op mijn lip om mijn woorden in te slikken. Gran werpt me een begripvolle en smekende blik toe. ‘De meeting is voorbij. Laten we gaan trainen, Tsuki. We gaan een oefenwedstrijd met Epsilon houden,’ glimlacht hij me toe. Zijn hand reikt haar naar me uit en sluit hem om mijn pols heen. Zonder nog een blik op vader, Kenzaki en Burn en Gazel te werpen, laat ik me meevoeren naar de trainingszaal. Mijn aandacht volledig op de woorden van vader gericht. ‘Jij bent de triumph card in onze missie.’

Reacties (2)

  • Luckey

    Wacht wat!!
    Wat is dat toch met jongens en meiden die voetballen?! Ugh

    2 jaar geleden
  • Legerkat1

    ga snel verder het is super leuk!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen