Foto bij H27

“Ik wou je nog iets zeggen”, zegt Edward dan en ik slaag mijn ogen ter hemel. Als hij nog maar één ding zegt dat mijn job in gevaar kan brengen, dan doe ik hem wat aan! “Wat.”, snauw ik hem toe en hij zit dan te twijfelen. “Bij Engels heb ik ons twee opgegeven als een groepje voor de boekbespreking.”

Alaïs Spiorad pov

“Je hebt wat?!”, zeg ik kwaad en ga rechtop zitten. “Ik had je toch gezegd dat je met die Emily moest?!”, bijt ik hem toe en hij zegt dan: “Ik heb het boek al uitgezocht, ik heb van de leerkracht een week extra gekregen en ik ben bedreigd geweest door een jongen van onze klas die jou leuk vindt en een mes bij mijn keel hield. Bedank je me dan zo?” Ik maak dan een spottend geluidje en zeg dan: “Dat die gozer je keel maar doorsneed.” “Alaïs!” roept mijn moeder kwaad die het hele gesprek lang stil was. Ik schuif woedend mijn stoel achteruit en stap dan naar boven. “Let niet op haar, ze heeft een zware nacht gehad.”, zegt mijn moeder tegen Edward en ik duw mijn kiezen op elkaar om niets terug te schreeuwen. Voor ik het weet, ben ik in mijn kamer en sluit de deur met een klap. Ik ga met een plof op mijn bed zitten en bal mijn handen tot vuisten. Ik zie dan dat er bloed op de grond druppelt en ik open mijn beide handen en zie dat ik met mijn nagels in mijn handpalmen heb gesneden. Dan pas voel ik mijn been hard kloppen. Door mijn woede heb ik mijn beide benen gebruikt. Ik sta dan op en wankel naar het raam en slaag mijn armen over elkaar. Ik zucht. Wat was er toch met mij. Ben ik misschien te veel met mijn hobby bezig? Misschien moet ik een weekje of zo er tussenuit gaan, een leven hebben zoals normale adolescenten van mijn leeftijd. Ik zucht nog eens en kijk naar mijn handpalmen die weer genezen waren. Ik kijk weer uit het raam.

Na een paar minuten voor het raam te hebben gestaan, stap ik naar mijn deur, van plan mijn verontschuldigingen aan te beiden, als plots mijn gsm af gaat. Ik pak meteen mijn gsm en glimlach dan als het Fausto is. “Dag Fausto.” “Dag Alaïs, vertel eens. Hoe goed heeft mijn plan gewerkt?” vraagt hij dan en ik vertel hem dan alles tot in de details, zelf bij dr. Cullen. Als ik alles heb verteld, lacht hij en zegt: “Maak je geen zorgen, ik zal wel met je moeder praten en haar overtuigen dat je voort mag blijven doen. En ik zou van dat weekje maar twee weekjes maken, dan ben je helemaal opgeladen als er nog een geest is. En nu dat het kouder wordt en de winter in aantocht is, is het gevaarlijker voor je. Dan zul je de koude die je normaal voelt als er geesten of demonen in de buurt zijn minder hard opmerken.” “Bedankt Fausto, je bent echt de beste.” “Dat weet ik… Wel, ik laat je dan maar zeker? Ik zal zo dadelijk je moeder bellen.” “Oké, nog een fijne dag”, zeg ik en hij wenst me ook nog een fijne dag toe. Ik leg mijn gsm aan de kant en stap dan weer naar mijn raam. Ik slaak een zucht. Ik slaag mijn armen voor mijn borst en verzink dan in mijn gedachten. Zou ik mij verontschuldigen bij Edward? Nee, ik had hem toch wel duidelijk gezegd dat hij met Emily moest? En wie zou die bedreiger zijn… Zou hij mij echt leuk vinden? Waarschijnlijk niet, waarom zou iemand vallen op een asociaal type? Hij zal wel naar mijn lichaam gekeken hebben. Ben ik wel klaar voor een vriendje? Maar wie is hij toch…

Ik schrik op uit mijn gedachten als er op mijn deur wordt geklopt. “Binnen.”, zeg ik enkel zonder emotie in mijn stem en in de weerspiegeling van het raam zie ik Edward weifelend binnen komen. “Alaïs, ik wou me verontschuldigen dat ik niet om jouw mening vroeg voor de boekbespreking. En het spijt me ook dat ik vertelde over…” “Edward,” begin ik en draai me naar hem om, “het is jouw schuld niet. Het is mijn schuld dat ik zo reag-” “Als ik gewoon was weggegaan nadat ik de papieren had afgeleverd, dan zou dit alles niet gebeurd zijn”, onderbreekt hij me en dan kijkt hij mijn kamer rond. “Laten we het verleden achter ons en laten we ons gewoon richten op de toekomst.”, zeg ik, de woorden van mijn vader herinnerend. “Inderdaad.”, zegt hij en hij voegt er dan aan toe: “Je hebt wel een grote kamer hé?” Ik kijk nu ook mijn kamer rond en knik dan. Mijn kamer was ongeveer even groot als de woonkamer, maar door de kasten en het bed lijkt de kamer wat kleiner. “Wel, ik zal dan maar eens gaan. Anders wordt mijn vader ongerust”, zegt hij en gaat richting de deur. “Oh ja, Alaïs?” “Ja?” vraag ik en hij draait zich om. “Probeer op school ook te doen zoals je thuis bent. Je past veel beter bij gewoon jezelf te zijn.”, zegt hij en verlaat dan mijn kamer.

Reacties (2)

  • Creativitylab

    Das groot ja!

    2 jaar geleden
  • Allmilla

    Amai, héél grote kamer zou ik zeggen...;)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen