Het was acht uur ‘s ochtends en we hadden spijt.
Niet dat ik dit niet verwacht had, ik bedoel, wie gaat er nu zitten drinken de avond voor een uitstap met school? Toch viel het behoorlijk tegen, zoals elke keer het geval was.
      Ondanks mijn belofte om wakker te blijven had ik de avond ervoor toch geslapen. Het was maar een uur of twee geweest, maar toch, de slaap leek me alleen maar vermoeider gemaakt te hebben. Toen ik wakker werd, was het met een glimlach - ik was er zeker van geweest dat ik geen kater had. Een uur later, toen we op de trein op weg naar Brussel zaten, wist ik dat de realiteit was dat ik gewoon nog aangeschoten was geweest. De neveneffecten begonnen me nu pas in te halen, maar zelfs degenen die niet geslapen hadden, leken hetzelfde mee te maken.
      “Water, aspirine, fruitsap.” Kato somde de spullen op het kleine treintafeltje voor ons op en begroef daarna haar gezicht in haar handen. “Het is de 21ste eeuw. Waarom heeft nog niemand een oplossing gevonden voor deze bullshit?”
      “Als we niet slapen krijgen we ook geen kater”, spotte Gwen. “Ik weet niet waarom ik nog een woord geloof dat je zegt.” Haar bruine haar was omhoog gestoken in een losse staart en haar wallen weggewerkt met make up. Ik wist niet hoe ze dat zo snel voor elkaar had gekregen, zeker omdat ze daarna ook nog voor die van mij gezorgd had. Gwen, die altijd al last had van een ochtendhumeur, ging met haar ellende na een avond drinken om door het op anderen af te reageren. We wisten dat het niets persoonlijks was en daarom liet Kato het ook los zonder meer reactie dan haar lippen een beetje samen te trekken.
      Ik gluurde langs Gwen, die over me zat in de vierzit, naar Jens en Lucas en anderen die gisteren aanwezig waren. Hoe was het eerlijk dat jongens juist aantrekkelijker werden naarmate ze er slechter uitzagen? De grijns van Jens toen hij mijn blik ving was vermoeid en scherp, maar het deed rare dingen met mijn buik. En achter hem, Espen Anker, die zijn ogen afwendde toen hij zag dat ik keek. Zijn kaak stond gespannen en ik draaide met mijn ogen.
      “Raad eens wie er treinmaatjes zijn vandaag?” vroeg ik. Drie paar ogen richtten zich verwachtend op mij. “Espen en Lore.”
Hun geamuseerde blikken spiegelden die van mij. “Soort zoekt soort, zeker?” zei Gwen.
      “Hij had zelfs maar één oortje in.” Ik wiebelde met mijn wenkbrauwen, Eliane deed alsof ze flauwviel. “Wat is er aan de hand, zeg?”
We lachten, wisten allemaal hoeveel Espen hield van die oortjes van hem. Hij zat altijd muziek te luisteren, zelfs tijdens de les. Volgens mij had hij er zelfs toestemming voor gekregen van de school. Waarom zouden leerkrachten er anders niets van zeggen?
      “Kato, wat was dat drankje dat je gisteren gemaakt hebt? Het was zo ongelooflijk lekker”, zei Gwen. Kato grijnsde en begon uit te leggen hoe het een familierecept was en hoe ze het samen met haar moeder gemaakt had. Soms was ik jaloers op haar omdat haar ouders alles leken toe te laten. Het was anders bij de meeste meisjes, die hielden geheimen en maakten na elk feestje ruzie met hun ouders, en ik wist niet wat beter was.
Hoe langer we over alcohol bezig waren, hoe misselijker ik werd. Ik nam een flesje water vast en begon kleine slokjes te nemen.
      “Jezus, jij bent bleek”, merkte Eliane op.
      “Ik voel me niet goed”, zei ik. Ik begon me minder en minder comfortabel te voelen, had lucht nodig en een bed.
Gwen keek op haar gsm. “Nog vijf minuten tot het volgende station. Probeer alsjeblieft te wachten met overgeven.”
      “Ik was eigenlijk van plan om op je schoenen te kotsen, sorry”, grapte ik, maar ik vond het al niet grappig meer. Overgeven waar de hele klas bij was, was niet iets dat op mijn bucket list stond. Ik probeerde me te focussen op één punt zodat ik niet duizelig werd, negeerde wat mijn vriendinnen zeiden, en besloot om nooit meer te drinken als ik voor negen uur moest opstaan.

Reacties (3)

  • Frodo

    Mijn abo heb je erbij! Wat een verrassend, luchtige schrijfstijl heb je.

    2 jaar geleden
    • aphasia

      Dank je (:

      2 jaar geleden
  • Donwell

    Ergens voelt dit heerlijk Belgisch en oprecht aan. Ik vind het echt leuk om te lezen.

    2 jaar geleden
  • Zee

    Je schrijfstijl is zo uniek! I'm hooked. Dankjewel voor het op papier zetten van al deze letters.

    2 jaar geleden
    • aphasia

      Wow, bedankt!!

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen