Foto bij Chapter fifty-five

‘Sta op, Milou,’ sist Kai vanaf het goal. De bal lijkt het goal niet gehaald te hebben en de enorme deuk die zich in de lat bevindt, betekent dat Kai net op tijd, de bal af heeft weten te kaatsen. Terwijl de tranen over mijn wangen rollen, zit ik op mijn knieën op de grond en ben ik hevig aan het snikken. Kidou staat naast me en aait sussend over mijn rug heen.
‘Sta op!’ schreeuwt Kai me opnieuw toe. Deze keer feller. Ik schud snikkend mijn hoofd en kijk met mijn felle rode kijkers op naar de jongen in het goal. ‘Stop,’ fluister ik hees door mijn tranen heen. ‘Laatste kans, Milou! Als je nu niet op staat, zal ik ervoor zorgen dat je dat doet,’ sist hij me toe. ‘Hou ermee op!’ schreeuwt Kidou kwaad. Met grote ogen kijk ik op naar de jongen die naast me staat. Hij balt zijn handen tot vuisten en kijkt kwaad Kai’s kant uit. ‘Waar denk je dat je mee bezig bent! Kijk naar haar! Je maakt haar kapot,’ snauwt hij Kai toe. Een schampere lach verlaat de mond van Kai en de nonchalante houding waarmee hij in het goal staat, verdwijnt. Zijn gele ogen stralen haat uit als zijn blik met die van Kidou kruist. ‘Bemoei je er niet mee,’ spreekt hij kil uit. Een doffe klap dringt mijn gehoorgangen binnen en met grote ogen kijk ik op naar de bal die recht op Kidou afraast. Zo snel ik kan, duw ik mezelf overeind en duw ik Kidou aan de kant. De bal geef ik van bovenaf een trap en zodra het met de grond in aanraking komt en terug de lucht in raast, blaast er een hevige sneeuwstorm over het veld heen. Binnen enkele seconde is het hele schoolterrein ondergesneeuwd en schijnen mijn rode ogen door de storm. Een paar grote ijsscherven vormen zich om mij heen en zodra ik een schot op het goal los, razen de scherven achter de bal aan. Ondanks de sneeuwstorm, kan ik een energielading neer zien komen op mijn schot. ‘Pulse Nova,’ echoot de hese stem van Kai door de storm en blaast zich langs mij heen. Zodra de sneeuwstorm gaat liggen en het veld weer zichtbaar wordt, ligt Kai met de bal in zijn armen, in het goal. Er staat een brede grijns op zijn gezicht. Met een kleine glimlach op mijn gezicht, laat ik mezelf met gesloten ogen, achterover in de dikke sneeuw vallen. Terwijl de kou mijn lichaam omringt, verwijdt de glimlach op mijn gezicht zich. Een zachte hand op mijn wang, laat mij mijn ogen openen en kijk Kidou recht aan. Mijn rode ogen reflecteren in zijn brilglazen en verdwijnen langzaamaan als ik de grip over mijn lichaam terug krijg.
Een schampere lach, zorgt ervoor dat al mijn zintuigen op scherp schieten en duw mezelf weer razendsnel overeind. Terwijl ik mezelf beschermend voor Kidou geplaatst heb, veranderd het schampere gelach, in vrolijk gelach. De jongen die in het goal zit, kijkt me met een paar stralende ogen aan en duwt zichzelf dan overeind. Hij klopt de sneeuw van zich af en stapt op me af. Met een vijandige houding en een scherpe blik in de ogen, volg ik iedere stap die hij zet. ‘Je bent geslaagd voor de test, Milou,’ glimlacht hij me toe. Vol verbazing, laat ik mijn vijandige houding vallen en kijk ik verbaasd naar de hand die me aangereikt wordt. Ik knars even gefrustreerd mijn tanden op elkaar en sla de hand van Kai weg. ‘Klootzak!’ snauw ik hem fel toe. Met betraande ogen, kijk ik op naar de jongen voor me. ‘Wat was dat!?’ snauw ik hem toe. ‘Wat is jouw relatie met Aliea Academy? Ik heb de hatelijke blik in je ogen gezien toen je naar Hiroto keek. Je wist zelfs zijn “echte” naam! Wat is jouw rol hierin?’ vraag ik hem doordringend. Ondanks de enorme frustratie, heb ik mijn lichaam volledig onder controle en dring ik mijn groene ogen dwars door Kai’s bruine kijkers. Op zoek naar mogelijk een teken van een leugen.
Een diepe zucht verlaat Kai’s mond en de verafschuwde blik die in zijn ogen ontstaat als onze ogen kruisen, doet me een stap terugzetten. ‘Mijn taak is om jou te beschermen. Dat is een taak die ik draag als oudere broer, niet als lid van Aliea Academy,’ sist hij me toe. Met vernauwde ogen kijk ik hem aan. ‘Waar ken je Hiroto van?’ vraag ik hem. De haat die in Kai’s ogen optreedt als hij deze naam hoort, zorgt ervoor dat ik nieuwsgierig wordt en meer wil weten. Het blijft even stil voordat Kai weer begint te praten. ‘Ik ken hem van mijn dagen bij Aliea Academy,’ beantwoordt hij mij op een kalme manier. Mijn ogen verwijden zich bij het horen van zijn antwoordt en staar de jongen verbluft aan. Kai woelt even door zijn haren en kijkt me dan strak aan. ‘Voordat Aliea Academy jou in het vizier kreeg, ben ik een test object geweest voor hun project, Genesis,’ begint hij op een rustige manier. ‘Wat precies hun plan is, ben ik nooit achter gekomen. Maar waar ze ook naar op zoek waren, ze konden het niet bij mij vinden. Maar ze hebben het nu wel bij jou gevonden. Het is geen toeval dat Hiroto op komt dagen na jou razendsnelle herstel. Om te voorkomen dat je een succes wordt in hun project, moest ik er zeker van zijn dat jij je vrienden nog kunt onderscheiden van je vijanden als het zo ver komt. Voor nu heb je de test doorstaan, maar na de wedstrijd die je tegen Hiroto hebt gespeeld, ben jij je grip op je alter ego verloren en is voor hun de laatste fase ingegaan. Wees op je hoede en blijf ten allen tijden bij ons, zo is er geen mogelijkheid dat ze je kunnen onderscheppen.’

--

Met mijn armen over de reling hangend, staar ik naar de horizon en de eindeloze zee. Een aangename bries streelt langs mijn gezicht terwijl de zon hevig aan de hemel staat te branden. Een kleine glimlach siert mijn gezicht. We zijn onderweg naar Okinawa, met een overstap omdat de boot niet rechtstreeks naar Okinawa vaart. Uit betrouwbare bron is vernomen dat daar zich de ‘flame striker’ bevindt. Endou is ervan overtuigd dat het Gouenji is die terugkomt voor ons en is daardoor vastbesloten hem te vinden en samen de strijd tegen Aliea aan te gaan.
Ik werp een blik over mijn schouder naar waar de rest van het team staat. Een aantal van hen staat met de coach te praten, terwijl de rest enorm veel last van de warme zon heeft. Zodra Kai op me af komt lopen, werp ik hem een kwade blik toe waardoor hij stopt met lopen en zijn blik van me afwendt. Ik heb hem nog niet vergeven voor wat hij gedaan heeft. Ook al deed hij het om mij te helpen, ik vergeef het hem voorlopig niet dat hij gericht op Kidou schoot. Mijn blik draai ik terug naar de zee en sluit glimlachend mijn ogen. Het is een tijd geleden dat ik Okinawa bezocht heb. De laatste keer was met mijn moeder toen ze een tripje voor haar werk maakte, zo een vijf jaar geleden. Dat resulteerde met mij als cover op een modeblad en een geheel nieuwe ervaring. Surfen. Het was niet heel moeilijk om te leren, omdat ik gewend was om te snowboarden, maar zonder de hulp van een goede vriend, had ik het niet voor elkaar gekregen. Terwijl hij me leerde surfen, heb ik geprobeerd hem te leren voetballen. Zo deelde we allebei onze passie en hebben we enorm kunnen lachen. Ik ben benieuwd of hij veranderd is in de tussentijd en of hij hier überhaupt nog woont. Zijn passie voor surfen zal er vast voor gezorgd hebben dat hij hier is gebleven. ‘Man of the ocean. Tsunami Jousuke.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen