Foto bij 095 - Emmeline

Ik wist niets van Lucien's tocht met Eailyn, te paard, en het verbaast me daarom des te meer dat er een geblesseerde Lucien het kasteel in gedragen wordt.
Hij moppert op de mannen die hem binnendragen, dat hij echt wel kan lopen en dat dit onzin is.
Eailyn loopt achter hem, een beschaamde blik op haar gezicht. De koning was blijkbaar eerder op de hoogte van dit alles dan de rest van ons, en foetert zijn zoon uit. Dit is niet het moment om domme dingen te gaan doen, Lucien! Het hele koninkrijk is op je gefocussed, nu het nieuws van jullie verbroken verloving naar buiten komt!
Hij kreunt alleen maar als hij op een stoel gezet wordt.
"Eailyn...," koningin Madeleine glimlacht, "je mag gaan." Haar wangen zijn nog steeds felrood, en terwijl ze iets stamelt verlaat ze de ruimte.
In rap Frans wordt er vanalles besproken, maar ik kan niet alles meekrijgen. Ik kijk naar Lucien, die overduidelijk pijn probeert weg te bijten. Ik durf niet te dicht bij hem te staan, uit angst dat er nog meer roddels ontstaan in het kasteel. Dat de verloving van Lucien en Eailyn afgelopen is betekent niet dat we meteen weer als twee verliefde pubers om elkaar heen kunnen draaien, zeker nu mijn vader ons tegenwerkt.
"De arts komt zo naar je verwondingen kijken," zegt Madeleine dan, en ze zucht diep. "En daarna zal Emma voor je zorgen. Toch, Emmeline?"

Ik druk een koude doek tegen zijn voorhoofd, iets dat Lucien me niet in dank afneemt. Hij moppert dat het te koud is, en ik rol alleen maar met mijn ogen.
Voorzichtig verwijder ik het ding weer en streel ik met mijn vingers over zijn huid. Een verband is om zijn bont en blauwe arm gebonden, waardoor hij houterig beweegt en elke beweging moeite kost.
"Ik ga niet vragen waarom je wegging zonder iemand iets te vertellen," zeg ik dan, terwijl ik roer door de thee die voor hem gezet werd, "of hoe je gevallen bent."
Ik breng de kop naar zijn lippen en kijk hoe hij met tegenzin meerdere slokken van het kruidenmengsel neemt. De geur is al niet aangenaam, ik wil niet eens weten hoe het smaakt.
"Ik hoef niet alles te weten dat er in je hoofd omgaat, Lucien..," zachtjes zet ik het ding terug. "Maar ik hoop dat je de belangrijke dingen wel met me deelt. Waarom je zo nukkig bent, bijvoorbeeld." Natuurlijk kan ik raden waarom dat is, maar ik wil niet meer hoeven raden. In mijn relatie met Aleran deed ik niets anders, ik hoop dat Lucien me genoeg vertrouwt om me de waarheid te vertellen.
Er is genoeg tegen me gelogen, genoeg van me weerhouden. Dat wil ik niet meer.
"Je vader..," zijn stem klinkt een beetje schor, en ik hoor de pijn in zijn stem. "En zijn verdomde tirade."
Ik knik en streel door zijn haren, die bezweet zijn en nat over zijn hoofd hangen.
"Mijn moeder gaat haar best doen om hem van gedachten te doen veranderen. Hij heeft tijd nodig, Lucien.."
Aan alles zie ik dat er hem nog iets dwars zit, maar ik besluit geen verdere vragen te stellen. Ik ga naast hem liggen, en vervlecht mijn hand met de zijne die geen pijn doet.
"Ik heb ja gezegd tegen Kenna en Winoc's verzoek, om de peetmoeder van hun dochter te worden," mijn duim streelt over de ruwe huid van zijn hand terwijl ik me naar hem bijdraai. "Ze is prachtig, en zo lief.. sommige baby's zijn onrustig, maar dit is echt een engeltje.."
Mijn gedachten dwalen even af. Hoewel mijn jaloezie lichtelijk weggezakt is, zal het nooit geen pijn doen om aan mijn eigen kinderen te denken. Dat zijn werkelijke engelen.
Lucien stoot alleen maar een soort begripvol geluidje uit, maar ik merk dat hij iets wil zeggen. Er is iets dat op het puntje van zijn tong ligt, dat hij tegen moet houden.
"Lucien.." Ik ga rechtop zitten en kijk hem aan. Een beetje ongeduldig kijkt hij terug. "Wat is er?"
Hij zucht diep. Kort sluit hij zijn ogen, alsof hij in zijn hoofd afspeelt wat hij zal gaan zeggen en hoe ik daar op ga reageren.
"Ik heb gewoon niets met baby's, Emma.." hij schudt zijn hoofd. "Ze lijken allemaal op elkaar, en ze huilen alleen maar."
Ik kan het niet laten om te lachen. "Baby's worden kinderen, Lucien.. En daar ben je goed mee. En daarnaast.. kinderen zijn een geschenk, hoe oud ze ook zijn."
"Ik ben niet goed met kinderen, Em," hij zucht, "Ja, met mijn broertje en zusje misschien, maar dat is omdat.. dat is anders."
Er ontstaat een brok in mijn keel. "Je broertje en zusje zijn je bloed, Lucien. Natuurlijk is dat anders dan Kenna's kind."
"Nee, ik bedoel.." opnieuw verlaat een zucht zijn lippen. "Met hun groeide ik op. En ik hoef ze niet op te voeden, niet echt ten minste."
De brok is veranderd in een steen ten grote van de gemiddelde kogel en ik moet alles doen om niet met al te veel emotie te reageren.
"Is dit hoe je me probeert te vertellen dat je geen kinderen wilt, Lucien? Want dat kan niet, dat kan ik niet... En als we gaan trouwen..."
"Emma.." hij pakt mijn hand en gebaart me weer te gaan liggen, maar ik weiger. "Kunnen we dit alsjeblieft niet nu doen? Ik heb te veel pijn..."
"Nee.." ik schud koppig mijn hoofd. "Nee, dit moet nu. Juist nu. Ik kan niet... Ik houd van je, Lucien, maar als je me hier en nu vertelt dat je geen familie ziet in onze toekomst dan kan ik niet met je trouwen. Ik... ik weet hoe eng het is, het vooruitzicht van kinderen, maar ik heb dat vooruitzicht al gehad en het is me tot drie keer toe afgenomen. Ik kan niet leven met het idee dat ik nooit een kind op deze wereld zal kunnen zetten, Lucien. Het is al zo lang ik me kan herinneren mijn droom, en we moeten.. Jij moet, als kroonprins..."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen