"Dat meen je niet.” Austin kan zijn teleurstelling niet verbergen. “Hij zat er nog verder naast dan de vorige keer. Kom op, wat is er toch met je?" Zo stelt hij de vraag waar iedereen duidelijk mee zit, bijna iedereen. Ik kijk naar Fay. Ze kijkt bezorgd naar Axel, alweer, maar nu niet alleen bezorgd om hem maar ook bezorgd om het verloop van de wedstrijd. We moeten winnen, maar zoals we er nu voor staan gaat dat niet lukken. We moeten winnen. Als Axel niet kan scoren, dan doen wij het wel.

"Het spijt me." Axel klinkt kortaf, en lijkt zelf ook flink gefrustreerd. Hij loopt weg bij ons.

"Axel, wacht even!" Austin gaat achter hem aan, maar ik weet nu al dat de kleine jongen niet tot hem door kan dringen. Niemand kan dat nu. Hij luistert naar niemand, zelfs de woorden van Fay gaan volledig langs hem heen. Telkens als ik denk dat het werkt, zie ik Axels blik langs de tribunes gaan en weet ik dat hij zijn vader zoekt, net zoals ik vroeger altijd Fay en mijn ouders zocht als Paolo en ik een wedstrijd speelden. Alleen waren zij er altijd, maar de plek van Axels vader blijft leeg.

Ik raak kort het medaillon om mijn hals aan. Het is zo’n gewoonte dat het daar hangt dat ik het amper meer besef. De ketting die ik van Paolo gekregen heb. Ik glimlach bij de gedachte. Toen we te horen kregen dat we naar Japan zouden verhuizen ben ik heel lang flink van streek geweest, en toen gaf Paolo me deze ketting. Ik heb mijn broer zo lang al niet gezien. Ik mis hem.

Ik loop naar Fay toe en leg mijn hand even op haar schouder. Ik zeg niets over Axel noch over de wedstrijd, niet nu. “Vanavond echte Italiaanse pizza bestellen en Paolo bellen?” vraag ik alleen.

Fay glimlacht zwak en wendt haar blik af van Axel. “Zeker weten,” knikt ze instemmend. Vanuit mijn ooghoek zie ik coach Travis iets gebaren naar de scheids en ik zucht. Alsof het niet erg genoeg is dat we maar met z'n tienen spelen, nu komt hij weer met een idee.

"Ik wil een wissel,” begint hij luid, en ik houd mijn adem in. “Darren Lachance gaat van het veld af en wordt vervangen door Mark Evans." Eindelijk!

Er lijkt een zucht van verlichting door het hele team te gaan. "Daar is Mark!" roept Nathan.

"Aanvoerder!" Izzy glimlacht opgelucht.

Xavier knikt naar Mark en glimlacht. "Mark!" Iedereen is duidelijk opgelucht. Met Mark op het veld hebben we hoop, en misschien helpt zijn eeuwige enthousiasme om wat tot Axel door te dringen.

 Darren loopt van het veld af en kijkt Mark met een brede glimlach aan. "Ik heb vertrouwen in je, aanvoerder."

"Dank je.” Mark grijnst blij. Hij staat haast op springen. “Daar gaan we weer." Hij loopt het veld op. Onze aanvoerder is eindelijk terug.

"En Jude..." gaat Percy verder. Jude staat meteen op en kijkt hem hoopvol aan. "... Jij gaat er ook in, want ze hebben je nodig."
 
Jude knikt. "Ja, coach." Meteen rent hij het veld op, naar de rest van het team.

"Dat is dus Mark Evans." Ik draai me naar Changsu Choi, die nieuwsgierig naar Mark staat te kijken.

Byron glimlacht tevreden. "Daar ben je eindelijk, Mark Evans."

“Nu is ons team pas echt compleet, dus pas maar op,” zeg ik dreigend. We gaan ze inmaken, we moeten wel.

"Hey Mark." Nathan knikt even naar Mark. Het is duidelijk dat Mark de leider is, ondanks zijn kinderlijke enthousiasme altijd. Hij is de enige echte aanvoerder.

"Hè jongens, willen jullie soms niet winnen, ofzo?" begint hij dan ineens. Ik kijk hem met grote ogen aan, voornamelijk verbaasd dat hij dit serieus vraagt. Natuurlijk willen we winnen!

"Natuurlijk wel!” valt ook Nathan uit. “We zijn hier gekomen om het toernooi te winnen. Maar dan moet er wel-"

Maar Mark laat hem niet uitpraten, misschien omdat hij toch al weet wat er gaat komen. De dodelijke blikken naar Caleb zijn niet te missen. "Ah, kom op, Nathan. Open je ogen en kijk naar het spel van Caleb. Luister niet naar zijn woorden. Zie je het dan niet? Hij speelt echt niet alleen voor zichzelf, hoor. Met zijn spel dwingt hij jullie om het beste uit jezelf te halen."

Ik blijf even stil en kijk Caleb fronsend aan. De nukkige blik en arrogante houding van de jongen stralen iets heel anders uit dan wat Mark net allemaal zei en ik twijfel aan beiden.

"Nee, hij geeft alleen maar passes die niemand kan halen,” zegt Nathan verontwaardigd en ik knik instemmend. Ze zouden die bal nooit hebben laten gaan als ze erbij konden, niemand van ons. “Het is gewoon pesten."

"De bal liegt nooit, weet je,” zegt Mark ernstig. “Als je een van zijn ballen kan aannemen, zul je het begrijpen."

"Maar Mark..." protesteer Nathan zwak.

Ik kijk Fay vragend aan. “Wat denk jij?” vraag ik zacht. Caleb is en blijft een eikel, maar Mark zal dit niet zomaar zeggen. Voetbal is alles voor hem, dit spel is alles voor hem. Hij wil minstens net zo graag winnen als wij, dus misschien heeft hij gelijk. “Gaan we proberen één van die onmogelijke ballen aan te nemen?” Ik grijns, nog voordat Fay het antwoord geeft, weet ik al wat we gaan doen.

“Natuurlijk, uitdaging aanvaard.” Ze grijnst ook en ik geef haar een high five. Wij gaan dit winnen. Wij gaan naar Paolo, daarvoor spelen we wel samen met Caleb. We gaan zijn passes halen. We gaan spelen als een team.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen