Nu Mark op het veld staat, keert meteen de energie binnen het team een beetje terug. Natuurlijk, er is nog steeds niemand die dit vertrouwen heeft in Caleb, maar met onze aanvoerder en beschermengel weer in het doel, zijn onze kansen op een overwinning toch weer aanzienlijk toegenomen. Hopelijk zijn zijn aanwezigheid en zijn speeches genoeg om ervoor te zorgen dat de samenwerking met Caleb beter wordt en om tot Axel door te dringen - een andere manier weet ik echt niet meer.

Ik neem mezelf voor om Calebs passen aan te nemen, al is het haast onmogelijk, want dat zou wel eens kunnen betekenen dat we kunnen stoppen met tegen elkaar strijden, en ons eindelijk weer op de echte tegenstander kunnen richten. Eén blik op Cassi, en ik weet dat zij er hetzelfde over denkt. Wij gaan dit niet verliezen en zeker niet vanwege een belabberde samenwerking, neem dat maar van me aan.

Het spel wordt hervat en al snel is Caleb weer degene in balbezit. Onmiddellijk stormen enkele teamleden van de Fire Dragons op hem af, waarop hij snel de bal naar Nathan passt. Net als de vorige keren rolt de bal hem voorbij voor hij hem kan bereiken, over de zijlijn. Marks speech heeft tot dusver niet gewerkt.

Voor de moed me in de schoenen kan zitten, trekt Cassi mijn aandacht. “Het gaat wel lukken, maak je geen zorgen! Wij zijn de Japanse selectie en wij kunnen echt wel een pass aannemen, dus dat is precies wat we gaan doen.”

Ik haal diep adem, glimlach en knik naar haar. Ze heeft -hoezeer ik het ook haat dat toe te geven, zoals gewoonlijk- gelijk, we zullen ervoor zorgen dat we de geschiedenis ingaan als de winnaars van het FFI, niet als ‘dat ene team dat nog geen pass aan kon nemen’.

“Luister, Mark,” hervat Nathan zijn protest. “Ik weet wat je gezegd hebt, maar het is onmogelijk.”

“Niet zo negatief, niets is onmogelijk!” schreeuwt mijn zus hem toe, waarop hij zucht, maar zijn protest wel weer staakt. Cassi is erg positief, moet ik haar nageven. En gelukkig maar, want zonder dat optimisme zou ik nu behoorlijk gestresst en gefrustreerd zijn - dat wil zeggen, meer dan ik nu al ben.

Niet veel later wordt alle hoop en positiviteit beantwoord, als Jude een pass van Caleb weet aan te nemen. Ik juich, net als een flink aantal andere leden van het team en een groot deel van het publiek. Ik kan me niet voorstellen dat men ooit enthousiaster is geweest over een geslaagde pass, maar het maakt me nu niet uit hoe vreemd het eigenlijk is, want mijn hoofd is druk bezig met het verwerken van een stroom positieve gedachten. Wij gaan samenwerken, dan scoren en dan winnen. En dan is het tijd voor het WK. Tijd voor Paolo.

“Goedzo, Jude!” roept Nathan, een beetje verbijsterd, maar bovenal blij.

“Hij heeft de bal,” juicht Izzy opgetogen. “Dat is te gek, Jude!”

“Ongelooflijk dat je die bal hebt kunnen binnenhouden!” zegt Austin verdwaasd, alsof hij even moet verwerken dat het tij opeens weer gekeerd lijkt te zijn door deze piepkleine overwinning.

Jude glimlacht kleintjes, maar laat zich niet afleiden en rent naar voren. “Caleb! Als je een nog strakkere pass wilt geven, prima,” zegt hij uitdagend, terwijl hij naar hem passt.

“Wat dacht je hiervan?” luidt het antwoord. Razendsnel vliegt de bal een aantal keer tussen de beide spelers heen en weer, terwijl ze de helft van de Fire Dragons bestormen.

“Hij houdt hem weer binnen!” roep ik enthousiast, terwijl ik me mee naar voren beweeg.

“Dat komt natuurlijk omdat het Jude is,” merkt Austin op. Ik weet dat hij tegen enkele van onze spelers heel erg opkijkt, maar hij zit er deze keer wel naast, weet ik.

Maar voor ik dat kan zeggen, heeft Nathan het al gedaan. “Nee, dat komt omdat Caleb al wist dat Jude zo'n snelle bal wel zou kunnen aannemen.”

Voor het eerst sinds tijden werp ik hem een kleine glimlach toe. Ik kan hem eindelijk begrijpen. Mijn volgende stap is te leren hem te vergeven, al heb ik nu nog geen idee hoe ik dat ooit zal kunnen.

“Ja, maar… Bedoel je dat Caleb precies wist hoe snel Jude is?” De kleine jongen kijkt Caleb vol verwondering aan. Hij heeft er weer een nieuwe idool bij, gok ik.

Jude schiet en de bal vliegt netjes op de hoek af, maar de keeper weet hem net weg te tikken. Ik bijt even op mijn lip, maar ontspan me dan. Het geeft niet. Er is nog tijd en we krijgen vast nog wel een kans. Wij gaan deze wedstrijd niet verliezen, geen denken aan.

“Misschien heeft Caleb een training gevolgd waar wij allemaal niets vanaf wisten,” oppert Nathan peinzend en ik knikt instemmend. Dat is heel goed mogelijk, aangezien hij uitzonderlijk goed lijkt te weten wat hij doet. Maar ik denk dat het ook iets te maken heeft met observatie. Hij heeft de vorige wedstrijden naar ons gekeken, hij weet als geen ander hoe wij spelen en hij weet blijkbaar ook waar we allemaal toe in staat zijn. Het voelt in ieder geval goed om te weten dat hij het niet doet om ons te treiteren, integendeel. Nooit gedacht dat ik dit ooit zou kunnen zeggen, maar ik denk dat hij op deze manier inderdaad een hele waardevolle aanwinst is voor het team, aangezien niet alleen zijn spel goed is, maar hij ons ook nog eens dwingt om onszelf te verbeteren. Misschien dat ons team over een tijdje dan toch weer een echte eenheid is.

Als het spel weer doorgaat, krijg ook ik een kans om de befaamde en beruchte pass aan te nemen. Ik trek een sprint zodra de bal mijn kant op vliegt, veel harder dan ik gewend ben, maar ik weet hem te halen, al scheelde het niet erg veel. Mark, Jude en Nathan hebben gelijk gehad: de passes zijn echt precies op maat gemaakt en dwingen me om het allerbeste uit mezelf te halen.

Eindelijk is er weer vrede in ons team. En nu we eindelijk niet meer in een soort burgeroorlog verwikkeld zijn, is het tijd om ons tot de echte tegenstander te richten. Tijd om te bewijzen dat geen monster ons kan verslaan. Vanaf nu zijn wij de drakentemmers op het veld.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here