Foto bij 6.1

30 abonnees & zelf 99,9 procent geslaagd voor mijn opleiding...
Tijd voor een nieuw hoofdstukje!!

Dankjulliewel voor de trouwe support, jullie zijn lief ♥

Donderdag
‘Durf je het nog aan?’ Daan laat zijn ogen van top tot teen over me heen glijden en zelfs daardoor trekt er een rilling over mijn rug, alsof hij me zachtjes onder stroom zet. Het is eng dat een onbekende, misschien een vage kennis, zo’n enorme invloed op me kan hebben. Ik zou hem willen vragen wat hij ermee bedoelt, maar ik ben te bang voor zijn scherpe uitleg die de wereld om me heen zal laten verbleken.
‘Ik zou niet weten waarom niet.’ Ik steek mijn kin iets vooruit, om te laten zien dat ik echt niet voor hem onder doe. Zo rustig mogelijk leun ik tegen de metalen brugleuning en ik plaats mijn handen er op, die ik even snel terugtrek, omdat het ijzer mijn handpalmen lijkt te verstenen. In een poging mijn handen te verwarmen, wrijf ik ze langs elkaar en steek ze dan in mijn diepe jaszakken.
‘Hey,’ zegt Daan simpel, waardoor ik mijn gezicht naar hem toe draai. ‘Ik dacht dat het een houding van je was, dat je probeerde om te doen alsof, maar je bent echt zo gigantisch naïef.’
Het is ongelooflijk hoe deze jongen me kan manipuleren met zijn blik. Zijn intens donkere ogen zijn om in te verdrinken en dan niet op de clichémanier, maar alsof hij me kan verzwelgen met zijn scherpe blik.
‘Dat hoor ik vaker. Ik wil me niet richten op het al het lelijke van mensen,’ laat ik me ontvallen. Keer op keer krijg ik te horen dat ik te zacht ben voor de keiharde wereld. Een aantal mensen wil me beschermen tegen het gemak waarmee mensen over me heen lopen, maar de anderen maken daar maar al te graag gebruik van. Toch weiger ik te buigen voor de egoïstische wezens die mensen als materiaal behandelen en misschien is dat mijn kracht.
‘Mensen zijn nare wezens, Jasmijn.’ Hij schudt licht zijn hoofd.
‘Sommige mensen doen vervelend. Ik wil blijven geloven dat er mensen zijn die puur zijn en vanuit het diepste van hun hart geven om anderen,’ zeg ik eerlijk.
‘Je kunt niet van anderen verwachten dat ze zijn zoals jij. Het is alsof je van een leeuw verwacht dat hij jou niet opeet, omdat jij hem niet op zal eten. Dat is…’ Daan heft zijn handen en ondanks zijn scherpe woorden, ben ik blij om te zien dat hij eindelijk emoties laat zien, al komt het neer op woede en onbegrip.
‘Vind je dat ik geef om anderen?’ vraag ik aarzelend.
Daan kijkt me geamuseerd aan en ik merk dat mijn mondhoeken automatisch omhoog krullen, nu ik enigszins iets van een glimlach bij hem zie. Ik bestudeer zijn gezicht en merk een littekentje van enkele millimeters op, vlak naast zijn wenkbrauw.
‘Stukje glas,’ zegt hij nors.
Ik deins iets achteruit. ‘Sorry, ik wilde niet staren.’ Ik buig mijn hoofd en kijk even naar mijn zwarte enkellaarsjes.
‘Het geeft niet. Ik had alleen liever gehad dat je naar mijn perfectie keek in plaats van naar mijn imperfectie.’ Hij legt zijn vingers onder mijn kin, wat ervoor zorgt dat al mijn spieren zich aanspannen, en hij kijkt me recht aan. Ik merk dat ik mijn adem inhoud en mijn handen in mijn jaszakken tot vuisten bal. Daan grijnst breed.
‘Imperfectie vind ik veel interessanter. Dat maakt iemand veel meer mens.’ Ik heb het lef niet zijn vingers weg te duwen.
‘Dat ben ik zeker niet menselijk.’ Hij buigt iets naar me toe. Ik krul mijn tenen op en voel mijn ogen iets groter worden. ‘Je bent weinig spraakzaam, Jasmijn.’ Hij grinnikt en ik sluit mijn ogen, omdat het zo’n aangenaam geluid is. De spanning vloeit uit mijn lichaam en ik draai me een kwartslag om, waardoor Daan ook zijn vingers van mijn kin haalt. Het is bizar hoe ik zelfs lichamelijk op zijn emoties reageer. Dat hoort niet te gebeuren en zeker niet bij iemand die ik nauwelijks ken. Vanaf moment één was ik al geïntrigeerd door zijn manier van zijn. ‘Om terug te komen op je vraag: ja, jij geeft om anderen. Meer dan om jezelf.’
‘Dat laatste had je niet hoeven zeggen,’ mompel ik.
‘Wat zei je?’ vraagt hij fel.
‘Dat je dat laatste niet had hoeven zeggen,’ zeg ik nu harder, maar wel zonder hem aan te kijken. Er trekt een rilling door mijn lichaam heen.
‘Wat vind je van mij?’ vraagt hij plotseling, alsof hij zich daar al weken druk om maakt en op dit moment het lef heeft om die vraag te stellen. Er zal een andere verklaring voor zijn, want Daan is de laatste die zich druk zal maken om de mening van iemand anders.
‘Ik vind je sterk.’ Ik haal diep adem en kijk hem aan. ‘Je bent slim. Niet alleen qua leren, maar je bent…Wijs.’ Kort wend ik mijn blik af. ‘Ik vind je een doorzetter. Je weet wat je wilt en laat je daar door niets en niemand van afleiden,’ vertel ik hem.
‘Je bent het eerste meisje dat geen opmerking maakt over mijn uiterlijk. Al komt sterk misschien in de buurt.’ Hij beweegt enkele centimeters naar me toe.
Ik schud mijn hoofd. ‘Ik bedoel sterk op de manier van krachtig qua persoonlijkheid. Uiterlijk interesseert me nauwelijks iets, Daan.’ Ik glimlach liefjes.
Hij schiet in de lach en het is voor het eerst dat ik hem hardop hoor lachen. Hij schudt zijn hoofd en haalt zijn hand door zijn haar. ‘Ik merk het. Je bent echt een bijzondere meid.’ Daan mompelt iets in zichzelf. ‘Heb je eigenlijk een relatie?’ vraagt hij dan.
‘Nee,’ zeg ik en ik weet dat de pijn door mijn ogen flitst. Het is niet dat ik Martijn mis, maar zijn leugens raken me nog keer op keer. ‘Jij?’ Ik hoor hoe de toon uit mijn stem is verdwenen, terwijl de melodieuze klanken het enige zijn die mijn stem typeren.
‘Mijn ex vertelde me dat ik niet geschikt ben voor een relatie, dus ik blijf waarschijnlijk voor altijd alleen.’ Daan grijnst en lijkt op geen enkele manier moeite te hebben met die woorden. ‘Wat was er aan de hand met jouw relatie?’ Hij knijpt zijn ogen iets samen.
Ik schud instinctief mijn hoofd. ‘Heel veel. Ik heb het er liever niet over. Niet nu in ieder geval.’ Ik slik mijn opkomende tranen weg.
‘Beloof je me dat je eerlijk tegen me bent? Je hoeft me niet alles te vertellen, voel je niet verplicht, maar lieg niet tegen me. Daar heb ik een hekel aan namelijk.’ Daan staart voor zich uit.
‘Natuurlijk,’ reageer ik direct.
‘Zo vanzelfsprekend is dat niet,’ zegt Daan scherp.
‘Voor mij wel. Wil jij dan ook alsjeblieft eerlijk tegen mij zijn?’ Mijn hart bonst hoog in mijn borstkas, alsof het een heel stuk verplaatst is.
‘Dat zou je moeten eisen, Jasmijn, niet smeken. Maar volgens mij weet jij al dat ik mensen niet voorlieg. Ik hou van de waarheid, ook al is die keihard.’ De lijnen op zijn gezicht zijn strakker geworden.
‘Het van iemand horen is altijd fijner dan gokken. Waar hou je nog meer van?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Chicks. Goede drugs. Heftige seks.’ Daan steekt een sigaret op, tikt er twee keer op en neemt een hijs. ‘Kijk me niet zo wereldvreemd aan. Jij vroeg het me, dit is mijn antwoord. Waag het niet om me te veroordelen.’ Hij tikt twee keer op zijn sigaret en neemt een volgende hijs.
‘Ik veroordeel je niet.’ Ik ben alleen stomverbaasd over zijn plotselinge omslag. Het lijkt een compleet andere jongen, niet slechts door zijn woorden, maar door zijn complete uitstraling.
‘Je zou niet liegen.’
‘Dat doe ik niet!’ roep ik gefrustreerd uit. ‘Het verbaast me alleen.’
‘Het verbaast je dat ik van seks houd? Jasmijn, je bent echt te naïef. Elke jongen uit onze klas zou je hetzelfde antwoord geven. En minstens de helft van de meiden. Zoals die Valerie en Elena, ik durf te wedden dat ze makkelijk zijn.’
Machteloos laat ik me tegen de brugleuning aanzakken. Het is niet wat ik bedoel en het frustreert me dat ik het hem niet uit kan leggen. Niet zijn, in mijn ogen, oppervlakkige interesses verbazen me, maar zijn plotselinge omslag van zijn eigenheid naar een meeloper, terwijl hij zo op zichzelf lijkt, vind ik heel bijzonder. ‘Het was niet wat ik bedoelde, maar laat maar. Waar wil je het over hebben?’ schakel ik over.
‘Helemaal niets meer. Tot morgen.’ Daan zet zijn capuchon op en loopt weg.
‘Tot morgen,’ groet ik hem na, maar het is meer beleefdheid dan dat ik hoop hem morgen weer te zien.

Reacties (4)

  • GossipGirl21

    Wauw das raar dat hij inderdaad weggaat

    2 jaar geleden
  • Long

    Zo random dat hij dan opeens weggaat :')

    2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Nog gefeliciteerd dat je geslaagd bent(Y)(Ik ook(hoera))

    Heel mooi stuk weer geschreven btw!

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel! Jij ook gefeliciteerd (:

      2 jaar geleden
  • Slughorn

    Hij vertelt wat!! En ik vind dit niet echt bij hem passen. Is hij zo eigen en dan zulke oppervlakkige interesses idd (‘:

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen