Foto bij 6.2

Zondag
‘Oh, het is zo goed om je eindelijk weer te zien.’ Met een diepe zucht omhelst mijn zus, Yvette, me. ‘Hoe is het met je?’ mompelt ze, terwijl ze me nog steeds vasthoudt. We hebben op één centimeter na dezelfde lengte, waarbij zij de fysieke voorsprong heeft. Op die manier lijkt het duidelijk dat ze voor altijd de rol van grote zus heeft.
‘Het gaat goed,’ zeg ik met een brede glimlach, terwijl ik sinds vrijdag alleen maar kan denken aan het feit dat Daan me de hele dag heeft genegeerd. ‘Hoe is het met jullie?’ vraag ik. Mijn zus en Bastiaan zijn een sprookjesachtige twee-eenheid. Ze zijn al viereneenhalf jaar samen en hebben vaak genoeg meningsverschillen, maar ze gaan zo vol respect en volwassen met elkaar om dat ik ze als voorbeeld zie voor een toekomstige relatie voor mijzelf.
‘We wonen inmiddels weer in mijn kamer,’ zegt ze lachend, terwijl ze een haarknip opnieuw in haar steile, blonde haar vastzet. Het is het enige duidelijke fysieke verschil tussen ons. Haar blonde lokken vallen kaarsrecht naar beneden, terwijl het bij mij in fijne slagen langs mijn gezicht valt.
‘Mag ik de puinhoop bij Bastiaan zien?’ vraag ik, eveneens lachend. Mijn zus knikt en we lopen naar de kamer schuin tegenover bij mijn zus. Ik sla mijn hand voor mijn mond als ik de stapels kleding, boeken en zelfs afwas zie staan. ‘Dit is wel heel erg,’ breng ik verbaasd uit.
Yvette glimlacht. ‘Gelukkig hebben we twee kamers. Wilde mamma niet mee?’ vraagt ze.
‘Ze wilde wel, maar moest alle tienminutengesprekken nog voorbereiden. Die zijn morgenavond,’ leg ik uit.
‘Jammer. Wil je thee?’ vraagt Yvette dan, terwijl ze me voorgaat naar haar eigen kamer.
‘Hé knap zusje!’ Bastiaan trekt me stevig tegen zich aan en drukt een kus op mijn haar. ‘Wat is er met je aan de hand? Je maakt je zorgen.’ Hij zet een stap achteruit en houdt me zacht bij mijn bovenarmen vast.
Vanaf het eerste moment dat Bastiaan bij ons thuis kwam, heb ik me erover verbaasd hoe goed hij me in kon schatten. Al snel vertelde hij me dat Yvette en ik dezelfde gezichtsuitdrukkingen hebben bij onze basale emoties en dat hij me daardoor zo makkelijk kan doorgronden. Zijn directe manier kostte me veel moeite, omdat ik het idee had dat ik niets met hem had. Hij zou mijn zus moeten lastigvallen met zijn mensenkennis, niet mij. Toch voelde het later als een opluchting dat ik de schijn niet hoefde op te houden nu er een nieuw iemand bij ons gezin was aangesloten. ‘Weinig bijzonders. Ik heb alleen een nieuwe klasgenoot, die ik niet zo goed kan plaatsen,’ zeg ik aarzelend. Zoekend kijk ik om me heen, want mijn vader hoeft er niets van te weten.
‘Lieverd? Ik neem je zusje even mee voor een wandeling,’ zegt Bastiaan onmiddellijk.
‘Tot straks.’ Ze glimlacht warm naar hem. De liefde spat van hun relatie en ze worden vaak klef en overdreven genoemd, maar ik vind het prachtig om te zien dat ze elkaar zo duidelijk laten merken dat ze om elkaar geven.

‘Vertel.’ Bastiaan kijkt me onderzoekend aan. Zijn donkerblauwe jas laat het blauwe uit zijn ogen extra oplichten. Yvette grapte altijd dat ze Bastiaan had uitgekozen om zijn haarkleur, omdat hij ook blond is.
‘Er zit een nieuwe jongen bij me in de klas, Daan heet hij,’ begin ik. Ik vertel Bastiaan over Daans merkwaardige persoonlijkheid en houding en over alle invloeden die hij op mij heeft gehad. Ik merk dat ik een kleur heb gekregen door het vele vertellen. We blijven staan langs een grachtje en als ik me tegen de leuning laat zakken, denk ik onwillekeurig aan het bruggetje waar ik vaak met Daan sta.
‘Als hij jou in de war brengt en als je je ongemakkelijk voelt door zijn aanwezigheid, waarom zoek je hem dan steeds op?’ vraagt Bastiaan. ‘Voel je iets voor hem?’
Aarzelend schud ik mijn hoofd. ‘Volgens mij niet. Het is meer dat ik het bijzonder vind hoe comfortabel hij lijkt in zijn uitzonderingspositie. Ik zou graag net zoveel op mezelf vertrouwen als hij doet,’ vertrouw ik hem toe. Ergens voelt het gek om dit aan Bastiaan te vertellen, maar aan de andere kant weet ik dat hij me in mijn waarde laat.
‘Ik denk dat hij helemaal niet zo zelfverzekerd is. Misschien heeft hij lak aan alles, maar ik geloof niet dat hij zichzelf een fijne persoonlijkheid vindt hebben. Die jongen zit minstens evenveel in de knoop met zichzelf als jij. Ik denk dat hij naar jou opkijkt,’ zegt Bastiaan.
Ik kijk hem ongelovig aan en ik begin spottend te lachen. ‘Daan kijkt naar míj op? Heb je nog meer grapjes?’
‘Hij zondert zich af, maar je weet niet waarom dat is hè? Het klinkt alsof hij al zijn gevoelens wegdrukt en dan ben jij daar, de belichaming van gevoel. Ik had daar bij Yvette in het begin ook heel veel moeite mee, maar wat is dat iets prachtigs van jullie. Daarom denk ik dat hij naar je opkijkt,’ zegt Bastiaan kalm.
Het is iets waar ik me vaak voor schaam. Om het minste of geringste kan ik in tranen uitbarsten of ik reageer direct vanuit de emotie die ik op dat moment voel. ‘Ik hoop het. Het zou fijn zijn als hij zich meer op zijn plek gaat voelen. Bovendien vind ik het ook een opluchting om door iemand niet als buitenstaander bekeken te worden,’ geef ik toe. Graag zou ik willen liegen dat ik het alleen voor Daan doe, maar ik weet dat ik er zelf ook iets heel waardevols uithaal, namelijk een stukje geloof. Doordat hij zo goudeerlijk en enorm direct is, durf ik hem te vertrouwen.
‘Waardoor sloeg hij nu afgelopen donderdag om, denk je?’ vraagt Bastiaan plotseling.
‘Doordat hij vond dat ik hem niet in zijn waarde liet. Hij vond dat ik hem niet begreep, dat ik hem veroordeelde,’ som ik simpel op.
‘Dat klinkt niet als iemand die compleet in zichzelf gelooft,’ merkt Bastiaan nuchter op.
Ik lach zachtjes. ‘Daar heb je een punt.’
‘Hij trekt jou aan, omdat jij ziet dat hij niet echt is. Maar ik zal hem vanzelf ontmoeten,’ zegt Bastiaan.
‘Hoezo?’ vraag ik fronsend.
‘Jullie gaan een band opbouwen, dat kan niet anders. En jullie hebben een heel fijne huiselijke sfeer, waar hij zich vast welkom gaat voelen,’
‘Alleen Feline komt bij mij thuis,’ protesteer ik.
‘Durf je aan me te twijfelen?’ grinnikt Bastiaan.
‘Nee, natuurlijk niet. Ik ben benieuwd of je gelijk gaat krijgen, maar ik reken er absoluut niet op,’ zeg ik eerlijk.
‘De beste dingen in het leven zijn onverwacht.'

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Helamaal waar de laatste zin

    2 jaar geleden
  • Long

    Die laatste zin is zo waar. omg

    2 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Ten eerste nog Gefeliciteerd!!(yeah)(hoera)
    En ten tweede wat een geweldig geschreven hoofdstuk!
    We hebben op één centimeter na dezelfde lengte, waarbij zij de fysieke voorsprong heeft. Op die manier lijkt het duidelijk dat ze voor altijd de rol van grote zus heeft. Dat heb ik ook met mijn zus(lol)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel!
      En wat grappig dat je hetzelfde hebt met jouw zus haha

      2 jaar geleden
  • Sombre

    Yesssss, eindelijk ! (:

    2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Wooww hij is heel wijs, mooi beschreven:O(H)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel!
      Ik hou van wijze mensen (:

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen