Foto bij 7.1

Nieuw hoofdstukje met dank aan de te lieve persoon die dit verhaal heeft genomineerd voor "De beste verhalen van Quizlet"
<3

Dinsdag
In gedachten verzonken kleed ik me om. Ik trek mijn grijze joggingbroek aan met een strak, zwart shirtje. Gelukkig sporten we inmiddels weer binnen. Meneer Ten Cate staat in het midden van de gymzaal ons al op te wachten en ik glimlach als ik de baskets zie hangen. Basketbal bleek één van mijn verborgen talenten merkte ik in de brugklas en sindsdien werd het de enige sport op school die ik echt leuk vond. Ik bind mijn haar vast in een paardenstaart. Laurens, één van de weinige normale jongens uit mijn klas, blijkt mijn redelijke talent onthouden te hebben en hij geeft me dan ook enthousiast een high-five als ik bij hem in het team wordt ingedeeld. We beginnen aan het eerste spelletje en vol enthousiasme stort ik me in de strijd. Ik schep niet graag op over mezelf, maar ik ben toch de meest stabiele en aanvallende factor in het team.
‘Heel goed Jasmijn!’ roept Ten Cate en ik hoor de verbazing in zijn stem. Vorig jaar had ik van iemand anders les en ik weet dat ik qua inzet lang niet altijd bij de besten hoor. Hij fluit op zijn vingers, als teken dat we moeten wisselen. Als Daan met zijn team aan komt lopen, kan ik een glimlach niet onderdrukken.
‘Jasmijn, we hebben je nodig,’ fluistert Laurens.
‘Dan moet jij Daan verdedigen,’ zeg ik.
‘Valerie duikt er wel bovenop,’ grinnikt hij. Ik schud mijn hoofd. ‘Oké, oké, ik probeer het wel. Al denk ik dat hij mijn tanden eruit slaat.’
Meneer Ten Cate fluit opnieuw en ik ga in het midden staan, tegenover Daan. Hij trekt spottend zijn wenkbrauwen op. Ten Cate gooit de bal in de lucht en ik spring de lucht in, een fractie eerder dan Daan, waardoor ik de bal opzij tik. Laurens heeft de bal klemvast en ik ren razendsnel naar voren. Ik vang de bal, draai en scoor. Lachend steek ik mijn vuist in de lucht. In die tijd is Daan al aan de overkant. Laurens gaat aarzelend voor hem staan en ik erger me aan zijn passiviteit. Daan scoort gemakkelijk en kijkt me triomfantelijk aan.
Na tien minuten spelen kan ik het niet meer aanzien en ik stuur Laurens naar mijn plek. Zonder enige terughoudendheid ren ik naar Daan en sla de bal uit zijn hand. Makkelijk gooi ik die naar een teamgenoot.
‘Ik wist niet dat je zo goed was,’ zegt Daan buiten adem.
‘Dank je.’ Ik haal een bal uit de lucht, die voor Daan bedoeld is en gooi die terug.
‘Waarom wisselde je met Laurens?’ vraagt Daan.
‘Ik durf je tenminste te verdedigen. Kom op, hij liet je alle kanten op gaan,’ zeg ik gefrustreerd.
Daan grijnst breed. ‘Dat beviel mij beter,’ zegt hij lachend.
‘Mij niet.’ Ik grijns minstens even breed. Het spel eindigt in 24-22 voor mijn team en ik kijk Daan aan.
‘Goed gespeeld Jasmijn, mijn complimenten,’ zegt meneer Ten Cate. ‘Basketbal je?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Dank u.’
Daan komt naar me toelopen. ‘Gefeliciteerd.’ Hij buigt even naar me toe. ‘Zie ik je straks?’ vraagt hij.
‘Het is dinsdag,’ mompel ik en ik weet dat ik zijn uitnodiging af zou moeten wijzen. Ik weet heel goed waarom ik me niet zo onderdanig op moet stellen en toch voel ik dat ik ga toegeven, niet in de laatste plaats omdat ik zo graag hoogte van hem wil krijgen.
‘Alsjeblieft?’ Daan kijkt iets omhoog, waardoor er rimpels in zijn voorhoofd ontstaan. Ik zou inmiddels gewend moeten zijn aan zijn intense, donkere ogen, maar de waarheid is dat ik stilzwijgend ja schreeuw, voordat ik er daadwerkelijk over na heb gedacht. Zijn mondhoeken krullen omhoog. ‘Het is best leuk, je hoeft niet zo te vechten tegen jezelf.’ Hij duwt kort tegen me aan. Ik zucht diep en loop weg, naar de kleedkamers.
‘Wat was dat tussen jou en Daan?’ vraagt Elena onmiddellijk.
Iedereen staart me aan en ik zoek naar mijn spullen, die ik na een korte scan van de ruimte vind. Ik hoest eens door de gemengde lucht van zweet en deodorant.
‘Ik weet niet wat je bedoelt,’ zeg ik, terwijl de paniek door mijn lichaam raast. Ik weet oprecht niet wat Daan met ons contact bedoelt. Het is niet diepzinnig te noemen, maar ook zeker niet oppervlakkig.
‘Je weet zelf ook dat hij met niemand praat en plotseling staan jullie een compleet gesprek te voeren, terwijl hij om iets wat jij zegt moet lachen. Ik heb hem nog bijna nooit zien lachen,’ moppert Elena.
‘Hij was verbaasd dat ik kon basketballen, net als meneer Ten Cate trouwens. Dat is alles,’ zeg ik zo kalm mogelijk. Snel kleed ik me om en ik prop al mijn spullen in mijn tas. Ik haal mijn schooltas uit mijn kluisje en trek mijn dikke winterjas aan. Geconcentreerd wikkel ik de sjaal om mijn hals en ik loop naar buiten, om mijn fiets te zoeken. Ondanks dat ik nu al voor het vijfde jaar op deze school zit, moet ik nog steeds iedere middag zoeken naar mijn simpele, grijze damesfiets. Ik zou ervoor kunnen kiezen om een vaste plek uit te zoeken, maar op één of andere manier vergeet ik dat ’s ochtends steeds.

Reacties (5)

  • GossipGirl21

    Hahaa dat laatste.

    2 jaar geleden
  • Poehler

    En ook weer is die laatste zin zo waar hahaha, wat is dat toch met laatste zinnen? :'D

    2 jaar geleden
  • Sombre

    Joehoeeeeeee! ik ga dit verhaal echt nog een keer lezen als hij af is, in één keer.

    <3

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Kijk, dat zijn goede voornemens waar ik van hou :')

      2 jaar geleden
  • Slughorn

    Iemand is jaloers (:
    Hihi leuk hoofdstuk!!

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Nee joh, het kan haar nieeets schelen :')

      2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Oef Elena is jaloers!

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      En, is er iets waar ze jaloers op kan zijn, denk je?

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen