Foto bij 7.3

‘Daar heb ik over nagedacht en ik ben het met je eens. Afwijken is interessant, omdat de hele wereld een perfect plaatje moet zijn. Ik vermijd sociaal contact en jij verbaasde je daarover, omdat het anders was. Jij vermijd sociaal contact en ik verbaasde me daarover. Ik denk dat ik je snap, maar dan verras je me weer. En dat zorgde ervoor dat ik je ook nu wilde spreken. Je bent tot nu toe het enige meisje dat bevriest door mijn lichamelijke aanwezigheid, maar vervolgens wel haar diepste gedachten met me deelt. Je cijfert jezelf compleet weg en tegelijkertijd ben je de enige die me durft te verdedigen, of dat nu bij basketbal of in de klas is.’ Daan laat zijn sigaret op de brug vallen en draait die uit met de punt van zijn afgetrapte, zwarte schoenen. ‘Een van de eerste dagen liep je met die blonde jongen, Laurens heet hij toch?’ checkt Daan. Ik knik, herinner me direct het moment waar hij het over zal gaan hebben. ‘Ik hoorde je zeggen dat je niet wist wat je van me vond, omdat je me niet kende. Hij zei dat hij me arrogant vond en noemde daar redenen voor. Ik ergerde me aan jou, niet aan hem.’ Daan lacht kort, als hij mijn ongetwijfeld verbaasde uitdrukking ziet. ‘Ik vond je hinderlijk politiek correct, omdat je niet zei wat je vond. Tenminste: dat dacht ik toen. Nu denk ik dat je het echt meende. Toch?’ Hij kijkt me vragend aan.
‘Ik had nooit verwacht dat de mening van anderen je iets deed,’ laat ik me ontvallen.
‘Dat was niet mijn vraag.’ Daan springt soepel op de brugleuning.
‘Ik meen altijd wat ik zeg. Ik denk alleen meer dan ik zeg,’ vertrouw ik hem toe, terwijl ik me een kwartslag draai, zodat ik hem aan kan kijken. Ik zie een twinkeling verschijnen in Daans ogen en ik verstrak, omdat ik niet weet wat hij van plan is.
‘Wie is je belangrijkste vriendin?’
‘Feline, mijn nicht,’ zeg ik zonder twijfel. Had Daan verwacht dat ik vrienden had? Ik, de einzelgänger?
‘Heb je het met haar over mij gehad?’ vraagt hij nieuwsgierig.
Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen, maar het laatste wat ik aan hem zal toegeven, is dat ik het vanaf zijn aanwezigheid in de klas te vaak met Feline over hem heb gehad. Daan schiet in de lach.
‘Goed om te weten dat je altijd eerlijk zult zijn.’ Hij pakt me bij mijn arm. ‘Kom naast me zitten,’ zegt hij en bij ieder ander zou ik het als een bevel opvatten, maar uit Daans mond klinkt het als een uitnodiging. Ik klim op de brugleuning en schuw niet om oogcontact te maken.
‘Ja, ik heb het met Feline over je gehad,’ zeg ik, het bij de korte versie houdend.
‘Wat heb je haar verteld?’ vraagt hij. Zijn ogen twinkelen en hij heeft een brede glimlach op zijn gezicht.
‘Ze zei dat ik over je praatte alsof je een verregende puppy was en dat ik je niet loslaat, of je dat nu leuk vindt of niet,’ zeg ik triomfantelijk.
Daan schudt zijn hoofd. ‘Dit bedoel ik. Je bloosde, waardoor ik dacht dat je mijn uiterlijk stukje voor stukje had geanalyseerd met je nicht, maar zoals altijd blijkt dat jij boven die onzin staat. Bovendien dacht ik dat ik je hier weken mee kon plagen, maar je hebt me kalm op mijn plek gezet. Al vind ik de verregende puppy nogal een belediging.’ Hij haalt zijn mobiel tevoorschijn. ‘Ik ga ervandoor. Onthoud alleen dat ik geen puppy meer ben, om het in jouw bewoordingen te zeggen. En je bent niet de enige die vasthoudt.’ Daan springt van de brugleuning. ‘Ga naar huis, het is koud. Tot morgen.’ Hij pakt zijn fiets en fietst weg.

Langzaam laat ik me in het koele water zakken en ik adem een paar keer flink door, zodat mijn lichaam aan de lage temperatuur went. Ik zet me af tegen de wand en ik merk hoe heerlijk het is om op de automatische piloot over te schakelen. Slag voor slag kom ik vooruit en het is een welkome zekerheid dat ik het komende uur kan voorspellen. Mijn gedachten zullen steeds meer naar de achtergrond verdwijnen, waardoor ik kan focussen op het gevecht tegen mijn vermoeidheid. Ik ben altijd compleet leeg als ik het zwembad uitkom en hoe meer gesloopt ik ben, hoe drukker mijn hoofd was. Verbazingwekkend genoeg is er slechts een half uur voorbij als mijn gedachten stiller worden, terwijl mijn lichaam nog prima door kan. Ik heb de ontspanning tijdens het zwemmen gemist en ik ben blij dat ik eindelijk voor het plezier kan zwemmen, in plaats van alleen om de noodzaak. Eindelijk zorgt het afspreken met Daan voor een glimlach in plaats van frustratie. Als ik naar mijn fiets loop, kijk ik hoe laat het is en snel toets ik het telefoonnummer van thuis in.
‘Zeg het eens,’ zegt mijn vader opgewekt.
‘Ik was de tijd vergeten. Ik ben nog bij het zwembad. Over een kwartiertje ben ik wel thuis,’ zeg ik.
‘Oké, tot straks. Fijn dat je even belt,’ zegt hij.
Ik verbreek de verbinding en bel direct Feline. ‘Zin om vanavond nog af te spreken?’ vraag ik.
‘Dit is echt bizar! Ik wilde je net een berichtje sturen,’ zegt ze verbaasd. ‘Ik kom over een uurtje naar je toe, oké?’
‘Gezellig, tot straks,’ zeg ik.
Zodra ik thuis ben en mijn eten op heb, ga ik naar mijn kamer en ik staar naar buiten, hoe donker het ook al is. Het is rustig in mijn hoofd en dat heb ik sinds dat Daan bij me in de klas zit niet meer gehad. Dat hij één van de redenen is, had ik nooit kunnen bedenken. Ik ga languit op mijn bed liggen en sluit mijn ogen. Wat zou hij de volgende keer vertellen? Zullen we eens echt afspreken, in plaats van op een bruggetje gaan staan? Alleen al bij het idee om hem hier eens thuis uit te nodigen, verstrakt mijn lichaam. Plotseling herinner ik me wat Bastiaan me afgelopen weekend vertelde. Hij zou Daan nog wel eens bij me thuis zien.
‘Hoi,’ klinkt er opgewekt en ik schiet overeind. Ik omhels Feline. ‘Lekker gezwommen?’ vraagt ze.
‘Ja, eindelijk weer.’ Ik rek me gapend uit. ‘Beetje te relaxed zelfs,’ lach ik.
‘Mooi zo. Hoe gaat het met je vriendje?’
‘Daan bedoel je?’ lach ik. ‘Dat is niet mijn vriendje.’
‘Je weet wel direct wie ik bedoel.’ Feline laat zich op mijn bed zakken. ‘Vertel.’
Ik ga naast haar zitten en vertel over de afgelopen uren. De details laat ik achterwege, terwijl ik haar normaal gesproken alles wil vertellen. Het voelt als verraad om haar te vertellen dat Daan een klein plekje boven zijn oog heeft of dat hij mijn schouders af en toe masseert. Aan de andere kant weet ik dat ik het achterhoud, omdat ze me zal vertellen dat ik hem leuk vind. De waarheid is dat leuk vinden mijn gevoel niet omvat. Ik geef om hem, meer dan om mezelf en juist dat is het gevaarlijke. Het is alsof ik instinctief aanvoel dat er voor hem gezorgd moet worden, omdat iedereen hem links laat liggen.
‘Vind je hem leuk?’ vraagt Feline, na afloop van mijn verhaal.
Ik was vergeten dat Feline vaak recht door me heen kan kijken. ‘Niet op die manier, maar ik ben graag bij hem in de buurt,’ geef ik toe.
‘En waarom is dat dan met min tien op een brug?’ vraagt ze scherp.
‘Plus tien,’ verbeter ik haar koppig. ‘Geen idee. Ik voel de ruimte niet om hem hier uit te nodigen. Hij lijkt zich comfortabel te voelen daar en ik vind het niet heel erg, als het maar droog is,’ zeg ik zwak.
‘Als je maar niet alles geeft en niets terugkrijgt,’ besluit Feline en daarmee is het onderwerp Daan afgesloten.

Reacties (6)

  • GossipGirl21

    Waar is de tijd dat ik schreef. Vond dat ook zo leuk net als jij.

    2 jaar geleden
  • Long

    Ik ship ze al wel hahaha

    2 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Dit verhaal is echt een topper!
    Ik vind je schrijfstijl in dit verhaal veel fijner lezen en eerlijl gezegd ook nog wel verbeterd ten aan zien van je vorige verhaal ( dichter bij mij)
    Ga zo door!(Y)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Dankjewel! Kun je misschien uitleggen wat je fijner vindt? Want dat vind ik zelf lastig om te zien.

      2 jaar geleden
    • NicoleStyles

      Poeh.. dat is een lastig. Ik denk dat het de woordkeus is die je in dit verhaal beter gebruikt en miss moest ik ook gewoon wennen aan je stijl. Dit verhaal ligt me qua verhaal ook iets meer dan de andere. Miss ligt het daar ook wel aan ☺

      2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Oké, dank je!!

      2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Het lijkt alsof ze steeds meer naar elkaar toe groeien ofzoxD
    Weer supermooi geschreven zoals altijd!(H)

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Schrijven is zooooo leuk hahah
      Dankjewel!

      2 jaar geleden
  • Slughorn

    Ik vind het best grappig dat blijkbaar niet alleen Jasmijn Daan interessant vond, maar ook andersom (:

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Oehh interessante opmerking (:

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen