Foto bij 9.1

Maandag
In het weekend kon ik slechts bezig zijn met de vraag hoe ik weer contact kon krijgen met Daan. Tijdens de koffiepauze in De Schoutenhof heb ik het er zelfs met meneer Simons over gehad, omdat zijn wijze raad me vaak goed doet. Hij vertelde me dat mannen niet luisteren als ze gelijk denken te hebben en dat vaak degene wint die het hardste schreeuwt. Er sprongen tranen in mijn ogen toen hij me het op het hart drukte om voorzichtig om te gaan met de rebelse jongen. Vervolgens zorgde hij voor een glimlach op mijn gezicht toen hij vertelde over hoe rebels hij was geweest en welke geintjes hij had uitgehaald. Als ik hem zag lachen, bijna ondeugend, voelde ik me altijd licht worden. Hij heeft al zoveel meegemaakt in zijn leven dat het me verbaasd hoe positief hij is gebleven. Door meneer Simons besloot ik om de confrontatie met Daan aan te gaan, iets wat totaal niet bij me past.
Nu ik de bel hoor na mijn laatste lesuur, pak ik mijn spullen snel in en ik loop naar mijn kluisje. Ik doe de juiste boeken in mijn tas en trek mijn jas aan, waarna ik een sjaal om mijn hals wikkel. Geconcentreerd zoek ik mijn fietssleutel en vervolgens ga ik op zoek naar mijn fiets. Het is verrassend aangenaam buiten qua temperatuur en ik denk dat het te danken is aan de felle najaarszon.
‘Je geeft niet op, hè?’ Daan grijnst kort, wat me verbaast. Ik had eerder verwacht opnieuw een geërgerde uitdrukking op zijn gezicht te zien.
‘Nee.’ Ik zet mijn fiets op de standaard en leun tegen de brugleuning. ‘Hoe is het met je?’ Ik heb het lef niet om hem direct te confronteren.
‘Goed, met jou?’ Hij staart voor zich uit.
‘Ook goed. Hoe was je weekend?’
‘Teveel gezopen om me er nog iets van te kunnen herinneren. Ga jij wel eens uit?’ Daan kijkt me onderzoekend aan.
‘Weinig. Het past niet bij me.’
‘Of je hebt het plezier nog niet ontdekt.’
‘Je weet zelf dat het niets voor mij is.’ Ik haal diep adem om de opwellende frustratie te onderdrukken.
‘Ik heb geen idee wie je bent.’ Daan steekt een sigaret op en tikt er twee keer op.
‘Je leek me te kennen. Soms beter dan ik mezelf ken.’ Ik baal ervan dat de sigarettenlook de frisse lucht verdringt.
‘Wat heb je dan gedaan in je weekend?’ Twee tikjes op zijn sigaret.
‘Zaterdag bij het verzorgingstehuis en gisteren heb ik met Feline afgesproken. Dat is mijn nicht.’
‘Dat weet ik, dat heb je me verteld.’
Er gaat een schok door me heen. Heeft hij dat onthouden?
‘Waarom liep je donderdag weg?’ Daan inhaleert diep en blaast de rook dan langzaam uit.
‘Ik had geen enkele reden om te blijven.’ Ik houd mijn adem in, bang voor zijn reactie.
‘En nu wel?’ Daan draait zich iets naar me toe.
Alleen het feit al dat hij me aankijkt en naar mijn antwoord zal gaan luisteren, is al een verschil met afgelopen week. Bovendien voelt het alsof het gesprek gelijkwaardiger zal worden, in plaats van dat hij slechts nare opmerkingen uitspreekt en ik die aanhoor. ‘Ja. Bovendien geef ik inderdaad niet op.’ Ik haal diep adem. ‘Maar…’
‘Hey!’
Ik kijk afwezig even op, maar ik span mijn spieren aan als ik drie jongens op scooters aan zie komen. De jongen op de voorste scooter heeft het vizier open van zijn helm, waardoor ik denk dat hij degene was die ons groette. Hoewel ik het niet heel goed kan inschatten, verwacht ik dat ik de jongens niet ken. Afwachtend kijk ik naar Daan.
‘Hey man.’ Daan zet zich af tegen de brugleuning en loopt naar de jongen toe. De anderen zijn inmiddels ook gestopt en staan in een soort halve cirkel om ons heen. Daan slaat zijn hand ineen met de jongen en slaat hem op zijn rug.
Een andere jongen zet zijn helm af en stapt van zijn scooter. Hij hangt de helm aan het stuur en draait zich dan naar mij toe. Zijn donkere haar is aan de zijkanten opgeschoren, terwijl bovenop zijn haar zelfs vrij lang is. Hij is zelfs langer dan Daan, wat hem een behoorlijk indrukwekkende verschijning maakt. Hij steekt zijn hand naar me uit, die ik schud met mijn handschoen aan.
‘Ik ben Jasmijn.’ Ik forceer een vriendelijke glimlach.
‘Martin. Leuk je te ontmoeten, Jasmijn.’ Hij buigt iets naar me toe. ‘Hoe ken je Daan?’ vraagt hij bijna fluisterend.
‘Van school,’ zeg ik, op een normaal volume.
‘Hallo schoonheid.’ Een tweede jongen omhelst me, nog voordat ik het daadwerkelijk doorheb en omvat mijn gezicht met zijn grote, ruwe handen. Hij kijkt me recht in mijn ogen en vloekt. ‘Daan treft het maar met jou.’ Hij laat me los en verbouwereerd blijf ik staan.
‘Ik ken Daan van school,’ breng ik moeizaam uit. Ik heb de neiging om over mijn wangen te vegen, alsof ik daarmee de aanraking van de jongen weg kan poetsen. ‘Ik ben Jasmijn.’
‘Daan, wat is dit nu? Laat je zo’n chick zomaar lopen?’ De jongen draait zich van me af.
Gewoonlijk zou ik geïrriteerd raken door het feit dat iemand zich niet eens aan me voorstelt, maar nu bekruipt me een ander, veel vervelender gevoel. Ik voel me enorm opgelaten en zou het liefst vluchten.
De derde jongen, met kort haar en een hoekig gezicht, zet een paar stappen naar me toe en neemt me van top tot teen in zich op. ‘Jasmijn.’ Hij zucht eens diep. ‘Vertel eens. Ben je even onschuldig als hoe je eruit ziet?’ Hij grinnikt kort.
Ik kijk hem met grote ogen aan, waardoor de jongens in de lach schieten, ook Daan. Dat laatste raakt me nog het meest. ‘Ik zal gaan.’ Ik recht mijn rug.
‘Blijf.’ De jongen die me omhelsde, kijkt me aan. ‘Ik was te verrast door je schoonheid, dus heb ik me helemaal nog niet voorgesteld. Ik ben Jeff.’
‘Leuk je te ontmoeten,’ lieg ik.
‘Dat vind ik ook.’
‘Ik zal jullie alleen laten.’ Helaas klink ik weinig overtuigd, geïntimideerd door de grote, ongetwijfeld sterke jongens.
‘Jeff zei toch dat je kon blijven?’ Daan trekt zijn wenkbrauwen op en daarmee is mijn verzet gebroken.

Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Kom op Daan

    2 jaar geleden
  • Long

    Ugh ik hoop dat Daan voor haar opkomt want een gozer die annoying doet met zijn vrienden is het meest vreselijke :')

    2 jaar geleden
  • Slughorn

    Gewoon rennen! Keihard rennen. Dat is mijn advies (':

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ik voel zo met je mee (: en ik vind mezelf altijd cru als ik mijn geliefde personages in narigheid breng, maar het zorgt wel voor ontwikkeling (':

      2 jaar geleden
    • Slughorn

      Dat is waar. Maar dit is gewoon beetje creepy. Ik verdenk Daan er zelfs stiekem van dat hij dit expres heeft gedaan, hen uitgenodigd zou maar zeggen (':

      2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Woww zoals altijd weer mooi geschreven!
    (Y)

    2 jaar geleden
  • Sombre

    I don't like the vibe that they are givingggggg. RUN babygirl.

    2 jaar geleden
    • xTrueStoryx

      Ohh dat vind ik tof, als een scène een 'achtergrondgevoel' oproept. Jeeeejjj

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen