Foto bij 055

Wauw, ik realiseerde me opeens dat we hier een heel hoofdstuk achterlopen... Misschien ook omdat de lezers op Wattpad wat actiever zijn dan hier. Maar ik ben zelf ook weg geweest voor een periode en ik ben van plan weer veel actiever op Q te worden. Dus hierbij het eerste stukje van het hoofdstuk. (:

En onze Captain is weer terug!

Nevra totaal negerend liep Killian de ruimte binnen. "Willow!" Hij stak zijn hand naar me uit maar Oleander stopte hem en in een wilde beweging tikte hij Killian zijn hand weg en in diezelfde beweging drukte hij hem tegen de muur van het hutje aan. "Blijf bij haar uit de buurt!"
Even was het geheel stil in de ruimte. Ook Nevra leek nog niet te reageren op de gehele situatie.
Aan de verstrakkende kaaklijn van Killian kon ik merken welke kant dit op ging.
"Laat me los en laat me bij haar, ik snap dat je zo nodig de ridder op het witte paard uit wilt hangen, maar het slaat nergens op."
De jongen die zich beschermend voor me opgesteld had en hem nog steeds tegen de muur aan hield snoof echter. "Het slaat nergens op? Haar aan jou toevertrouwen? Waarom zou ik? Jij bent grotendeels de aanstichter geweest van haar leven vol mishandeling. Het is geen goede manier om je zogenaamde grote liefde tot je te winnen door haar ouders te vermoorden."
Killian keek even naar de grond met oprechte spijt, zijn ogen schoten al snel mijn kant op. "Ik zweer het je, ik wist niet dat het jouw ouders waren." Hij slikte. "Het...Het was in opdracht van de vrouw die zichzelf je moeder noemt, ik wist niet dat..."
“Dan nog had je het niet moeten doen. Ik snap in het kader van je piraten persona dat je dacht, alles voor rijkdommen.” Oleander leek alles in één adem te willen uiten, wat hem een beetje buiten adem liet klinken aan het einde van de zin, maar het had diens gewenste doel toch bereikt.Killian was helemaal stil gevallen terwijl zijn ogen de grond vonden en hij leek zich ook niet meer te verzetten tegen Oleander. Zijn lichaamstaal sprak boekdelen.
“Killian…” Maar ik wist ook niet precies wat ik moest zeggen. Ik kon de gedachtegang van beide jongens wel begrijpen. Killian zat met overstromende spijt en Oleander had gelijk dat hij er wel voor gezorgd heeft dat mijn leven veranderde in een ware hel. Al heeft hij me de afgelopen tijd ook enorm geholpen om mijn leven beter te maken. Niet uit schuldgevoel, maar uit...Wel, het begon als een ontvoering. Ook al redde hij mij van mijn oom en neef. Hij heeft me niet lang daarna een leven vol liefde en bescherming gegeven. Een drukkende stilte nam bezit van de ruimte. Alleen het geschuifel van voeten van de personen hierbinnen aanwezig en vage geluiden vanuit het dorp waren hoorbaar. Mijn ogen sperden zich echter open toen ik nog een paar voeten hoorde schuifelen buiten de onze om, gevolgd door een harde bons op de deurpost. "Het spijt me om deze reünie te verstoren, maar wij zouden graag zaken af willen handelen met onze eigen reünie. Jammer genoeg ontbreekt onze ster van de avond nog." Die stem. Als ijswater kroop die over me heen en wist diens weg te vinden naar mijn oren. Mijn oom stond nonchalant tegen de deurpost aangeleund.
Een ontspannen maar kwaadaardige grijns speelde zich over zijn gehele gezicht af. "Wees een verstandig meisje en kom als het je gevraagd wordt ." Hij nam een rustige slok van zijn heupflacon alsof hij alle tijd van de wereld had en ik kon zelfs de sterkte van de alcohol die erin zat al vanaf hier ruiken. "Zodra de familiezaken afgerond zijn en ik mijn vergoeding heb zullen we wel zien of Willow nog in staat is om naar jullie terug te keren." Zijn grijns werd alleen maar breder en in een reflex greep ik me vast aan Oleander zijn arm, waarna ik langs hem heen gleed en me aan Killian vast klemde die zijn armen direct beschermend om me heen sloeg. Als ik op iemand moest rekenen om me te beschermen zou ik Killian kiezen. Hij had me al eerder van mijn oom en neef gered en ik wist ongeveer wat zijn gevecht en strategische technieken zijn. Daarnaast had ik Oleander nooit echt zien vechten. En mijn hart klopt nog steeds oorverdovend hard voor de man waaraan ik me nu vastgeklemd had. We hebben of doen allemaal wel eens iets in het leven waar we spijt van hebben, willen vergeten of anders hadden willen doen. Killian is daarin geen uitzondering, ik was daarop ook geen uitzondering. Dus wat Killian ook gedaan had in het verleden, dit is het heden. Mijn heden. Ons heden. In dit heden zou ik altijd voor Killian kiezen. Mijn Killian.
"Killian..." Ik wilde hem zeggen dat ik het hem vergeven heb, maar hij leek mijn ondertoon al te begrijpen en legde een hand op mijn kruin. "Ik laat je niets meer overkomen,love."
Ik wilde hem omdraaien zodat ik hem aan kon kijken en om misschien wel meer kon doen dan enkel dat, ondanks de dreiging die zich voor ons afspeelde, maar mijn ogen vonden een bewegende schaduw achter mijn oom. Iemand anders dan Leal, want die dook nog weer op achter de man die nu met diens eigenzinnige flair naar binnen liep. "Bedankt dat je ons naar haar toe heb geleid, Captain." De man met de naam Rumpelstiltskin was naast mijn oom en neef in de deuropening verschenen. "We kunnen altijd vertrouwen op jouw... Speurkunsten." Hij grinnikte zijn merkwaardig lachje en zijn ogen gingen niet naar mij toe, maar naar Nevra. Ons verder totaal lijken te negeren.
"Dacht je nou echt dat jij je voor me kon blijven verstoppen?"
Die lachte echter schamper. "Het was te proberen."
"Een deal is een deal, dearie."
"Niet als de deal zoveel achterbakse achterdeuren heeft als de onze, Dark one." Nevra had zich nog weer tussen ons drietal en onze achtervolgers geplaatst. "Laten we eerst onze zaken bespreken en tot een compromis komen. Wat voor zaken je ook hebt met de jeugd kan nog wel even wachten. Wat zijn een aantal uur in vergelijking met het lange leven dat wij beiden al leven?"
Nevra. Wat voor overeenkomst hij ook maar gesloten had met de Dark One en waar hij duidelijk niets meer mee te maken wilde hebben, zette hij in om ons te kunnen helpen.
"Nevra..."
"Nee Willow." Nevra had zich naar me omgedraaid en pakte mijn uitgestoken hand vast.
"Ik loop al lang genoeg voor hem weg. Eens moest de dag zijn dat ik hem onder ogen kom. Dus neem je vrienden bij de arm en ga zo snel mogelijk weg van hier. Neem de achteruitgang." Hij gaf me een zacht duwtje in de rug ter aanmoediging, maar ik kwam sputterend weer tot stilstand. "Welke uitgang?" Ik had nog geen tweede deur gezien in deze hut, alleen de doorgang die onze belagers zo roemrijk blokkeerden. "Die daar." Hij knipte snel in zijn vingers en ik wist wat ik zou zien als ik me om zou draaien. "Ga nu snel." En ik deed precies wat hij van me vroeg. Ik kneep de beide mannen in hun armen en begon hen met me mee te trekken richting de inderdaad plots verschenen deur.
"Oh, zij gaat nergens heen." De woorden kwamen als een sis over de lippen van de Dark One heen.
De deur sloeg vlak voor onze neus dicht en verdween. “Wees nou zo vriendelijk en kom hier.”

Reacties (1)

  • Raw

    OMGYESSS EEN UPDATE
    ZO AWESOME DIT:D
    I missed this:D

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen