Ik heb gescoord samen met Nathan. Ik heb met zijn hulp de gelijkmaker weten te scoren. Doordat het ons gelukt is om samen te werken, maken we weer een kans om te winnen. Nog maar één doelpunt en we staan weer voor.

Ik kijk naar Axel, die minder triest en ongelukkig lijkt dan een paar minuten geleden, maar erg hoopvol ziet hij er nog steeds niet uit. Ons winnende doelpunt moet van hem komen. Hij moet scoren deze wedstrijd. Ik denk niet dat hij zichzelf anders vergeeft, wat de uitslag ook mag zijn.

Cassi en Xavier daarentegen zijn heel wat optimistischer en enthousiaster en zitten weer vol nieuwe energie. Ze praten druk over hun eigen techniek en mijn zusje legt lachend haar hand op zijn schouder. Als hij van kleur verschiet, kan ik niet anders dan lachen en Izzy een veelbetekenende blik geven. Hoeveel duidelijker moet het worden voor Cassi iets opmerkt? En als ze het dan eindelijk opmerkt, wat dan? Met Cassi weet je het nooit. Ze heeft al eens eerder een relatie met een alien gehad, hoewel Xavier - moet ik toegeven - heel wat minder vreselijk is. Hoewel dat heel anders was, toen we nog bij Alius zaten.

Nathan heeft duidelijk ook een goed humeur gekregen, want hij spreekt Caleb aan, met een glimlach om zijn gezicht. "Het was echt een geweldig samenspel, hè.”

Heel even is Caleb, net als vele anderen waaronder ik, overdonderd door al deze plotselinge vriendelijkheid en optimisme, maar dan krijgt zijn gezicht weer de hooghartige uitdrukking die we van hem gewend zijn. "Het enige dat telt voor mij is dat we winnen." Zonder deel te nemen aan de vreugde of zelfs maar een uitleg te geven wat dit botte gedrag betreft, loopt hij terug naar zijn plaats, ons verbaasd achterlatend.

"Waarom gedraagt hij zich zo?" zucht Nathan, al klinkt het eerder teleurgesteld dan boos.
Jude grinnikt echter. "Caleb Stonewall is zo. Dat is alles."

"Hm, je hebt gelijk." Nathan knikt instemmend en ook ik kan dat niet ontkennen. Caleb is geen sociale vlinder, zoveel heb ik ondertussen ook wel begrepen.

"Ja, absoluut." Ik knik ook en kijk de jongen na, maar hij kijkt niet op of om.

"Ze waren in staat om ter plekke een Supertechniek te ontwikkelen,” hoor ik Changsu Choi tegen zijn teamgenoten zeggen, terwijl ik me naar mijn plaats terug begeef.

Ik wil meteen in protest gaan en hem iets toe schreeuwen, maar ik weet me te beheersen. Ik wil geen ruzie veroorzaken en de goede sfeer in ons team verpesten. Maar eh, ter plekke? Oh nee, echt niet. Er zit tijd en moeite in die techniek. Hurley en ik hebben keihard gewerkt daarvoor. Ja, Nathan vogelde ter plekke uit hoe hij Hurleys plek in de techniek over moest nemen, maar dat betekent niet dat we de techniek ter plekke ontwikkelt hebben.

"Ik heb het toch gezegd,” zegt Byron glimlachend. “Inazuma Japan is erg sterk."

Daar kan ik me wel in vinden. We zijn sterk, heel erg sterk zelfs. We gaan nog een keer scoren en hen verslaan.

Claude komt erbij staan, met een spottende grijns op zijn gezicht, die me helemaal niet aanstaat. "Ach wat, uiteindelijk zijn de winnaars-"
"- De Fire Dragons, en dat zijn wij," vult Bryce hem aan, met zo'n zelfde grijns.

Ik huiver en loop snel door. Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar ze zitten ernaast. De overwinning is voor ons. Niemand gaat mijn kans om Paolo weer te zien van me afpakken.

Ik zoek nog even oogcontact met mijn vriendje, maar hij is diep in gedachten verzonken en merkt mijn pogingen om zijn aandacht te trekken niet op. Er is niets, helemaal niets, wat hem nu kan bereiken.

Mark werpt ook een bezorgde blik op Axel, maar dan herpakt hij zijn gebruikelijke vastberadenheid weer. Hij grijpt zijn aanvoerdersband vast en lacht ons toe. “Oké jongens, we gaan winnen. Dus we gaan naar het WK!”

Vanuit het team klinken enthousiaste kreten en ik juich vrolijk mee. Het FFI is nu écht binnen handbereik.

Het spel gaat verder en meteen bestormen de Fire Dragons onze helft, opeens bloedfanatiek, nu ze niet langer voor staan.

“Zo gemakkelijk komen jullie er niet langs, hoor,” roept Nathan dapper terwijl hij op hen af rent om ze tegen te houden, maar ze weten hem zonder al te veel moeite te passeren.

“Opletten, linkervleugel!” waarschuwt onze aanvoerder, terwijl de aanvoerder van de Fire Dragons zijn team toe schreeuwt hoe belangrijk het is dat ze nu scoren.

Byron bevindt zich inmiddels al voor het doel, hoog in de lucht met zijn grote, lichtgevende vleugels en voor we iets kunnen doen raast zijn Machtige Breek op Mark af.

De Vuist der Gerechtigheid is gelukkig genoeg om het schot te stoppen, al kost het Mark wel moeite. Ik betwijfel of Darren erin geslaagd was om een schot zo krachtig als Byrons Machtige Breek tegen te houden. Ik ben blij onze aanvoerder op het doel te hebben.

Maar kort nadat onze verdediging de bal naar voren begint te spelen, heeft Byron hem al terugveroverd. “Dat had ik ook verwacht,” zegt hij met een kalmte die me zenuwachtig maakt. Ze hebben iets achter de hand, dat kan niet anders. En ja hoor, daar gaat hij weer. Maar deze keer is hij niet de enige: vanuit het niets schieten Bryce en Claude hem te hulp.

“Nee!” schreeuw ik over het veld, maar ik ben te ver weg om iets te kunnen doen. “Mark!”

“Wat is dat?” vraagt Austin geschrokken en Archer vloekt gefrustreerd. De bal vliegt met ontzagwekkende snelheid op het doel af, in een chaotische mix van ijs, vuur en veren, in een techniek die op onze eigen oude, vertrouwde Inazuma Breek lijkt.

De Vuist der Gerechtigheid is niet genoeg om deze Chaos Breek te stoppen, wat Mark ook probeert. Darren mag zichzelf gelukkig prijzen dat hij nu niet daar staat, want onze keeper, Inazuma’s beschermengel, wordt hard opzij gesmeten en de bal vliegt in het net. We staan weer achter. Zo plotseling als het eindelijk binnen ons bereik kwam, zo snel is het ook weer vervlogen.

Byron geeft Bryce en Claude een high-five, maar op dit moment kan ik niet blij zijn voor mijn oude teamgenoot en vriend. Niet nu hij tussen mij en mijn broer komt te staan. Deze overwinning krijgen ze niet. Dat nooit.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here