Dit is echt een regelrecht rommeltje, maar geen zorgen, het volgende hoofdstuk wordt overzichtelijker(Y)

’Emily! Emily!’ Ik rende de woonwagen binnen, wapperend met het papiertje met het telefoonnummer tussen mijn wijs-en middelvinger. ‘Wat?’, vroeg ze met een blik op het papiertje. ‘Heb je Leah’s nummer gekregen of zo?’ Ik werd rood en schudde mijn hoofd. ‘Wan wie is het dan?’ ‘Die man.’, siste ik. ‘Welke man?’ ‘Verdomme Emily, dé man! Die enge gast waar ik het steeds over heb die naar me zit te gluren! Ik heb je over hem verteld, maar jij geloofde me niet! Hij wilt dat ik het circus verlaat en voor hem kom werken; God mag weten waarom.’ Emily keek plotseling bang, en slikte. ‘En?’ ‘En wat?’ ‘Ga je voor hem werken?’ ‘Pardon!? Ben je helemaal gek geworden?! Natuurlijk niet! Waarom zou je dat denken?’ Emily friemelde zenuwachtig met de onderkant van haar t-shirt. ‘We hebben heus wel door dat Barker je weer slecht behandeld, hoor. Ik zou het begrijpen als je weg zou willen.’ ‘Natuurlijk wil ik dat niet!’ Ik snelde naar Emily toe en sloeg mijn armen om haar heen toen ik zag hoe verdrietig ze plotseling leek.
‘Ik ga heus niet zomaar weg, echt niet.’ ‘Beloofd?’ ‘Beloofd.’

Tot mijn verbazing, zat de man er de volgende dag niet. Stoel 62 was leeg, en hij zat ook nergens anders in het publiek. Ergens voelde ik me ongelofelijk opgelucht, ergens voelde ik me bezorgd. Het leek niet te kloppen, alsof er iets mis was.
Toch was het prettig, om weer eens een show zorgeloos op te kunnen voeren. De honden leken die dag extra goed te luisteren, en ik had Ten geen één keer op zijn tenen getrapt (wat nog wel eens vaak gebeurde). Ik had zelfs na afloop even gauw één van Barkers leeuwen een aai kunnen geven voordat die weer meegesleurd werd.

Toen ik terug kwam bij de woonwagen, kwam ik er pas achter dat het geregend had. De grond rond de wagen was blubberig en de geur van natte planten en zand drong mijn neus binnen.
‘Hè getver, Emily.’, klaagde ik terwijl ik naar binnen stapte. ‘Ben je nou met je modderige laarzen naar binn-‘ Ik stopte abrupt met praten toen ik zag dat Emily op haar bed lag met ergens een spoortje modder in de wagen, en ook nergens teken van modderige laarzen. ‘Pardon? Wat heb ik nou weer gedaan?’ Ik schudde verward mijn hoofd. ‘Er stonden buiten overal voetafdrukken van laarzen in de modder, die het trapje op gingen. Ik dacht dat jij met je vieze laarzen naar binnen was gegaan, maar alles hier is schoon, dus je hebt het vast al opgeruimd.’ Emily werd bleek. ‘Ik heb geen laarzen. Leo, ik heb de hele tijd binnen gezeten sinds dat jij weg ging voor de show, omdat het regende. Ik hoorde wel wat voetstappen rondom te wagen.’ Ik zuchtte, schopte mijn schoenen uit en ging naast haar zitten. ‘Het was vast gewoon een andere artiest.’, concludeerde ze. Ik knikte instemmend, maar vroeg me af of er wel andere artiesten waren geweest die net als Emily niet bezig waren geweest met de show.

De volgende ochtend had ik verwacht te kunnen uitslapen omdat we een vrije dag hadden, maar ik werd ruw uit mijn slaap gewekt door een harde hand die aan mijn schouder schudde. ‘Leo, wakker worden.’ Ik gromde en opende mijn ogen. Het was Tyler die me gewekt had. ‘Wat is er aan de hand?’, vroeg ik in een slaperige stem. Ik wreef over mijn gezicht en slingerde mijn benen over de rand van het bed. ‘Barker wil je spreken.’ ‘Waar?’ ‘In zijn kantoor.’ Barkers kantoor was ook een woonwagen, maar het werd alleen gebruikt door Barker wanneer hij werk te doen had of als hij iemand om een heel belangrijke reden moest spreken. ‘Waarom?’ Mijn stem beefde en ik was geschrokken. Wou Barker me ontslaan of zo? Wat was er zo belangrijk dat hij me nú in zijn kantóór moest spreken?
‘Kleed je aan.’, tipte Tyler. ‘Is het zo belangrijk?’ Tyler gniffelde en zei dat ik echt niet in mijn pyjama in Barkers kantoor kon verschijnen. We spraken zachtjes, aangezien Emily nog steeds aan het slapen was.
‘Weet jij wat er aan de hand is?’, vroeg ik met mijn hoofd in mijn shirt. ‘Nee, ik ben nergens over geïnformeerd. Ik weet alleen dat Barker jou wou spreken en dat Ten er ook is.’ ‘Word ik ontslagen?’ Tyler lachte hardop en sloeg me op mijn schouder. ‘Natuurlijk niet, dat kunnen ze echt niet maken hoor. Ten slotte ben je hartstikke hardwerkend en onze beste acrobaat.’ ‘Emily en Ten zijn beter.’ Ik schoof mijn gympen aan en haalde een hand door mijn haar zodat het niet meer alle kanten op stond. ‘Emily is veel minder gemotiveerd en Ten focust veel meer op het dansen. Hij is minder flexibel en daardoor misschien wel een betere danser, maar als het om acrobatiek gaat, steel jij echt de show. Barker heeft geen ene reden om je ontslaan, zeker niet aangezien hij je technisch gezien geadopteerd heeft en je niet zomaar op straat kan zetten. Maak je nou maar gewoon geen zorgen, oké?’ ‘O-Oké.’ Ik haalde diep adem en volgde Tyler naar Toom Barkers kantoor.

Reacties (3)

  • aarsvogel

    Oeh, hij moet wel blijven hoor!

    2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Yeasss ik hou van die karakters in je verhaal, amazing story(Y)

    2 jaar geleden
  • Cayline

    Rommeltje of niet:DI still love it

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen