De grond buiten was nog steeds een beetje vochtig van de regen de afgelopen dag, maar de zon was al vol op en liet het vel van de paarden glanzen. Ik zag Kenny al, druk bezig met de paarden, en vroeg me af of Brian er ook al zou zijn.
Het geluid van Tylers vuist die op de ijzeren deur van de wagen bonkte galmde luid over het stille terrein. ‘Kom binnen.’ Ik staarde naar mijn voeten en ging naast Ten in een stoel voor het bureau zitten. Het zicht van vier voeten die achter het bureau zaten, in de plaats van twee, deed me opkijken.
Deze keer had hij geen lange jas aan, maar de grijze hoed en de donkere ogen waren maar al te aanwezig. Ik had wel duizende vragen, maar keek Barker met een stille blik aan.
‘Leo, ik wil je voorstellen aan meneer Haec.’ De man boog zich voorover over de tafel heen en stak zijn hand uit. Ik greep die en schudde onze handen. ‘Meneer Haec is een soort manager, gespecialiseerd in de showbusiness. Hij zou je graag over willen kopen zodat je voor hem kan komen werken.’ Ten werd bleek, ik werd rood, en Tyler deed zijn mond open om iets te zeggen. Ten haf hem een waarschuwende blik die hem de mond deed snoeren. ‘En vanwaar dit aanbod? En voor hoeveel, als ik vragen mag?’ Barker vertelde het bedrag en keek toen vragend naar Haec. ‘Leo is een erg goede danser en acrobaat. Ik kan hem meer bieden dan dit circus, en tenslotte help ik julkie er ongelofelijk mee uit de brand, aangezien jullie het geld wel kunnen gebruiken.’ Ten beet op zijn duimnagel, niet goed wetend wat hij moest zeggen.
‘Wat zeg je er van, Leo?’, drong Barker aan. ‘Mijn antwoord staat vast.’, zei ik vastbesloten. ‘Ik heb het u al eerder gezegd, en ik zal het opnieuw zeggen: Mijn antwoord is nee, meneer Haec.’ Haec gniffelde en drukte zijn tingertoppen tegen elkaar aan. ‘De arme jongen weet natuurlijk niet beter. En hij wilt zijn zusje niet in de steek laten, uiteraard. Maar als je er echt over nadenkt dan-‘ Barker tikte Haec tegen zijn arm en viel hem in de reden: ‘Leo, je denkt niet goed na. Ik snap dat het idee van het circus verlaten je niet aanstaat, maar het is nou eenmaal voor het betere. We hebben het geld nodig, en aangezien je nog steeds niet in vorm bent, kun je ons maar beter hier mee helpen. Wanneer kan hij met je mee?’ Het werd wazig voor mijn ogen, en ik leek even niet meer goed na te kunnen denken. Ging ik werkelijk het circus verlaten? Dat kon toch niet!? Hier was ik opgegroeid, hier had ik gedacht dat mijn toekomst zou liggen.
‘Zijn jullie gek in je hoofd geworden?!’ Iedereen keek met een ruk op naar Tyler die opgestaan was. ‘Denken jullie echt dat Leo zomaar weggeven aan een of andere vreemdeling het circus zou helpen? Zijn jullie dan werkelijk zo dom?!’ Barker keek Tyler beledigd en verontwaardigd aan. ‘Ik denk dat wij toch wel echt weten waar we het over hebben, jongeman. Houd jij je er maar gewoon buiten.’ ‘Nee dat doe ik niet. Ik wil dat jullie nu even naar mij luisteren. Julkie hebben gelijk, ja, misschien zal het ons even wat geld opleveren, maar denk nou eens verder. Denk nou eens verdomme na, als Leo weg is, hebben we nog iemand minder die inkomsten kan maken! Mensen komen omdat ze interessante en vermakelijke dingen willen zien, en als Leo weg is, kan ik jullie verzekeren dat op lange termijn, we alleen maar meer inkomsten zullen mislopen. Als we onze artiesten zo blijven verkopen, dan graven we langzaam ons eigen graf.’ Iedereen was even stil, en Haec mompelde iets overstaanbaars over ‘eentje maakt heus geen verschil’ en ‘brutaal snotjong’. Maar Barker leek even in gedachten verzonken.
Toen stond hij op, keek ons stuk voor stuk aan, en zei: ‘Ik wil dit even gaan overleggen met wat wat andere artiesten. Haec, u hoort morgen van mij. Leo jij ook. Tyler, neem Leo mee terug naar jullie wagens. Ten, kom me helpen met de kooi van de leeuwen, die moet schoongemaakt worden.’

Ik wou meteen terug lopen naar mijn woonwagen, maar Tyler greep mijn pols en trok me mee naar zijn eigen wagen. ‘Laten we Brian meenemen.’ Na tien minuten liepen we met z’n drieën naar de wagen waar Emily nog lag te slapen. De zon was nu al helemaal op en brandde in mijn nek. Het was snikheet. In de verte tsjirpten wat krekels en zoemde een zwerm hommels.

Toen Tyler ook alles aan Brian en Emily had verteld, waren we allemaal even stil. Vier bleke gezichten keken elkaar met angstige ogen aan. ‘Hij..Hij hoeft toch niet echt weg?’, vrieg Brian toen met geschrokken ogen. ‘Nee toch?’, vroeg hij toen wanhopig aan Tyler. Tyler legde zijn hand op zijn broers schouder en schudde zijn hoofd. ‘We weten het echt niet. Maar, ik denk van niet, hoor.’, stelde hij hem gerust. ‘Ik denk dat Barker echt wel realiseert dat ik een punt heb. Het zal ons echt alleen maar geld kosten als we Leo verkopen. We zullen maar moeten afwachten.’
Ik knikte instemmend naar Tyler, maar werd afgeleid door gesnik dat van Emily’s kant kwam.
‘Emily!’, riep ik geschrokken. ‘Niet huilen, please! Het komt goed, geloof me.’ Ik schoof naaf haar toe en omhelsde haar met één arm. Met mijn vrije arm stak ik mijn hand uit en droogde haar tranen. ‘Ik wil je niet kwijtraken.’, snikte ze.
‘Rustig maar, dat gebeurt niet. Zelfs als ik niet meer in dit circus zit, betekent dat toch niet dat je me meteen kwijt bent? Ik kan nog gewoon op bezoek komen, en naar jullie shows komen kijken of andersom.’ Ze knikte, en knuffelde me stevig terug. Mijn schouder werd nat en kleverig van haar tranen.
Tyler kwam ook naar ons toe, en aaide Emily door haar haren. ‘Stop nou met huilen, liefje.’, mompelde hij.
Toen ik op keek van Emily, zag ik Brian. Ik schrok, en het voelde even alsof er een hand van ijs in mijn hart kneep.
Brian zat met zijn knieën opgetrokken, één arm om zijn knieën geslagen, de andere bedekte zijn ogen. Zijn schouders waren aan het schokken, en zijn ademhaling was snel en onregelmatig. Was hij...was hij ook aan het huilen?
‘Brian?’ Hij antwoordde niet. Ik liet Emily los en Tyler nam haar over zodat ik naar mijn beste vriend toe kon kruipen. Ik trok zijn hand weg en zag dat hij inderdaad natte ogen had. ‘Hee... Rustig, Brian. Het komt echt wel goed, geloof me.’ Hij haalde zijn neus op en knikte. Ik kon zien dat hij zijn tranen probeerde in te houden, en zijn snikken in te slikken. ‘Ik wil gewoon niet dat je weg gaat.’, zei hij met een gebroken stem.
‘Laten we maar gewoon hopen dat het niet zo ver komt.’, mompelde ik, en wreef over zijn rug. Hij knikte opnieuw en veegde zijn ogen droog. Toen grijnsde hij en zei zwakjes: ‘Jezus wat ben ik een huilebalk.’

Reacties (2)

  • aarsvogel

    Hoe kan ik dit hoofdstuk gemist hebben??!
    En arme Leo, als er iemand is die ze moeten ontslaan is het wel Barker!

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Je verhaal is zo goed!!!

    2 jaar geleden
    • Snufkin_

      Dank je wel! Ik ben blij dat je het leuk vind ^^

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen