Foto bij 5.

Lenna Parker

Het is vandaag volle maan en het plan zal vandaag in werking gaan, ik adem diep in en wandel het Lacrosse veld op. Het begint ondertussen ook nog eens te regenen, ik haat regen. Er zijn twee lichten op het Lacrosse veld opgelicht en ik sta te wachten, de andere zijn in de buurt en Isaac staat samen met Liam verdoken opgesteld omdat zij één van de snelste zijn. Ik stop in het midden van het veld en de regen heeft mijn kleren al doordrenkt, ik begin het al aardig koud te krijgen als ik een gedaante zie op doemen in het duister. Ik weet dat het Peter is dus ik blijf staan en recht mijn rug, geen angst tonen. Hij kan dit voelen, ik adem diep in en uit. "Lenna, eindelijk heb ik je eens alleen en ga je niet weg rennen." De stem van Peter komt dichter en dichter, hij stopt vlak voor me en ik bijt op de binnen kant van mijn wang, "Wat wil je van me?" Vraag ik meteen, "Ohn Lenna, meteen to the point. Laten we elkaar eerst beter leren kennen." Hij wil mierzoet overkomen maar ik geloof geen moment van zijn act, "Jij hebt ongetwijfeld van je vrienden al gehoord wie ik ben, maar ik ben echt niet zo slecht als ze zeggen hoor." "Nee, ze hebben me al gewaarschuwd voor je spelletjes. Hier trap ik niet in Peter." Antwoord ik hem, "Fijn je wil het zo, ook goed." Hij zet een grote stap naar voren en ik wil achteruit stappen maar hij grijpt me al vast. "Je vrienden kunnen je niet helpen." Sist hij en ik voel een harde klap tegen mijn hoofd. Daarna wordt het zwart voor mijn ogen.
Ik kreun even van de pijn, mijn hoofd bonkt als een gek en ik wil naar mijn hoofd grijpen maar dat lukt me niet. Mijn polsen zijn vast gebonden aan kettingen die in de muur zitten, ik open mijn ogen en kijk schichtig om me heen. Mijn ogen vallen op de gedaante die op de stoel naar me zit te kijken, "Eindelijk, zo hard heb ik je ook niet geslagen." Zeurt hij, "Ga je me nu vertellen waarom ik hier ben?" Vraag ik hem, "Omdat je het zo lief vraagt." Zegt hij vals, ik rol met mijn ogen en hij geeft me een waarschuwende blik. Ik bijt op de binnenkant van mijn wang en kijk hem aan, "Weet je wat je naam betekend Lenna?" Vraagt hij, ik schud mijn hoofd. "Lion-Strenght, je bent niet zomaar aan gevallen door die Poema Lenna. Die Poema was je vader die vast zat in zijn poema vorm. De politie heeft hem doodgeschoten, dus dat wil zeggen dat jij de enige Were Mountain Lion die nog leeft. Enkel kan jij niet transformeren, helen of enige gave die je hebt te gebruiken. Ik wil dus eens testen waar je trigger is." Ik kijk hem geschrokken aan, mijn vader die ik nooit gekend heb is dus een de Poema die me heeft aangevallen en mijn moeder vermoord heeft. Dit is echt te veel voor me, dit kan niet. "En als ik je trigger heb gevonden en je transformeert neem ik je krachten terug af en heb ik weer alle macht." Grijnst hij naar me, ik kijk hem geschrokken aan en deins naar achter omdat hij naar me toe komt. "Slagen heeft geen zin daar ben ik al uit, maar misschien als ik je eens met iets snij?" Hij heft een mes op en gaat ermee over mijn huid, hij maakt een snee in mijn arm en been. Ik sis door mijn tanden van de pijn, de rode vloeistof komt mijn lichaam uit gelopen. Ik wil mijn handen over de wonden leggen maar hij houd me tegen, "Ohn Lenna toch, je lijk zoveel op je moeder. Ze was een heel knappe vrouw, ze zag me alleen niet meer staan toen jou vader in beeld kwam. Ik had hem liever eigenhandig vermoord met mijn klauwen." Zijn klauwen schieten uit zijn vingertoppen en ik voel de tranen over mijn wangen lopen, "Stop." Breng ik er bibberend uit, "Ik ben nog maar net begonnen." Grijnst hij weer en ik voel zijn klauw mijn been in gaan, ik schreeuw het uit van de pijn, "Schreeuw maar, dan hoort Lydia je misschien. Maar dan is het al lang te laat lieve Lenna" Ik adem zwaar in en uit om de pijn te proberen negeren, hij scheurt mijn jas en trui kapot. Ik kijk hem bang aan en probeer mijn snikken onder controle te houden. Hij duwt me hardhandig op de grond en gebruikt het mes om nog meer sneeën over mijn lichaam te maken, ik schreeuw het uit en smeek hem om te stoppen. Plots houd het op en wordt Peter van me afgegooid, ik hoor gebrul van meerdere wolven komen. Ik voel dan handen rond mijn armen, ik sis even en kan dan zien dat Stiles me tegen de muur zet. "Stil zitten, ik ga proberen de kettingen los te maken." Zegt hij en begint aan de kettingen te trekken en te kloppen, ik begin wazig te zien door al het bloed die ik al verloren heb. Isaac is net op Peter gevlogen nadat Liam door de kamer is gevlogen, Ik begin hevig te schudden en Stiles zijn stem klinkt vaag, " Scott, we hebben een probleem! Lenna rustig." Ik probeer het opkomende bloed weg te slikken maar ik moet beginnen hoesten waardoor het bloed langs mijn mond komt. "Isaac." Fluister ik,ik hef mijn hoofd op en zie dat hij me duidelijk gehoord heeft. Hij komt naar me toe, hij geeft een ruk aan de kettingen en ze vallen op de grond. Hij neemt me in zijn armen en ik rust mijn hoofd op zijn borst, ik hoor zijn hart als een gek kloppen. Ik hef met al mijn kracht mijn hoofd op om Isaac in zijn goud-gele ogen te kunnen aankijken, "Bijt me." Kan ik er nog net voor een hoestbui uitkrijgen, "Lenna, ik-" "Isaac." Ik probeer te vechten tegen de zwarte vlekken maar mijn lichaam begint het op te geven, "Isaac niet doen!" Hoor ik Scott roepen en dan voel ik Isaac zijn tanden mijn huid door boren, mijn ogen sperren zich wagenwijd open en ik neem een grote adem teug. Ik grijp Isaac zijn arm stevig vast en dan laat hij me los, hij drukt nog een zacht kusje op de gebeten plaats. Hij kijkt me dan aan met zijn goud-gele ogen en hij glimlacht naar me, ik glimlach terug en we staan dan samen recht. Ik voel hoe mijn huid zichzelf heelt, ik hef mijn hoofd op en ontmoet de blikken van de andere. "Hoe kan dat nu de trigger zijn? Een bèta nu zo iets veroorzaken?" Peter lijkt uit het veld geslagen te zijn, ik draai mijn hoofd naar Isaac en hij glimlacht naar me. De stralen van de volle maan raken mijn benen en ik voel een stekende pijn door mijn lichaam gaan, ik schreeuw het uit en zak door mijn benen. De tweeling houd Peter onder bedwang en Isaac en Liam houden mij vast, ik adem zwaar en ik voel hoe een grom zich in mijn keel nestelt. Een nieuwe pijn scheut gaat door me heen en deze keer komt de grom eruit als een soort brul, alleen is deze niet zoals die van de wolven maar het klinkt echt als een Poema die brult. Ik voel mijn oren veranderen en er komen klauwen uit mijn handen, "Wat gebeurd er?" Vraag ik aan Scott, "Je eerste volle maan." Antwoord hij, "Hang haar even terug aan de kettingen." Zegt Aiden dan, ik kijk hem met vernauwde ogen aan. "En wel nu." Komt Ethan zijn broer bij, Liam en Isaac hangen me vast aan andere kettingen in de kamer. Ik schreeuw het weer uit en ik voel mijn hoektanden groeien, de jongens laten me los als ik vast hang. Ik grom naar ze en trek aan de kettingen, het ijzer snijd in mijn polsen maar ik negeer dit. Ik hef mijn hoofd op en bekijk iedereen in de ruimte, ik zie alles door een soort rode waas en ik schud met mijn hoofd. Ik adem diep in en uit en probeer mezelf rustig te krijgen, ik voel weer een pijnscheut en ik brul het uit. De adrenaline raast door mijn lichaam en ik geeft een harde ruk aan mijn rechter arm, de ijzeren kettingen snijden in mijn vel en ik sis door mijn tanden. "Zoek een anker punt Lenna." Zegt Scott dan, "What the hell is een anker punt" Roep ik, "Iets dat je menselijk houd." Zegt Liam dan, ik sluit mijn ogen en denk na. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd, ik kan maar niets vinden waar ik rustig van wordt. Het maakt me helemaal gek, ik voel de stralen van het maan licht mijn hele lichaam omarmen. Met al mijn kracht geef ik een ruk aan de kettingen en ik voel ze lossen, ik brul luid en probeer nog steeds iets te vinden waardoor ik rustig word. Mijn lichaam reageert dan op een hand die mijn arm vast neemt, ik kijk naar het hand en volg deze recht naar de goud-gele ogen van Isaac. Ik voel de storm in mijn hoofd langzaam gaan liggen, hij glimlacht naar me en ik glimlach terug. De rust keert terug in mijn lichaam en ik kan mijn klauwen, hoektanden en oren terug normaal krijgen. Ik voel mezelf compleet uitgeput en het zweet staat over mijn hele lichaam, "Kunnen we naar huis?" Vraag ik aan Isaac en hij knikt, "Lenna, ik krijg je wel!" Hoor ik Peter roepen, ik zucht diep en stap langs hem heen. "Hier." Stiles geeft me zijn jas die ik dankbaar aanneem, als we eenmaal uit deze soort verlaten fabriek zijn besluiten we allemaal naar Deaton te gaan om deze situatie uitgeklaard te krijgen. "Hoe hebben jullie me eigenlijk gevonden?" Vraag ik als ik bij Stiles, Liam, Scott en Isaac in de auto zit. Ze kijken allemaal even naar Isaac en dan terug naar mij, "Ik ben je geur gevolgd." Zegt hij schouder ophalend, en ik glimlach. "Ik ben echt benieuwd wat Deaton zal zeggen. Je eerste volle maan en je kan jezelf weer terug naar het normale krijgen. Daar is heel veel zelf beheersing voor nodig. Zelfs ik heb soms nog wel eens moeite." Verteld Scott, we rijden naar de dierenkliniek en we komen gelukkig snel aan want het is toch maar krap achter in de auto van Stiles. We stappen uit en meteen begint Scott te vertellen wat er is gebeurd. Deaton kijkt mij en Isaac aan, "Wat hebben jullie gedaan?" Vraagt hij aan ons, ik bijt op de binnen kant van mijn wang en kijk dan van Deaton naar Isaac en weer terug. "Euhm." Begin ik, "Er gebeurde veel." Zegt Isaac dan, "Ohn dit is awkward ik ben weg." Zegt Liam dan en gaat de deur uit, "Ga maar naar Hayden." Grapt Stiles er nog achterna en ik rol even met mijn ogen. "Het gebeurde eigenlijk hier, toen jullie uitzochten hoe de Maretak in haar lichaam kon zitten. Vanaf dat ik in haar ogen keek, werd mijn wolf aangesproken. Ik had geen controle en mijn ogen zijn beginnen gloeien." Verteld Isaac aan Deaton en deze knikt. "Dan de avond van de schaatsbaan kon ik mijn wolf niet meer onder controle houden, er zijn wat dingen gebeurd en-." "Hij heeft zijn klauwen in mijn lichaam gezet en hij heeft me gebeten, de roze doorzichtige vloeistof kwam uit mijn lichaam en heelde zichzelf. Ik keek in de spiegel en mijn ogen gloeiden fel groen op daarna." Eindig ik het verhaal van de avond. "Dus eigenlijk was Isaac zijn beet en zijn klauwen in jou lijf de trigger?" Vraagt Stiles, "Maar Peter heeft ook zijn klauwen in jou gezet en je heelde niet? Pas als Isaac je opnieuw beet begon je te helen? Ik begrijp het niet." Zegt Scott dan, Deaton lijkt diep na te denken. "Heeft Peter wat tegen je gezegd?" Vraagt Deaton dan aan me en ik knik. Ik vertel hem wat hij me zei en Deaton zijn blik klaart op. " Nu begrijp ik het, het gebeurd niet vaak maar het kan. Een Were Mountain Lion is heel zeldzaam, je vader was een zeer krachtige man. Doordat hij jou gebeten heeft op een zeer jonge leeftijd, heb jij zijn krachten gekregen. Hij wist dat hij ging sterven en heeft je daarom aangevallen, doordat hij zijn krachten heeft afgegeven was hij ook niet meer menselijk en heeft hij je moeder vermoord." Verklaard Deaton, "En over wat voor krachten hebben we het? Want Peter wil deze." Zeg ik dan, " Je kan als je krachtig genoeg bent, volledig transformeren in een Poema, je zal sneller helen als een weerwolf, je bent krachtiger en sneller. Alles is dus nog beter aangepast dan bij de weerwolven, dit alleen als je krachtig genoeg bent en jezelf volledig onder controle hebt. Maar daar zie ik niet een heel groot probleem in." Gaat hij verder en ik knik, "Kan je je klauwen eruit krijgen?" Vraagt Scott dan, hij en Isaac doen het me voor en ik doe het zelfde. Natuurlijk lukt dit niet van de eerste keer, maar ik probeer me te focussen en deze keer lukt het wel. Mijn klauwen zijn iets langer als die van de jongens en ik kijk hen aan, ik trek ze terug in en probeer mijn ogen. Dit lukt dan weer wel van de eerste keer en ik kijk fier de ruimte rond, "Scott je hebt er weer een speciale bij in je roedel." Zegt Deaton dan en ik kijk Scott glimlachend aan.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh boy
    Dat wird nog wat

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen