Anne Wilshere


Alexis en ik gingen nog even verder door met ons getreiter, hoewel het natuurlijk veel eerder geflirt was. Alexis stopte opzettelijk midden in de kus en keek me nep-verontwaardigd aan.
'So I'm the worst now?!'
Ik grinnikte en trok hem weer dichterbij aan de kraag van zijn T-shirt. 'You know damn well that I mean the opposite.'
Hij grijnsde zelfgenoegzaam en wiebelde met zijn wenkbrauwen waardoor ik nog meer grinnikte. Ik liet mijn blik weer op zijn lippen vallen en kuste hem verlangend, maar alweer vond Alexis het geinig om me te onderbreken. 'I thought you wanted to watch that Netflix show?'
'Oh, shut it, you! As if you actually mind that I'm in the mood for something else now!' wees ik hem erop.
'Not at all!' Hij boog naar me toe en nam nu zelf het voortouw. Zijn hand verdween al snel in mijn broek en ik kon het niet laten om een opmerking te maken.
'Well, you're not wasting any time,' knipoogde ik.
Hij lachte en keek me mysterieus aan. 'Don't worry, babe, I know what I'm doing.'
'Yeah, I can feel that,' zei ik en kneep even in zijn arm toen ik genietend mijn ogen sloot. Na het voorproefje gingen we naar naar boven waar we wel nog alle tijd namen en daarna tevreden in elkaars armen uitbliezen.
'Do you still think I'm the worst?' vroeg Alexis plots plagerig waardoor ik hard in de lach schoot.
'Oh, shut up!' lachte ik. Ik volgde met mijn vinger zijn sleutelbeen en keek toen naar hem op. 'You know I love you. Thanks to you I got the courage to get out of an abusive relationship, thanks to you I know what love is actually supposed to be, thanks to you I'm a lot happier...'
Alexis glimlachte ontroerd. 'N'aww mi amor!' Zachtjes wreef hij door mijn haar. 'I love you too and you make me super happy. I'm so excited for our new chapter in Italy.'
'Me too! It's quite something! But first we have to say goodbye...'

Theo Walcott


'Theo?' Met een beverige stem riep Nadieh mijn naam toen ze uit de badkamer kwam.
'Baby, are you okay?' Ik snelde naar haar toe en ondersteunde haar, want ze leek niet echt meer stevig op de grond te staan. Met een betraand gezicht keek ze me aan toen ik haar in haar slaapkamer had gebracht en haar op haar bed had gezet.
'I don't know anymore!' snikte ze. 'I thought I had everything under control when suddenly it hit me. I tried to make myself throw up and I felt disgusted. And when I looked at myself in the mirror I barely recognised myself... is this who I have become?'
Ze leek echt ten einde raad en het deed me pijn om haar zo te zien.
'It doesn't have to be this way, Nadieh. Let me help you overcome this,' vroeg ik haast smekend. Ik had het al zo vaak geprobeerd om op haar in te praten, zonder succes, maar deze keer zag ik in haar ogen dat er iets veranderd was.
'Yes... maybe... maybe I do need help,' begon ze te beseffen. 'Maybe I can't do this alone.'
Ik legde mijn handen op haar schouders die nog steeds aan het schokken waren van het huilen en keek haar diep in haar ogen aan.
'There's nothing wrong with admitting you need help, okay. I'm here every step of the way. Maybe you don't think of yourself as it but I think you're incredibly strong and I'm proud of you,' prentte ik haar in waarna ik haar in mijn armen nam en ze verder uithuilde. Ik bleef over haar rug en haar haar wrijven totdat ze grotendeels gekalmeerd was.
'Oh Theo, I wish I realised earlier that I actually have a problem... all the shit I put you through...'
'Hey, you don't need to apologise, okay?' Ik hield nu haar gezicht tussen mijn handen en wreef met mijn duim de laatste tranen weg.
Ze glimlachte zwakjes en keek me toen lief aan. 'When I was in the hospital and you told me you love me for the first time... that meant a lot to me. And I know I didn't say it back at the time but I definitely felt the same and obviously I still do. I love you, Theo.'
Ik glimlachte blij naar haar terug en kuste haar toen heel teder op haar lippen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen