Sorry dat deze wedstrijd zo ontzettend lang is!

“Fay!” Ik ren naar mijn zus toe. “Alles.goed?” Bezorgd kijk ik haar aan, helemaal niet meer lettend op het spel.

“Ja, geen schrammetje,” antwoordt ze.

Ik zucht opgelucht en barst dan los. “Ben je helemaal gek geworden, Fay? Je bent gewoonlijk geen verdediger, je hebt geen supertechnieken voor de verdediging. Wat had je willen doen tegen dat schot? Hem tegenhouden met je lichaam? Een schot zo sterk als dat schot had je zoveel pijn gedaan. Dan was je geblesseerd geweest. Fay, dat was zo gevaarlijk!” Ik slik moeizaam. Shawn belandde in het ziekenhuis nadat hij zijn eigen lichaam gebruikte om mijn schot af te wenden. Ik wil niet dat Fay zoiets doet. Ik sla mijn armen om haar heen. “Wees voorzichtig, Fay.”

Ze knuffelt me geruststellend terug. “Het is oké, Cass, ik ben helemaal in orde.”

“Als je dat schot had opgevangen met je eigen lichaam niet,” mompel ik. Ik richt me tot Nathan. “Bedankt dat je haar wegtrok,” zeg ik met een glimlach, waarop hij zijn schouders ophaalt en ongemakkelijk terug glimlacht. “En dan geef je mij steeds preken over onverantwoordelijk en roekeloos gedrag,” verzucht ik.

“Het was niet onverantwoordelijk, ik wil niet verliezen,” verdedigt Fay zichzelf. “We moeten naar het WK, daar heb ik alles voor over. We moeten naar Paolo!”

Ik knik maar kijk haar droog aan. “Fay, als je geblesseerd geraakt was dan had je niet mee gekund naar Liocott. Doe niet zo roekeloos. We gaan deze wedstrijd winnen, zonder meer blessures.”

Fay knikt, maar ze lijkt me niet echt te geloven. “Maar wat als er weer zo’n sterk schot komt?” vraagt ze sceptisch.

“Dan houdt Mark hem tegen,” zegt Jude kalm. Hij glimlacht en wijst naar het doel, en als ik Mark met de bal in zijn handen zie staan, realiseer ik me dat ik geen fluitje gehoord heb. Mark heeft de Chaos Breek tegengehouden!

“Maar… hoe dan?” vragen Fay en ik in koor.

“Terwijl jullie afgeleid waren, heeft Mark net zijn Vuist der Gerechtigheid verbetert. Hij sloeg de bal zo tegen de grond.” Jude knikt even nadenkend. “Iedereen vecht ervoor om naar het WK te gaan.”

Ik knik en grijns. “Een gevecht dat wij gaan winnen!” Ik kijk Fay strak aan. “Doe niet meer zoiets gevaarlijks, oké?” Dan ren ik naar voren, terwijl Mark de bal naar voren trapt en wat aanmoedigingen schreeuwt.

“Het is een wedstrijd op hoog niveau, dat is wel duidelijk,” zegt Changsu Choi. “Maar het zijn de Fire Dragons die naar het WK gaan.”

Xavier krijgt de bal en rent naar voren, gevolgd door Austin, maar hij stuit op de verdediging van de Fire Dragons. Hij passeert een grote verdediger, die hem pootje haakt, maar Xavier weet net in balans te blijven en passt de bal naar Axel. Hij rent naar voren, samen met Austin. "Kom op, Axel, nu!" roept de kleine jongen.
 
"Naar voren." Axel passt de bal en ze schieten, maar Axel lijkt er alweer niet helemaal bij te zijn en hun Tijger Storm mist het doel alweer.

"Oh nee..." mompelt Austin teleurgesteld. Hij kijkt Axel bezorgd aan, maar die lijkt het niet te merken.

De keeper trapt de bal in, maar Jude onderschept hem onmiddellijk. "Axel, komt 'ie." Hij passt de bal naar voren. "Toe dan. Waar wacht je nou op. We zijn van zo ver gekomen, we kunnen nu niet stoppen."

"Nee, je hebt gelijk." Axel rent weer naar voren.

 Austin rent meteen mee. "Axel, nu!"

"Daar gaan we, Austin." Axel passt naar Austin voor hun supertechniek en Austin knikt instemmend. Fay kijkt hoopvol toe, maar Axel lijkt zo gespannen, te gespannen. Tijger Storm mist het doel alweer.

"Ik snap het echt niet. Wat is er met je, Axel?” vraagt Austin gefrustreerd. “Zeg op." Maar Axel geeft geen antwoord, hoewel iedereen naar hem kijkt. Hij kijkt naar de grond, staat met zijn rug naar ons toegekeerd en beantwoordt zeker geen enkele blik.

"Axel!” roept Mark vanuit het doel. “Ik dacht toch echt dat jij onze sterkste aanvaller was. We hebben altijd alles gegeven op het veld en nooit ergens spijt van gehad, wat er ook gebeurde.” Ik bijt op mijn lip en mijn blik schiet even schuldig naar Shawn. Xavier merkt het en legt zijn hand even bemoedigend op mijn schouder. Er zijn zoveel dingen geweest waar ik spijt van heb en ik weet dat iedereen van de Alius Academy dat heeft, maar zij hebben niet iemand het ziekenhuis ingetrapt. Mark gaat ondertussen gewoon door, en is zelfs uit zijn doel naar voren komen lopen. “Dus waarom dan niet nu?"

"Ja, dat vind ik ook,” stemt Austin in. “Jij bent nu niet... de Axel Blaze die ik zo bewonder."

"Je moet het je vader laten zien,” zegt Mark zacht. Die woorden lijken te werken, want Axel draait zich eindelijk om en kijkt Mark aan. Onze aanvoerder grijnst en knipoogt. "Want voetbal betekent alles voor ons."

"Luister, Mark," begint hij. Hij kijkt naar Austin maar zijn blik blijft hangen bij mijn zus. "en Austin en Fay. Ik denk dat ik het nu begrijp." Hij glimlacht even en sluit zijn ogen, in gedachten verzonken, maar voor het eerst deze wedstrijd minder gespannen.

Mark rent terug naar zijn doel en de keeper trapt de bal weer in. Caleb springt er meteen tussen en kopt naar Axel.

"Ga, Axel!" schreeuwt Mark achterin.

Axel en Austin rennen beiden naar voren. “Austin,” zegt Axel kort.

"Ja?" vraagt de jongen.

"Deze keer gaat 'ie erin." Axel klinkt eindelijk echt overtuigd. En ik geloof hem. Austin lacht. "Volg mij."

"Ja!" roept Austin. Ze maken zich klaar en schieten dan. Axels timing klopt eindelijk, hij is niet afgeleid door het publiek, of met zijn gedachten ergens anders. Het draait nu eindelijk echt om voetbal. De Tijger Storm breekt moeiteloos door de verdediging van de keeper heen, en eindelijk staan we voor.

 
Van het hele team stijgt een gejuich op. “Het is gelukt!” joelt Mark enthousiast.

"Axel…” stamelt Austin verbaasd. “We hebben gescoord!"

"Ja.” Axel glimlacht en kijkt om. "'Tis eindelijk gelukt." Op dat moment valt Fay hem om de hals.

“Goed gedaan, Axel,” zegt ze stralend. Ze heeft tranen van blijdschap in haar ogen staan, en ik weet wat ze denkt. Dit is haar Axel, Axel zoals hij is, niet zo afwezig. Ik glimlach.

Er wordt weer afgetrapt en de Fire Dragons zijn duidelijk gefrustreerd. "Nee, nog niet. Het is nog niet voorbij." Changsu Choi stormt naar voren, met de drie aanvallers achter zich aan. Geen denken aan dat ik ze nu laat scoren. Ik versper de weg voor Choi, maar hij gooit me opzij met Duivels Hakje, en ze rennen door. Verontwaardigd krabbel ik weer overeind, maar dan zijn ze me allang voorbij.

“Alles goed, Cassi?” vraagt Nathan bezorgd.

Ik knik even, terwijl ik bezorgd naar de bal kijk. Byron heeft hem nu en springt in de lucht, waar Claude en Bryce hem bijvallen. “Met mij is alles goed, zolang Mark dit schot kan stoppen,” zeg ik tandenknarsend. Ze mogen nu niet scoren. We kunnen niet nu een punt verliezen.

"Die is voor mij." Mark gaat klaar staan en kijkt vastberaden naar de bal.

"Aanvoerder!" roept Archer, een kreet die al snel door iedereen herhaalt wordt.

 "Let op, Mark!" zegt Axel luid.

Ik bal mijn tot vuisten. “Kom op, Mark!” schreeuw ik. “Deze heb je!”

"Hij komt er niet langs. Ik moet deze bal tegenhouden." Vol vastberadenheid gebruikt Mark weer zijn nieuwe techniek. Het lijkt wel alsof er een enorme reus achter hem verschijnt, net als bij Ultieme Hand, maar deze keer slaat hij met zijn vuist op de bal en maakt het Verwoestende Hamer. Mark heeft het duidelijk moeilijk met dit schot. Zijn arm trilt en hij schuift achteruit. Ik houd mijn adem in. Dan klinkt er een klap en Mark wordt achterover het doel in geblazen. Maar de bal niet. Door de kracht van het schot en zijn techniek heeft Mark de bal zelfs deels de grond ingeslagen, en daar ligt hij stil. Voor de lijn van ons doel. Mark begint als een gek te grijnzen en  precies op dat moment klinkt het eindsignaal. Deze wedstrijd leek wel oneindig, maar hij is eindelijk voorbij. En met een stand van 4-3. Eindelijk kan ik weer opgelucht ademhalen. We hebben gewonnen. We hebben deze wedstrijd gewonnen! Ik pak het medaillon om mijn hals vast. Paolo, we komen eraan!

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here