Foto bij Proloog of Aemilia.

Aemilla.

Een harde klap tegen haar hoofd liet haar van de aarde verdwijnen. Het was zwart voor haar ogen, was ze dood?

Wanneer ze stemmen hoorden en haar ogen probeerden te openen zag ze een paar mannen haar kant op kijken. Het was erg donker en benauwd, de gezichten van deze mannen kon ze niet echt waarnemen.
Waar was ze eigenlijk beland? Het zweet stond op haar voorhoofd. Ze probeerde haar handen vooruit te steken maar het lukte niet.
Ze probeerde haar hoofd om te draaien en zag dat ze vast zat, haar handen waren vast gebonden aan een oude houten paal.
Het touw brandde in haar polsen, het zand en het ruwe stuk touw maakte dit alleen maar pijnlijker.
De angst was zeker op haar gezicht gezien, ze kende de mannen niet en nog belangrijker wat deed ze hier? En waar was haar liefste vader?
Amellia wou net spreken, tot er een man de stenen trap af kwam gelopen.
Hij zag er erg netjes uit, een mooie lang gekleurde mantel. Wie was deze man? Nee ze kon hem zich niet voor de geest halen ze had totaal geen idee.

Voorzichtig knielde de man voor haar neer en hief haar kin de lucht in zodat hun ogen contact maakten. Doordat hij dichterbij kwam kon ze hem beter bekijken. Aemilia schatte deze man rond de veertig jaar, iets jonger dan haar eigen vader.

De man schudde zijn hoofd en keek de bewakers met een afkeurende blik aan. "Ik vroeg jullie om een hele.. simpele opdracht" slaakte de man met een diepe zucht . Ze snapte het niet, waar ging dit over wat was een simpele opdracht? "En jullie doen het gelijk helemaal verkeerd, kijk nu!" Hij wees naar mij en ik voelde mij gelijk ongemakkelijk. Zijn stem was kwader en harder.
"Dit had ik niet gevraagd" bromde hij uit.
Hij liep heen en weer, en ze kon zien dat hij dit erg ongemakkelijk vond. Hij liep op een van de andere mannen en gaf hem een stomp in zijn maag, hij kreunde en viel net niet door zijn benen heen. "Jullie zijn niets nutten, ik kan jullie beter gelijk de arena in gooien!" schreeuwde hij. Het was stil de mannen zeiden niks.
De man liep weer op mij af, hij hurkte weer voor mij neer en voorzichtig durfde ik hem aan te kijken. Zijn blik was nu niet meer kwaad maar zijn ogen stonden vriendelijk. "Ik ben Acanthus, de huisbaas" ik probeerde wat te zeggen maar het lukte niet, een voorzichtige knik dat was alles.
"Vanaf nu woon je hier, en ben jij mijn slaaf. Het spijt me we kunnen je niet meer terug sturen voor je eigen best wil" een gemene grijns kwam van zijn gezicht af en ik voelde mijn lichaam trillen, een slaaf? Ik was van adel. dit kon hij niet doen! "Maak haar gereed en breng haar straks naar mij" siste hij en hij liep met harde stappen de trap weer op naar boven. Wat stond haar te wachten?
Met die gedachten werd ze misselijk, alsof ze moest overgeven. Ze was bang. Zo bang had ze zich nog nooit gevoeld.

Reacties (1)

  • Oriole

    Oewh, spannend! Ik ben benieuwd naar meer!

    2 jaar geleden
    • Janinexox

      Het volgende hoofdstuk staat er op, veel lees plezier!:)

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen