Ik schrok op van een stomp tegen mijn bovenbeen. "Louis, waar ben je met je gedachten?" klonk de sissende stem van Liam.
Ik keek ietwat suf op en ging weer overeind zitten, opnieuw mijn blik vestigende op de diashow en de leraar die aan het uitleggen was. Ik was zo enorm moe. En ik kon het gevoel gewoon niet van me af zetten. De stof die uitgelegd werd kwam toch niet binnen. Ik wreef even door mijn gezicht terwijl ik geeuwde.
Liam keek naar me "heb je niet geslapen vannacht of zoiets?"
Ik haalde mijn schouders op "een beetje". Ik had echt geen zin of energie om uit te leggen dat ik me de laatste tijd enorm snel uitgeput voelde. Liam keek me fronsend aan "probeer op te letten, tenzij je in de problemen wil komen".
Ik knikte gehoorzaam terwijl ik naar de leraar staarde met mijn kaak steunende op mijn handpalm. Niet de meest ideale houding wanneer je wakker moest blijven. Maar goed, ik deed mijn uiterste best, ondanks dat mijn ogen constant dicht bleven vallen. Ik moest wakker blijven. Ik was naar school gegaan met een reden: ik moest bij blijven met mijn leerstof. En dit was absoluut niet de juiste manier om dat te doen. Maar ik was gewoon zo moe.
Ik schrok op van een klap op de tafel waar mijn arm op rustte. Zodra ik mijn ogen opende keek ik in de ogen van de leraar. Shit, dit was niet goed.
"Ik zie dat mijn lessen je helemaal niets interesseren?" zei hij vrij streng. Ik wou mezelf verdedigen, maar ik had niet het gevoel dat ik het tegendeel kon bewijzen op een fatsoenlijke manier.
"Ik stel voor dat je je spullen oppakt en je gaat melden, meneer Tomlinson. Je weet goed dat dit niet de manier van zaken is op NYU". Ik knikte maar en begon mijn spullen weer in mijn tas te schuiven. Liam keek me schuldbewust aan.
"Sorry mate, het gebeurde te vaak om er nog iets aan te kunnen doen" fluisterde hij vluchtig. Ik knikte maar gewoon en stond toen op, om vervolgens het lokaal uit te benen. Iedereen staarde me na. Niet erg vreemd.
Terwijl ik naar het kantoor ging van de directeur moest ik langs het kunstlokaal af. Ik keek vluchtig naar binnen zodra ik er langs af liep. Natuurlijk was Harry aan het lesgeven. En natuurlijk zag hij er weer eens geweldig uit terwijl hij het deed. Net op dat moment ging de deur van het lokaal open. Ik schrok me er ietwat van. Chrissy liep naar buiten. Wacht wat? Harry keek automatisch even voor een seconde naar onze kant en fronste toen ietwat toen hij mij zag staan. Maar al snel pakte hij zijn les op en ging hij verder alsof er niets gebeurd was. Chrissy keek me met een grijns aan.
"Je vriend aan het bewonderen, zie ik?" zei ze met een grijns.
Ik keek haar gewoon fronsend aan "wat doe jij hier?"
"Ik moest even iets doorspreken met Hanna over ons project" zei ze. "hoor jij niet in de pyschologie les te zijn?" voegde ze er aan toe.
Ik knikte "jij ook, toch?"
Ze knikte ook. "Ik ga er nu heen. Maar waarom ben jij hier?"
Ik zuchtte "er uit gestuurd".
Ze lachte bespottelijk "Louis Tomlinson wordt uit de les gestuurd.. Wat heb je wel niet gedaan?"
Ik nam een stap in de andere richting "niks van belang". En daarmee liet ik haar achter, nog steeds naar het kantoor van de directeur gaande. Het ging Chrissy allemaal niets aan. Hoewel ze het waarschijnlijk binnen enkele seconden zou weten, zodra ze wie dan ook in de klas zou vragen. Het was eerder verontrustend dat ze een project deed met Hanna. Als ze dat al deden. Het leek alsof ze bewust naar de kunstles ging, gezien ze wist dat Harry die gaf. Of dat de waarheid was wist ik niet, maar het was geen positief teken. Net als mijn straf die me stond te wachten, waarschijnlijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen