Foto bij 022 • Dana

‘Wat ga je vandaag doen?’ vroeg Opie terwijl Dana haar ontbijt opat. ‘Zal ik zo vragen of Juice tijd heeft om je in te werken?’
      Dana deed alsof ze heel veel moeite had om haar brood in stukken te snijden terwijl ze een beetje in paniek naar een uitvlucht zocht. ‘Liever een andere keer,’ zei ze uiteindelijk. ‘Als ik een betere nacht heb gehad. Dan zal ik waarschijnlijk makkelijker dingen onthouden.’
      Opie knikte begripvol.
      Dana at een stuk brood op voordat ze verder sprak. ‘Misschien dat ik even een frisse neus ga halen. Ergens een stuk wandelen ofzo? Denk je dat dat kan?’
      Hij keek haar peinzend aan. ‘Je wilt even alleen zijn?’
      Dana knikte aarzelend. Er was altijd iemand bij haar om haar te bewaken. En dat was nodig, dat begreep ze heus wel, maar ze had gewoon wat tijd voor haarzelf nodig.
      ‘Er moet wel iemand in de buurt blijven. Er is een park vlakbij, met twee ingangen. Als we die in de gaten houden en jij je telefoon paraat houdt, moet dat wel lukken. Ik zal even vragen of Clay twee mensen in de werkplaats kan missen. Denk het wel, hoor.’

Een uur later liep Dana door het park. Bobby en Chibs waren met haar meegereden en waren bij de ingangen blijven staan. Het was fijn dat ze even uit zicht waren, en ze voelde zich toch een beetje veilig. Aan de oever van een meertje ging ze in het gras zitten en staarde naar het water. Ze probeerde aan niets te denken, gewoon haar hoofd leeg te maken. De herinneringen aan de afgelopen nacht hier te laten. De vervelende, dan. Want het feest was leuk geweest.
      Met haar vingers streek ze langs haar rechterhand, haakte ze haar ene pink langs haar andere en beeldde ze zich Juice’ warmte in. Haar lippen krulden omhoog. Het was fijn geweest als hij nu naast haar had gezeten. Als ze tegen hem aan had kunnen leunen en ze samen in het poeltje keken. Ze voelde haar ogen vochtig worden terwijl ze aan hem dacht.
      Ze vond hem echt heel leuk. En ze voelde dat ze hem nodig had, veel meer dan ze had durven toegeven. Eigenlijk merkte ze dat vannacht pas, toen ze huilend op bed had gezeten en gehoopt had dat hij langskwam.
      Moest ze het erop wagen? Ze was hier nu al een paar weken, en er was nergens een spoor van Maddox te bekennen. Misschien was haar angst ongegrond en dacht hij allang niet meer aan haar.
      Onzin, Dana. Je bent niet alleen zijn weggevluchte bezit, je bent ook de moordenaar van zijn broertje. Ze slikte. Nee, Juice zou vroeg of laat een doelwit worden. De eenzaamheid die ze af en toe voelde, was pijnlijk, maar was dat niet honderd keer beter dan hem voorgoed te moeten missen? Nu kon ze af en toe zijn glimlach nog zien. Anders alleen maar op foto’s.
      Ze voelde haar ogen weer jeuken. Jeetje, wat was ze de laatste tijd toch labiel. Kwam dat doordat ze ook weer genoot van het leven? De afgelopen jaren was ze vaak onverschillig geweest, en ze had vaak dood gewild. Maar nu wilde ze leven. Echt leven. De weg daarnaartoe was nog lang en ze had er hulp bij nodig. Toch was het fijn dat er mensen aan de zijlijn stonden, die af en toe haar hand vastpakten en haar een stukje meetrokken. Ze was de mensen die ze de afgelopen periode had leren kennen ongelofelijk dankbaar. Niet alleen Cherry, Kip, Opie en Juice. Ook de rest van de club, die nu toch een park stonden te bewaken omdat zij even ademruimte nodig had. Toch creëerde dat een schuldgevoel, een last. Ze gaven hun tijd op voor haar. Het werd tijd dat ze iets terug ging doen, dat ze zelf ook weer een bijdrage ging leveren aan de maatschappij. Het nietsdoen, dat was helemaal niets voor haar. Het zou fijn zijn om weer iets omhanden te hebben. Vanavond zou ze Juice vragen of hij serieus iemand kon gebruiken die hem bij zijn werk ondersteunde.
      Dat voornemen liet haar hele lijf tintelen, en schopte haar brein in de war omdat ze er zowel naar uit als tegenop zag. Maar daar kon ze mee dealen. Het was soms ongemakkelijk en ze kwam niet altijd goed uit haar woorden, maar als ze terugdacht aan de vorige dag waren het vooral de momenten met hem die ze recapituleerde en die toch een glimlach op haar gezicht brachten. Daarvoor hoefde ze niet met hem te zoenen, hoefde ze niet met hem in bed te duiken. Zijn aanwezigheid zelf was al genoeg om niet aan Maddox te hoeven denken.

Reacties (6)

  • Seph

    Ik vind ze zo schattig!!

    3 jaar geleden
  • tentacion

    Dit is echt nog het enige verhaal dat ik super hard volg dus elke dag ook een kudo geef (: absoluut geweldig verhaal, en Dana en Juice zijn echt cute. Ik hoop snel weer een cute momentje tussen hun :3

    3 jaar geleden
    • Croweater

      Aah wat tof om te horen<3 Heel binnenkort komt er een hoop (awkward) cuteness aan, promise. :3

      3 jaar geleden
  • Trager

    Dana en Juice horen bij elkaar <3

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Jeej weer een mooi deeltje 😍

    3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Het is echt zo ontzettend lief dat ze haar gewoon ook even de ruimte geven om door dat park te kunnen lopen. Het moet zo lang geweest zijn sinds de laatste leer dat ze echt alleen was.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen