De stilte was beklemmend en ze keek rond, op zoek naar een gespreksonderwerp. Haar blik bleef op de televisie rusten. ‘Het is echt eeuwen geleden dat ik op de Playstation heb gespeeld.’
      Juice stond op. ‘Nou, kom op dan.’ Hij gooide wat kussens voor de salontafel neer. ‘De draden van de consoles zijn wat kort,’ verklaarde hij.
      ‘Ik dacht dat dat tegenwoordig allemaal draadloos ging.’
      ‘Dit is nog een oudje.’
      Ze nam het laatste slokje uit het flesje, stond op en ging op de kussens zitten, met haar rug tegen de salontafel. Juice kwam naast haar zitten. De tafel was vrij smal, waardoor zijn heup, schouder en arm de hare raakten.
      Het werd nog een hele opgave om haar aandacht op het spel te richten, vermoedde ze, terwijl ze toekeek hoe Juice terugkeerde naar het beginscherm en een spel voor twee players opende. Hij legde uit waar de knoppen voor dienden en wat ze moest doen. Het kwam maar langzaam binnen, ze was zich vooral bewust van de manier waarop zijn lippen bewogen en het enthousiasme in zijn stem.
      Diep vanbinnen vergaf ze Chibs al een beetje voor zijn brutale actie.
      ‘Ik doe wel gewoon wat,’ grinnikte ze toen Juice vroeg of ze het begreep. ‘Je wint waarschijnlijk toch.’
      ‘We zijn een team.’
      ‘Oh. Dan verliezen we waarschijnlijk.’
      Hij gaf haar een schouderduwtje. ‘Niets daarvan. Ik geloof dat we een topteam zijn.’
      ‘Dan mag je wel wat verder weg gaan zitten, nu leid je me veel te veel af.’
      Dana verbeet een zucht. Ze prakkiseerde een eeuwigheid over wat ze wilde zeggen of ze flapte het er meteen uit, een tussenweg leek er niet te zijn.
      Hij schoof iets opzij. ‘Beter? Ik kan slecht tegen mijn verlies hoor. Daar heb ik zelfs een tafelpunt in mijn rug voor over.’
      Dana grinnikte zacht. ‘Je moet me nog wel terug kunnen brengen.’
      ‘Anders slaap ik wel op de bank.’
      ‘Nee, dat is lekker voor je rug.’
      ‘Dan slaap jij op de bank.’
      Ze schudde lachend haar hoofd. Het startsignaal van het spel klonk en ze richtte zich gauw op het scherm.
      Heel getalenteerd was ze niet. Ze raakte meer muren dan personen en kwam er pas na een opmerking van Juice achter dat ze in rondjes liep. Af en toe keek ze vanuit haar ooghoeken opzij. Zijn ogen schoten heen en weer en hij klikte zo wild op de knopjes dat hij behoorlijk gespierde vingers moest hebben.
      ‘Als je naar mij kijkt, winnen we nooit hoor,’ grijnsde hij, zonder zijn blik van het scherm af te nemen.
      ‘Jij bent mijn leermeester. Natuurlijk moet ik naar jou kijken.’
      ‘Je bent doodgeschoten.’
      ‘Oh. Oeps.’ Ze keek weer voor zich. Het enige wat ze zag, was een plas bloed. Ze verstijfde. In een flits zag ze Caspers bebloede gezicht voor zich. Stel je niet aan. Dit is gewoon een game. Ze probeerde het beeld te negeren, maar het was alsof ze nu pas besefte wat ze deed in een spélletje. Mensen doodschieten. Zoals ze bij Casper had gedaan. Zoals Maddox bij Juice zou doen, zodra hij erachter kwam dat ze hier was.
      Ze probeerde de gedachten weg te duwen, door te spelen, zich niet klein te laten krijgen. Opeens spookten Opies woorden door haar hoofd. “Maar je moet het wel aangeven als je dingen niet wilt, Deen. Anders houdt hij die macht over je, dan kom je er nooit van af.”
      Ze haalde diep adem en duwde de pauzeknop in. Juice draaide vragend zijn hoofd opzij. Ze wilde al zeggen dat ze naar het toilet moest, maar besloot toch eerlijk te zijn.
      ‘Sorry,’ mompelde ze. ‘Ik kreeg een flashback van Casper. Die jongen die ik heb doodgeschoten.’
      Juice vloekte. ‘Ik ben ook wel heel beroerd gezelschap hè? Dat dat niet eens in me opkwam…’
      ‘Nee joh,’ zei ze snel. ‘Ik dacht er zelf ook niet over na.’ Ze draaide zich naar hem toe, aarzelde even en vroeg toen: ‘Heb jij weleens iemand neergeschoten?’ Ze dacht aan het pistool dat voor hem op tafel had gelegen, de nacht dat hij haar bewaakte. Ze twijfelde er niet aan dat er nu ook een in de buurt was, misschien wel in zijn broekband.
      Hij liet de console zakken en draaide zich een kwartslag, zodat hij haar beter kon aankijken. Zijn elleboog legde hij op tafel. ‘Ja. Dat heb ik. Maar nooit fataal.’ Er verscheen een grimmige trek op zijn gezicht. ‘Maar ik zweer je dat het een fataal schot zal zijn als die klootzak zich in je buurt waagt.’
      Dana voelde de brok in haar keel en ze verzette zich uit alle macht tegen de tranen die zich in haar ogen verdrongen. Ze weigerde om wéér te gaan huilen. In plaats daarvan zweeg ze, en deed ze iets waarvan ze wist dat het haar van haar tranen zou afleiden. Hem aanraken. Ze legde haar elleboog ook op tafel en streek met haar vingers langs zijn onderarm. Ze volgden de lijnen van de tattoo, dezelfde magere hein-afbeelding die ook op de achterkant van hun jasjes en op de clubtafel stond.
      Door de aanraking van zijn warme huid, dacht ze alleen nog meer aan hem, precies zoals ze gehoopt had. Haar ademhaling haperde een beetje door de plotse prettige spanning die haar in haar greep kreeg. Hij liet zijn arm zakken. Zijn ogen voelde ze op zich branden, maar ze weigerde naar hem op te kijken. Haar vingers bereikten zijn pols, zijn handpalm. Daar verstrengelden hun vingers.
      Dana keek naar hem op. ‘Juice… Hoe is het mogelijk dat zo’n lieve jongen als jij geen vriendin heeft?’ Toen hij glimlachte, trok ze haar hand uit die van hem los en bracht ze die naar zijn gezicht. Met haar duim streek ze langs zijn onderlip. Ze begreep het echt niet.
      ‘Misschien wachtte ik gewoon op het juiste meisje.’ Hij kuste haar vingertoppen. Kippenvel schoot over haar onderarm, en daarna over haar hele lijf.
      Ze sloot haar ogen even. Een traan glipte tussen haar wimpers door. Ze moest hiermee ophouden, al wilde ze nog zo graag op zijn schoot kruipen en hem zoenen.
      ‘Dat ben ik niet,’ fluisterde ze. ‘Daar ben ik nog lang niet aan toe.’
      Het uitspreken van die leugen deed pijn in haar hele lichaam, alsof ze zichzelf vergiftigde. Ze had hem juist nodig, net zo nodig als zuurstof. Maar ze durfde het niet, wilde hem niet aan dat vreselijke gevaar blootstellen.
      ‘Hé… dat geeft niet.’ Hij veegde met zijn duim de traan van haar wang. ‘Ik ga nergens naartoe.’
      Dana liet haar hoofd op zijn schouder zakken. Hij sloeg een arm om haar heen en kuste haar slaap. Juice verbond zijn telefoon met de televisie en zette muziek aan. Daarna vlocht hij de vingers van zijn rechterhand weer door die van haar. Tegen elkaar aan leunend luisterden ze naar de muziek. Dana was zich vooral bewust van zijn linkerhand op haar schouder, de rechter- in haar eigen hand en zijn hoofd tegen het hare.


Reacties (6)

  • VampireMouse

    Zooo cuteeee

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Dat is zo ontzettend lief. Excuseer me, maar ik moet nu even vredig sterven zolang dat nog kan, want ik weet zeker dat het al heel snel iets mis zal gaan.

    2 jaar geleden
  • Seph

    Juice is echt een cutie zeg!

    2 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    Zo schattig!!

    2 jaar geleden
  • FireBrick6

    Awwwh. Hij blijft wachten. Lief (:
    En ‘’Ze prakkiseerde een eeuwigheid over wat ze wilde zeggen of ze flapte het er meteen uit, een tussenweg leek er niet te zijn.’’ is zoo herkenbaar

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen