“Lang niet gezien, Byron,” glimlach ik naar de jongen met het lange haar. “Goed gespeeld.”

De jongen glimlacht terug. “Jij ook-” Hij aarzelt even en kijkt me onderzoekend aan. “Cassi?” gokt hij.

“Dat was een inkoppertje, want Fay staat met Axel te knuffelen,” grijns ik. “Hoe gaat het nu met je? De laatste keer dat ik je sprak was volgens mij in het ziekenhuis.”

Byron knikt met een serieus gezicht, en kijkt even naar Claude en Bryce, die verderop staan. De wedstrijd waardoor hij in het ziekenhuis belandde, was tegen die twee. Tegen hun team, Chaos. Byron heeft zichzelf toen echt in gevaar gebracht om ons te helpen, om Shawn te helpen. “Het herstel duurde lang, maar ik ben helemaal opgeknapt en nu weer in staat om voluit te spelen.”

Ik knik opgelucht. “Dat is goed om te horen. Je hebt het niet makkelijk gehad.” Eerst al de problemen in de finale van het Football Frontier toernooi, zo verschrikkelijk lang geleden alweer, toen hij Gods Aqua gebruikte, daarna in het ziekenhuis beland omdat hij zichzelf kapot maakte. Ik glimlach. “Je ziet er een stuk beter uit nu.”

Byron glimlacht terug. “Dank je, Cassi, maar jij hebt het ook niet makkelijk gehad. Ik denk dat ieder zo zijn problemen heeft.” Hij kijkt even naar de ex-aliens in ons team en dan naar Shawn. “Heb je hem ooit verteld dat je niet vrijwillig schoot?” vraagt hij, zonder eromheen te draaien.

“Byron, ik-” Maar hij kapt me meteen af.

“Ik weet dat je niet vrijwillig schoot, er zat meer achter. Je hoeft het me niet uit te leggen, maar vertel het op z’n minst aan hem. Hij heeft het recht om het te weten.” De jongen glimlacht en legt zijn hand op mijn schouder. “Goed je weer te zien, Cassi. Ik zal voor jullie juichen op het WK.”

Ik knik, terwijl ik naar Shawn blijf kijken. Misschien heeft Byron gelijk. “Goed gespeeld,” klinkt het ineens, en Claude komt naast Byron staan. Bryce verschijnt aan zijn andere kant. “Jullie waren een sterke tegenstander.”

Ik grijns onschuldig. “Jullie ook, maar niet te sterk.”

Claude glimlacht een beetje ongemakkelijk en kijkt me dan recht aan. “Cassi, ik… ben je nog steeds boos op me?” vraagt hij dan heel direct. Hij kijkt meteen weer weg.

 Verbaasd kijk ik hem aan. “Nee, wat? Natuurlijk niet! Waarom zou ik boos op je zijn, Claude? Het is oké.”

Nu is het zijn beurt om verbaasd te kijken. “Echt waar?” vraagt hij. “Waarom keek je dan steeds zo kwaad?”

Ik frons verward en schiet dan in de lach. “Claude, dat was ik niet, dat was Fay. Mijn tweelingzus.” Ik kijk even naar mijn zus en grijns breed. “Ze heeft zich nog niet helemaal over het alien en relatie-gedoe heen gezet,” legt ik ongemakkelijk uit.

Op dat moment komt Fay naast me staan, en zelfs het zien van Claude en Bryce kan de stralende blik niet uit haar ogen krijgen. Ik wil tegen haar zeggen dat ze normaal tegen Claude moet doen, maar mijn nieuwsgierigheid wint het voor nu. “Wat is er?” vraag ik nieuwsgierig. Mijn preek kan wel even wachten.

“Axel blijft.” Ze glimlacht dolgelukkig en ik geef haar een knuffel. De opluchting is zo duidelijk van haar gezicht af te lezen.

“Gelukkig, we hebben hem nodig,” zeg ik, oprecht heel blij voor haar. Eindelijk is het verdriet in haar ogen weg, dat er was sinds het moment dat Axel vertelde dat hij wegging. “En je moet ook stoppen met Claude steeds boze blikken toewerpen,” zeg ik bestraffend. “Het is geweest en we hebben het allang uitgepraat. Het is oké nu.”

“Jij vergeeft iedereen meteen,” mompelt ze, zonder Claude een blik waardig te gunnen, zelfs geen kwade blik dit keer.

Claude kijkt van Fay naar mij en glimlacht dan opgelucht. “Dat verklaart een heleboel,” zegt hij gerustgesteld. Dat Fay hem haat lijkt hem niet veel te doen, misschien omdat het niet echt als een verrassing kwam. “Heel veel succes op het WK, we komen nog wel eens kijken.”

Op het moment dat ik glimlach en knik, schudt Fay resoluut haar hoofd. “Ja, gezell-" begin ik, maar ze onderbreekt me door op mijn voet te trappen.

“Geen denken aan,” gromt ze nijdig tegen Claude. “Jij moet gewoon uit de buurt van mijn zusje blijven, ver uit de buurt. Laat haar met rust!”

Ik kreun en sla mijn hand voor haar mond, voordat ze doorgaat met haar stroom aan beschuldigen en dreigementen. “Fay, alsjeblieft,” mompel ik ongemakkelijk. “Laat het nou.”

Ze wil duidelijk protesteren, maar Byron onderbreekt haar. Hij glimlacht even als ik dankbaar knikt. “Fay, lang niet gezien,” zegt hij vriendelijk. Met een handgebaar stuurt hij Claude en Bryce weg, die met een geërgerd gezicht naar hem luisteren. Fay ontspant als die twee weg zijn. “En, Cassi,” zegt Byron tegen mij, “moet jij misschien niet naar iemand toe?” Zijn ogen schieten even naar Shawn.

Ik volg zijn blik en knik dan zuchtend. “Je hebt gelijk. Dank je, Byron.” Ik loop weg, terwijl Fay met Byron blijft praten. Met lood in mijn schoenen loop ik naar Shawn toe. “Hé,” zeg ik aarzelend. “Hoe gaat het?” Ik knik even naar zijn geblesseerde been.

Hij glimlacht kort. “Het gaat wel,” zegt hij geruststellend, maar ik zie dat hij veel pijn heeft. “Ik weet alleen niet of ik de volgende wedstrijd kan spelen.”

Ik blijf even stil. Dat zou betekenen dat hij dan niet meegaat naar Liocott. Ik moet met hem praten over de gebeurtenissen in de wedstrijd met Genesis, voordat we morgen naar het WK gaan. Byron heeft gelijk, ik moet het op z'n minst aan Shawn uitleggen. Ik bijt op mijn lip. “Shawn, zouden… Ik moet met je praten,” zeg ik, zonder hem aan te kijken. “Kunnen we vanavond praten, zonder iedereen in de buurt?”

Ik kijk hem voorzichtig aan. Hij kijkt serieus en knikt ernstig. “Dat is goed. Na het eten?”

Ik knik en zucht. We gaan dit uitpraten, maar ik voel nog geen opluchting. De gedachte aan het gesprek ligt als een steen op mijn maag, maar waarschijnlijk is het wel het beste. Hopelijk.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen