Er is niets dat mijn geluksgevoel nu nog kapot kan maken. Dat we gewonnen hebben en naar het WK en naar Paolo gaan is al fantastisch, maar waar ik me op dit moment nog veel beter over voel, is het feit dat Axel bij ons blijft.

Al die blijdschap kan zelfs niet verpest worden door Claude en Bryce, die alweer contact opzoeken met mijn zusje, ondanks mijn blikken, die toch duidelijk hadden moeten maken dat ik het erg zou waarderen als ze uit haar buurt zouden blijven. Wat er tijdens de wedstrijd tegen Chaos is gebeurd, ben ik niet vergeten. Cassi vergeeft mensen veel te makkelijk. Mensen ontvoeren haar, ze vergeeft hen bijna meteen. Nathan verraad het team, keert zich tegen ons en doet zijn uiterste best om haar een schuldgevoel aan te praten. Geeft niets, hij bedoelde het vast niet verkeerd. Bryce maakt haar het leven zuur door te vertellen dat ze Claude ontzettend gekwetst heeft. Geen probleem, hij nam het alleen maar voor zijn vriend op. Maar de enige die ze echt niet vergeeft, is zichzelf.

Ik zou er heel veel over kunnen en willen zeggen. We zouden er een eindeloze discussie over kunnen houden. Maar niet nu. Dit moment ga ik door niets of niemand laten verpesten.

Als ik mijn moeder een beetje ongemakkelijk naar de zijlijn toe zie lopen, trek ik mijn zusje zonder pardon bij de aanvallers van de Fire Dragons vandaan, naar haar toe. Onze moeder is geen groot fan van voetbal en ze snapt er eigenlijk ook helemaal niets van, maar ze geeft genoeg om ons om ons aan te komen moedigen bij een wedstrijd die zo belangrijk is als deze. Al denk ik niet dat ze heel goed door heeft hoe het spel werkt, ik denk dat ze wel begrijpt dat we gewonnen hebben.

“Mam, we mogen naar het WK!” zeg ik enthousiast in ons vertrouwde Italiaans.

“We gaan tegen Paolo spelen, tegen de Italiaanse selectie,” valt Cassi me bij.

Onze moeder glimlacht en geeft onze knuffel, maar trekt dan een bedenkelijk gezicht. “Ik neem aan dat dat WK niet hier in Japan gehouden wordt?” verzucht ze.

We schudden allebei kleintjes ons hoofd. “Maar we moeten erheen,” zegt Cassi dan snel. “Het team heeft ons nodig. We kunnen ze niet in de steek laten, het zijn onze vrienden.”

“Bovendien, Paolo mag ook meedoen. Hij wacht daar op ons, mam. We hebben hem al maanden niet meer gezien. We missen hem,” vul ik haar aan.
“Alles wordt goed geregeld,” gaat Cassi verder. “En er zijn volwassenen bij. Onze coach gaat mee. En Paolo zal goed op ons letten.”

Onze moeder zucht. “Dit is heel erg belangrijk voor jullie, hè?” Ze kijkt ons aan en natuurlijk knikken we. “Het is al goed. Ik zal straks met meneer Travis en meneer Hillman overleggen om er zeker van te zijn dat alles goed geregeld is. Als dat zo is, mogen jullie van mij meegaan. Ik kan moeilijk weigeren als Paolo wel mag gaan. En als dit echt zo belangrijk voor jullie is, wil ik dat niet van jullie afpakken.” Ze geeft ons allebei een knuffel. “Maar jullie moeten je wel gedragen, beloofd?”

“Beloofd!” antwoorden wij meteen, ook al weet ik niet zeker hoe goed we die belofte kunnen naleven.

“Mam, mag het team straks pizza komen eten? Om de overwinning te vieren,” vraagt Cassi meteen, nu ze in een goede bui lijkt te zijn.

Ze laat ons los en werpt één blik op het team, dat her en der verspreid staat, juichend om de overwinning. “Oh nee, gaat niet gebeuren,” antwoordt ze resoluut. “Ik wil niet vijftien van die jongens over de vloer hebben, dat geeft waarschijnlijk een heleboel troep. Toen jullie er laatst twee hadden uitgenodigd was het al een zwijnenstal bij ons thuis.”

“Maar mam-" begin ik, maar ze legt me met een strenge blik het zwijgen op.

“Weet je wat?” zegt ze dan. “Kom maar wat ingrediënten halen. Dan kunnen jullie fijn in het trainingsgebouw pizza's gaan bakken. Maar niet in mijn keuken, oké?”

Ik kijk Cassi aan. Ik weet niet hoe blij de coach hier mee gaat zijn, maar dat maakt me niet heel erg veel uit. We hebben iets te vieren en als hij het er niet mee eens is, krijgt hij gewoon geen pizza. Trouwens, hij had alleen maar gezegd dat we geen pizza meer mochten bestellen. Over zelf pizza bakken heeft hij helemaal niets gezegd en bovendien zorgen we zelf voor de ingrediënten en dergelijke.

“Bedankt, mam,” roepen we eensgezind en meteen rennen we naar de rest van het team toe.
Ik klim op de bank van de wisselspelers en klap in mijn handen om de aandacht van de groep te trekken. Naast me volgt Cassi mijn voorbeeld. “Luister allemaal,” roep ik. “Vanavond bakken Cassi en ik pizza, om onze overwinning te vieren.”

“En het wordt beter dan een gebruikelijke diepvriespizza,” vult Cassi me aan. “Maar dat is ook niet echt moeilijk. Jullie gaan straks echt Italiaans eten.”

“We koken gewoon in het trainingsgebouw, dus jullie kunnen allemaal mee-eten als jullie dat willen,” vervolg ik. Het levert me een frons op van coach Travis, maar meneer Hillman lacht, dus ik vat het maar op als een teken dat het goed is.

Izzy, Jordan en Xavier kijken elkaar enigszins ongerust aan. Cassi merkt het ook, want ze kijkt hen verontwaardigd aan. “Hé, dat we niet goed zijn met sushi en rijstballen wil niet zeggen dat we ook geen pizza kunnen bakken! We zijn Italiaans, we kunnen echt wel een degelijke pizza maken. Een beetje vertrouwen, graag.”

Een paar van de teamleden kijken elkaar aarzelend aan, maar Mark was al om toen we het woord ‘pizza’ zeiden. “Dit wordt ontzettend gezellig, jongens! Op onze overwinning en op het WK!” roept hij.

Dat lijkt het team wat enthousiaster te maken en al snel is iedereen weer druk door elkaar aan het praten.

Ik klim van het bankje af en loop naar Axel, die mijn hand vastpakt. “Julia mag natuurlijk ook komen, als ze dat wil,” zeg ik en ik werp een blik op het kleine meisje dat enthousiast aan het praten is met mevrouw Tidy.

“Dat vindt ze vast heel gezellig.” Hij volgt mijn blik en glimlacht, alvorens me dichter tegen zich aan te trekken. “Ik ben zo blij dat ik mag blijven,” zegt hij zacht. “Ik wil geen moment met jou missen.”

“Dat geldt ook voor mij,” antwoord ik net zo zacht. Van mij hoeft dit moment met hem nooit te eindigen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen