Sorry dat ik zo lang niet heb geschreven!

Ik kon niet slapen. Hoe graag ik het ook wilde, het lukte niet. Ik klom uit bed, zachtjes genoeg om Emily niet wakker te maken, en sloop naar het kleine keukentje in onze woonwagen. Bij het vage schijnsel van het koelkaslampje schonk ik een glas koude chocolademelk in. De vloer van de wagen was koud tegen mijn blote voeten en het ijzer van het trappetje buiten was nog kouder. Op blote voeten sloop ik door de donkere nacht over het gras. Het was een bewolkte nacht zonder maan of sterren waardoor het leek alsof er een donkere doek over de hemel gelegd was.
Door het donker, merkte ik net iets te laat dat er iemand anders door het donker sloop waar ik vol tegenop botste en een grote plens chocolademelk overheen morste. ‘S-Sorry, ik zag je niet!’, maakte ik gauw mijn excuses tegen de vreemdeling. ‘Leo, wat doe jij hier?’, vroeg de stem van Paul.
We knepen beide even onze ogen dicht tegen het felle licht toen Paul de zaklamp op zijn telefoon activeerde. Hij zag er moe uit en zijn gezicht was nog versierd met uitgelopen mascara en uitgeveegde lipoenstift. En de vlek chocolademelk op zijn witte shirt maakte het niet beter.
‘Sorry daarvoor.’, mompelde ik, en wees op de vlek. Hij haalde zijn schouders op. ‘Maakt niet uit, jôh.’
Paul begon richting de grote tent te lopen en raakte mijn schouder even aan in een gebaar dat ik mee moest komen.
‘Kijk nou eens om je heen.’, zei hij langzaam. Ik deed dat. Ik zag de grote tent het terrein domineren en trots in de lucht staan, ik zag de wagens en de andere kleine tenten. In de verte tjirpten krekels en floten wat late vogels. Maar door het gebrek aan maanlicht was het lastig om meer te zien.
‘Het is prachtig hier, is het niet?’ Ik knikte en keek Paul vragend aan. Waar wou hij naartoe met dit gesprek? ‘Waarom wil je hier dan weg?’ Ik stopte met lopen. ‘Waarom ik weg wil? Wíl ik weg? Dit is mijn thuis, waarom zou je denken dat ik hier weg zou willen?!’ Paul fronste en scheen zijn zaklamp op me. ‘Nou dat hoorde ik Barker zeggen. Ik heb niet het hele gesprek gehoord, maar ik hoorde dat ze aan het beslissen waren of je weg mocht of niet.’ ‘Maar niet omdat ik weg wíl. Er is een of andere enge gast die me wilt kopen en Barker denk dat we het geld goed kunnen gebruiken dus zit hij te tweifelen of ze me moeten verkopen of niet.’ ‘En je zou dat dus niet willen? Zo’n nieuw thuis?’ ‘Natuurlijk niet!’
We begonnen weer te lopen.
‘Weet je? Ik vind dat best moedig van je, om niet zomaar weg te gaan. We weten ondertussen allemaal ook wel dat je niet Barkers lievelingetje bent, en dat we allemaal nu door een krappe financiële periode gaan. En dan vind ik het dapper dat je zo’n kans om weg te kunnen afslaat en kiest om ons en je dromen niet in de steek te laten. Ik hoop dat Barker inziet dat we zo’n knulletje zoals jou hier wel nodig hebben.’ Ik grinnikte verlegen.

‘Leo! Leo! Opstaan!’ Emily en ik kreunden allebei en knipperden tegen het felle zonlicht dat door de open deur scheen. Tyler stond hijgend in de deuropening. ‘Ze doen het niet!’ ‘Wat?’, vroeg ik slaperig. Ik klom uit bed en wreef in mijn ogen. ‘Jou wegdoen! Ze hebben besloten je hier te houden!’ Mijn blik gleed van Tyler naar Emily, naar Tyler en weer terug naar Emily. Emily liet zichzelf weer naar achteren vallen op bed en zuchtte opgelucht. Ik voelde me opeens tien kilo lichter, en had zin om te dansen. Tylers brede grijns vervaagde plotseling en hij keek me ernstig aan. ‘Barker zei wel dat hij met je wilt spreken. Ik weet niet waar hij het over wilt hebben, maar er blijkt dus wel een of andere uitzindering aan vast te zitten. Kom op, kleed je aan. Barker wacht op je in zijn kantoor.’

‘Binnen.’ Ik opende de deur en schuifelde naar binnen in het kantoor. Het rook naar leer en sigaretten en het was voor mijn gevoel wel tien graden kouder in het kantoor dan buiten. ‘Ga zitten.’ Ik nam plaats op de stoel die voor het bureau stond, en huiverde van het gevoel van het koude leer tegen mijn blote benen.
‘Ik neem aan dat je het goede nieuws al van Tyler hebt gehoord?’ Hij legde extra veel nadruk op het woord ‘goede’, bijna alsof hij het sarcastisch bedoelde. ‘J-Ja, meneer.’ ‘Geen dank u wel? Ik heb wel zojuist je hachje gered en zit nu met een boze Haec in mijn nek.’ ‘D-Dank u wel.’, zei ik gauw. ‘Je vraagt je zeker wel af waarom ik je wil spreken.’ ‘Ik denk het wel, meneer.’ Barker begon met de pen op zijn bureau te klikken, wat me op mijn zenuwen werkte. Ik wreef ongemakkelijk over mijn armen waar kippenvel op was verschenen.
‘Ik wil wat nieuwe afspraken maken.’, zei hij op zijn gebruikelijke, stenge toon. Hij stak een sigaar op, en ik trok mijn neus op bij de vieze geur. ‘Oké.’ ‘Oké?’ ‘Oké, meneer.’, verbeterde ik mezelf.
‘Als eerste wil ik dat je dat bijbaantje van je opgeeft.’ ‘Waarom?’, zei ik, iets te brutaal. ‘Omdat ik niet wil dat je ze tijd aan andere onnodige dingen besteed. Je bent vaak weg er door, dus wil ik dat je vaker hier bent.’ ‘Oké dan.’, mompelde ik neerslachtig.
‘Als tweede wil niet meer dat er grapjes uitgehaald worden. Ik weet dat jij en Brian dat sinds een paar jaar niet meer doen, maar ik dacht: Ik zeg het toch maar even. Het werk hier moet serieus genomen worden, zeker nu.’ ‘Ja meneer.’
‘Als derde zal je minder vrije tijd krijgen. Het spijt me, ik had je die tijd graag gegeven, maar aangezien Emily voorlopig nog niet op kan treden, wil ik dat je gaat leren koorddansen, én je moet dezelfde dansen als Ten gaan doen.’ Het bloed trok weg uit mijn gezicht. Koorddansen? Barker wist dat ik hoogtevrees had! Ik vond het al heel wat ik dat ik aan die trapezes durfde te hangen! En dezelfde dansen als Ten? Die gast was een proffesionele, afgestudeerde danser! Zo goed als hem kon ik nooit worden! ‘Meneer ik... Ik denk niet dat ik dat kan.’, zuchtte ik hopeloos. ‘Dan zorg je maar dat je het kan. Ik wil je volgende week, als we het nieuwe koord hebben gespannen, op dat koord zien staan.’ ‘Maar meneer, Ten is een professional! Ik kan nooit op zijn niveau komen!’ ‘Nou misschien moet je dan eens van de snacks afblijven!’, beet hij toe. Ik wou mijn mond opendoen, maar Barker sloeg zijn handen op de tafel. ‘Stilte! Als jij hier voorlopig nog wilt blijven, moet je je maar aan mijn regels houden. En als je zelf zegt dat die choreografieën zo lastig zijn, moet je maar harder werken. Ik wil voorlopig geen ontbijt en lunch door jou mond zien gaan totdat het je lukt. Begrepen?’ ‘Ja meneer.’, zei ik met een brok in mijn keel. Ik voelde een felle hitte in mijn borst opborrelen.
Ik zal die klootzak eens laten zien wat ik allemaal kan!

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen