Mijn hart ging tekeer zodra ik zag dat er een stoel door de kantine vloog. Een van de patiënten was duidelijk ergens boos om geworden. Dit soort situaties vonden bijna iedere dag plaats, maar toch kon ik er niet aan wennen. Onderzoekend gingen mijn ogen over de patiënten die nu allemaal in elkaar gekrompen zaten door de vliegende stoel. Meteen zag ik wie er nog rechtop stond en zijn ogen keken me indringend aan.
      'Make sure that the next session you are my psychiatrist,' gromde hij mijn kant op voor hij gegrepen werd door de bewakers.
Binnen enkele seconden lag hij op de grond, met een spuit in zijn arm die er voor zou zorgen dat hij rustig bleef. Mijn nekharen stonden overeind door zijn woorden en ik slikte even.
      'What the hell was that about?' hoorde ik een vrouwelijke stem naast me vragen. Lichtelijk geschrokken keek ik opzij, waar ik Joanne zag staan, de farmaceut.
      'I'm not sure...' Eerlijk gezegd wist ik het echt niet. Ik had geen idee waarom Jake zich zo gedroeg. Een zucht verliet mijn lippen terwijl ik aan mijn colbert peuterde.
      'Oh well, he's mad, that's one thing we do know.' Joanne's stem liet me weer opkijken en ik knikte met een half lachje. Hij was hartstikke gek en daar was geen twijfel over mogelijk.

Zuchtend liep ik door de gang, richting mijn kantoor. Zodra ik de deur opende werd ik verrast, niet erg aangenaam.
      'Sorry to bother you, doctor.' Ik sloot de deur achter me, maar mijn ogen bleven op de jongeman gericht. Hoe was hij in hemelsnaam in mijn kantoor gekomen en hoe heeft niemand hem gezien.
      'How did you get here?' Vroeg ik verward met mijn ogen nogsteeds op hem gericht. Hij zat in mijn stoel, niet in de stoel voor patiënten en het irriteerde me.
      'By feet,' klonk het serieus, waardoor ik een lach niet kon onderdrukken. Was dat nou serieus zijn antwoord? Ik schudde mijn hoofd en liep richting mijn bureau, waardoor hij in de voeten kwam.
      'Mercer, please, leave my office.' Nu vroeg ik het nog vriendelijk, maar ik was er absoluut niet van gediend dat een patiënt zomaar mijn kantoor binnen kon komen. Hij werd een uur geleden nog afgevoerd door beveiligers en nu staat hij hier doodleuk in mijn kantoor.
      'Don't you wanna know why I'm here?' vroeg hij terwijl hij mijn kant op kwam lopen. Mijn hand ging meteen in de zak van mijn colbert, daar had ik altijd een spuit met een verdovend middel verborgen. Dit waren de moment waarop ik mezelf kon herinneren waar ik dat voor nodig had.
Eigenlijk wilde ik wel weten waarom hij hier was, in mijn kantoor. Mijn kaken waren op elkaar geklemd en zijn ogen waren recht in die van mij gebrand.
      'I certainly do not, now leave my office, please.' Mijn woorden waren sterk en streng. Jake leek lichtelijk teleurgesteld en ook een beetje verward, alsof hij niet had gedacht dat ik hem weg zou sturen. Hij snoof zijn neus op en liep langs me heen, het kantoor uit, waar ik bewakers meteen zijn naam hoorde roepen.
      'Mercer! don't you fucking move!' Hoorde ik de mannen schreeuwen, maar Jake bewoog geen spier. De mannen kwamen op hem af en deden hem handboeien op, waarna ze hem weer mee namen. Een van de bewakers kwam mijn kant op.
      'Did he hurt you ma'am?' vroeg hij ongerust terwijl zijn ogen door mijn kantoor gingen.
      'I'm fine.' Loog ik.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen