Harry leek niets gemerkt te hebben. Hij was nog in precies dezelfde staat van zijn toen ik terug de slaapkamer in liep. Ik had hem zelfs moeten wekken om te zeggen dat het laat genoeg was. En dat gezien het al zeven uur was en als hij nog iets wou eten of ondernemen, dan hadden we niet eeuwig de tijd.
Hij bedankte me voor het wekken en was naar de keuken gesjokt om te koken. Ik zelf had me maar weer aan de keukentafel neergezet bij mijn boeken.
Ik staarde verveeld naar mijn boeken. Dit ging me nooit lukken. Ik ging morgen mijn toets echt vergooien, dat wist ik nu al. En dat was geen goed teken, want dat kon ik me niet echt veroorloven.
Ik zuchtte diep en nam toen mijn schrift er maar bij om aantekeningen te maken. Zo deed ik in ieder geval nog iets nuttigs. Harry stond verderop neuriënd voor het fornuis, overduidelijk nog ietwat suf door het juist wakker geworden te zijn.
Ik deed mijn best om een fatsoenlijke samenvatting van mijn leerstof te maken, terwijl de geuren van het eten mijn neus binnen drongen. Ik had nog steeds niet echt honger, maar ik kon natuurlijk niet ontkennen dat het goed rook. Harry was per slot van rekening zeker geen beroerde kok. Laat staan zanger. Zelfs zijn geneurie klonk als muziek in de oren, zo goed.
Ik dacht terug aan de keer dat we samen karaoke gedaan hadden in die gaybar. Een glimlach sierde automatisch mijn gezicht. Dat was een geweldige herinnering. We waren zo blij, zo gelukkig. Zeker een van de hoogtepunten in onze relatie. Nog voordat alles ingestort was. Het leek een eeuwigheid geleden. Maar goed, het was dan ook meer dan een half jaar geleden.
"Staan er leuke grapjes in je lesboek?" klonk een stem verderop nu.
Ik begon te lachen om de droge opmerking en schudde mijn hoofd "was het maar zo".
"Vanwaar de grijns?" vroeg hij me nu.
"Kun je je de karaoke avond nog herinneren in die gay bar?"
Harry knikte.
"Daar dacht ik aan" gaf ik toe.
Hij glimlachte nu ook "nog steeds trots op het feit dat we gewonnen hadden. Kun je je die kerel in het steegje nog herinneren?"
Ik begon weer te lachen "die dacht dat je me lastig viel? Ja hoor".
"Het lijkt eeuwig geleden" gaf hij toe. Ik knikte en zuchtte terwijl ik met mijn hand door mijn haar ging.
"Eten is klaar, overigens" zei hij nu. Ik knikte en begon -enigszins met plezier- mijn boeken weer weg te stoppen, waarna ik de tafel vluchtig dekte.
Harry had het eten op twee borden geserveerd en zette een bord voor me neer zodra ik weer was gaan zitten.
Noodles met groenten en vis. Goed genoeg voor mij. Noodles vulde niet geweldig goed en ik had toch al weinig honger. Harry zei smakelijk eten en ik zei hetzelfde voordat ik langzaam mijn bord leeg at.
We praten wat over alledaagse zaken, waaronder school en toetsen en huiswerk. Geweldige onderwerpen, als je het mij vroeg.
Ik had geen vakken die in de buurt kwamen van kunst moest ik zeggen. Harry moest voornamelijk scores uitdelen voor kunstwerken, met hier en daar eens een tentamen. Maar tentamens moest hij nog samen met meneer Johnson beoordelen vertelde hij.
En hij had woensdag twee toetsen die hij moest toezien en achteraf beoordelen. Volgens hem was er maar weinig aan, vergeleken met de praktijklessen. Natuurlijk was dat zo. Nu was hij alleen maar voor zich uit aan het staren om te zien of er niemand aan het afkijken was bij een andere student of door middel van spiekbriefjes. Al was het hele beleid op NYU best streng. We moesten telefoons inleveren en werden in een bepaalde mate gecontroleerd op spiekbriefjes. Aan spiekbriefjes voor psychologie was gewoon niet te beginnen. Het was veel te veel stof. Ik wist dat Chrissy het altijd probeerde. Maar goed, geen reden om nu over haar te beginnen.

Reacties (1)

  • RiverWild

    Snel verder! Vind je verhaal heel leuk ❤️

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen